Rose Royal: Romane Bohringer'in Studio des Champs Elysées'deki sergisi

Çantasında bir silah ve ağır bir geçmişle bir bara girer... Anne Charrier, 12 Eylül 2025'ten itibaren Studio des Champs-Élysées sahnesinde, Nicolas Mathieu'nun kısa öyküsünün serbest bir uyarlaması olan Rose Royal'e sesini ve varlığını ödünç veriyor. Romane Bohringer'in yönettiği gösteri, yazarın sessizlikler, askıya alınmış jestler ve sırlarla dolu bir monologda somutlaşan güçlü sözlerine ses veriyor. Bu teatral müzik,Éric Caravaca'nın seslendirmesi, Rozenn Le Gloahec 'in set tasarımı ve metnin samimiyetini yansıtmak için tasarlanmış bir sahneleme ile sade bir yapıya dayanıyor.

Anne Charrier'in solo performansı, bu macerayı incelik ve içtenlikle dolu ortak bir yolculuk olarak tanımlayan Romane Bohringer ile yakın bir işbirliğinin ürünü. Benoît Delacoudre'un müziği, Gladys Gambie 'nin koreografisi ve Thibault Vincent 'ın ışık tasarımı, kadınların doğrudan, bazen ani, çoğu zaman derinden etkileyen sözlerine odaklanan bu kasıtlı olarak düzenli resmi tamamlıyor.

Rose Royal : le spectacle de Romane Bohringer au Studio des Champs Elysées — ©François Fonty

Bir kadın, bir bar, bir silah

Rose elli yaşındadır. Güzeldir, hayatın ne demek olduğunu bilir ve hepsinden önemlisi, dört gözle beklediği hiçbir şey kalmamıştır. El çantasında bir tabanca var. Bu onun koruması, bir daha başına bir şey gelmesine izin vermeyeceğini söyleme şekli. Akşamları, diğerleri gibi bir bar olan Royal'de içiyor. Ve sonra şok. Sokakta bir gümbürtü. Kapı açılır. Bir adam girer. Yaralı, konuşamıyor, gömleğinde kan var. Güzel elleri var. Adı Luc.

Bu neredeyse sinematik başlangıç noktası, bir karşılaşmanın bir kadının yörüngesini tersine çevirdiği sıradanlık ve gerilim hikayesini açıyor. Gösteri, Rose aracılığıyla bütün bir kuşağı çağrıştırıyor: özgürleşme vaadiyle büyüyen ama gerçekliğin acımasızlığıyla karşı karşıya gelenler. Ayrıntılara, hislere ve tereddütlere odaklanan metin, direniş içindeki bir yakınlığın hatlarını yavaş yavaş ortaya çıkarıyor.

Özgür ve açık görüşlü kadınlar için bir ses

Rose Royal, içsel portreleri, her kelimenin önemli olduğu kısa, yoğun hikayeleri sevenlere hitap edecek. Gösterinin kadınsı temalara, özgürleşme, yalnızlık, arzu ve hayatta kalma konularına duyarlı bir izleyici kitlesine hitap etmesi muhtemel. Metnin merkezde yer aldığı edebi tiyatroya meraklı seyirciler, sahnelemede neredeyse minimalist, sade ve konsantre bir form bulacaklar.

Öte yandan, bu gösteri çok sayıda diyalog ve karakter içeren görkemli bir tiyatro arayanlar için değil. Yardımcı karakterlerin yokluğu, içe dönük ritim ve sahne araçlarının ekonomikliği, komedi veya koro anlatılarının hayranlarının kafasını karıştırabilir. Rose Royal, bedenlenmiş, cepheden, iddialı bir monoloğa dalmak gibi hissettiriyor.

Tutarlı bir sanatsal yol

Metni Gabor Rassov ile birlikte uyarlayanAnne Charrier, Maison Close 'dan Berlin Berlin'e, Le Canard à l'orange' dan En attendant Bojangles'a, televizyon, film ve sahne arasında gidip geldikten sonra daha samimi bir tiyatro biçimine geri dönüyor. Burada, zaman içinde olgunlaşmış, güçlü bir yorumlama arzusuyla hareket eden kişisel bir projeyi savunuyor. Rose onun için bir karakterden çok daha fazlası: bir neslin, içsel bir mücadelenin, bazen şiddetli bir berraklığın aynası.

Gösterinin yönetmeniRomane Bohringer de onun sanatsal izinden gidiyor. L'Amour Flou ile film yazarlığını keşfettikten sonra , "samimiyet, sadelik ve insanlık " ile aktarmak istediğini söylediği bir kadın sesine eşlik etmek için tiyatroya geri dönüyor. Onların Ardından Çocukları ile 2018 Goncourt Ödülü'nü kazanan Nicolas Mathieu'nun bu kısa öyküsünü seçmesi, kişisel hikayelerin kolektif başarısızlıkları yansıttığı gerçek bir tiyatroya dayanıyor.

Bir kadın, bir hikaye, askıya alınmış bir an

Rose Royal bizi değişimin eşiğindeki bir kadının sessiz öfke ve bağlanma arzusu arasındaki yaşamına sürüklüyor. Bu kapalı psikolojik alanda, her şey hem bir arada tutulmuş hem de patlamaya hazır görünüyor. Nicolas Mathieu'nun sahneye sadakatle ve özgürce uyarlanan metni, kelimelerden, duygulardan ve samimiyetten oluşan bir tiyatronun hammaddesi haline geliyor. Kendini adamış bir oyuncu ve özenli bir yönetmen tarafından sahneye taşınan gösteri, berraklık ve şiirsellik arasında askıya alınmış bir an gibi.

Bu sayfa yapay zeka destekli unsurlar içerebilir, daha fazla bilgi burada.