5 Eylül, Tim Fehlbaum'un yönettiği, Moritz Binder ile birlikte yazdığı, Peter Sarsgaard, John Magaro ve Ben Chaplin'in başrollerini paylaştığı bir dramadır. Film, medya tarihinin önemli bir dönemini ele almaktadır. 28 Ekim 2025 Salı günü saat 21:10'da Canal+'da yayınlanacaktır.
Gerçek olaylardan esinlenen 5 Eylül, 1972 Münih Olimpiyatları sırasında meydana gelen rehine olayının canlı yayınını anlatıyor. Film, bir Amerikan televizyon ekibinin gözünden, milyarlarca izleyicinin gözü önünde dünya çapında bir dramın yayınlanmasıyla ilgili ahlaki ve mesleki ikilemleri araştırıyor. Genç yapımcı Geoff, haberlerin iki ucu keskin bir silah haline gelmesiyle kritik seçimlerle karşı karşıya kalır.
Hırs, etik ve gerçek arasındaki artan gerilimi takip eden film, trajedi karşısında medyanın rolünü ortaya koyuyor ve canlı yayının sınırlarını sorguluyor. Bu sürükleyici hikaye, bilgilendirme isteğinin insan onurunu koruma sorumluluğuyla nasıl çatışabileceğini ortaya koyuyor.
Almanya ve Macaristan'da çekilen film, dönemin dekorlarını ve teknolojilerini aslına sadık kalarak yeniden canlandırıyor. Analog kameralar, katodik ekranlar ve uydu hatları, 1970'lerin televizyonunun teknik sınırlamalarını gözler önüne seriyor. Tim Fehlbaum'un yönetmenliği, sürekli bir gerilim ve belgesel gerçekçiliğini ön plana çıkarıyor.
Konusuyla 5 Eylül, çağdaş tarih, gazetecilik ve medya etiği üzerine düşünmek isteyen izleyicilere hitap ediyor. Herkesin izleyebileceği bu film, anlatımdaki titizlikle dramatik gerilimi birleştiriyor.
5 Eylül
Film | 2025
Canal+'da 28 Ekim 2025 saat 21:10'da yayınlanacak
Orijinal adı: September 5
Uyruğu: Almanya / Amerika Birleşik Devletleri
İlk sahnelerden itibaren 5 Eylül, izleyicileri Münih Olimpiyatları' nın heyecanına sürüklüyor. Kamera, hırslı yapımcı Geoffrey Mason(John Magaro) ve televizyon yönetmeni Roone Arledge'ı(Peter Sarsgaard) spor haberleri ve yayın gereklilikleri arasında hokkabazlık yaparken izler. Ancak Olimpiyat Köyü'nde bir rehine krizi patlak verince işin rengi dramatik bir şekilde değişir: Şenlik havasında geçmesi beklenen etkinlik, 900 milyon seyircinin izlediği, dünya çapında canlı yayınlanacak ilk saldırıya dönüşür.
Film, hem görsel hem de teknik açıdan tarihi olayları mükemmel bir şekilde canlandırıyor. Titiz sanat yönetimi, bizi ağır kameralar, güvenilmez uydu bağlantıları ve görüntülerin münhasırlığını korumak için yapılan gergin müzakerelerle dolu 70'li yıllara geri götürüyor. Hikayeye entegre edilenarşiv görüntüleri, çarpıcı bir gerçekçilik katarken, gerçeklik ile medyanın sahnelediği görüntü arasındaki geçirgenliği de vurguluyor.
Ana üçlü harika bir şekilde çalışıyor. John Magaro, etik ve profesyonel bir sarmalda sıkışıp kalmış, hırs ve mesleğinde gerçekten neyin tehlikede olduğunun farkındalığı arasında gidip gelen genç bir yapımcıyı uygun bir şekilde canlandırıyor. Karizmatik ve amansız Peter Sarsgaard, ABC'yi spor gazeteciliğinin ölçütü haline getirmek için her şeyi yapmaya hazır, vizyon sahibi Roone Arledge'ı canlandırıyor. Ama belki de bu drama en çok insanlığı katan kişi, Alman tercüman Marianne Gebhardt rolündeki Leonie Benesch'tir; hareket halindeki medya mekanizması karşısında rehinelerin yaşadığı sıkıntıyı bir perspektife oturtur.
5 Eylül' ün öne çıktığı nokta, çılgın temposu ve her daim var olan gerilimi. Film doğrudan rehinelerle ya da teröristlerle değil, canlı anlatıyı şekillendirenlerle ilgileniyor. Her karar stratejik bir karar haline geliyor: Kanun ve düzen güçlerinin müdahalesine engel olmadan rehin alma olayını nasıl filme alabiliriz? Teröristlerin kendilerine bilgi verme riskini göze alarak canlı yayına devam etmeli miyiz? Film bu güç mücadelelerini, özellikle de her ikisi de olayı yayınlama iddiasında olan ABC Sports ve ABC News arasındaki mücadeleyi gözler önüne seriyor.
En çarpıcı sahnelerden biri, gazetecilerin bir muhabiri atlet kılığına sokarak serbestçe dolaşmasını ve daha önce hiç görülmemiş görüntüler çekmesini sağladığını gösteriyor. Daha sonra, rehineleri kurtarma operasyonu ölümcül bir hal aldığında, ölümcül bir iletişim hatası birkaç kanalın rehinelerin kurtarıldığını erken duyurmasına neden olur... aslında hepsi öldürülmüştür. Bu, doğrulanmamış haberlerin yıkıcı etkisini hatırlatan tüyler ürpertici bir sekanstır.
Tim Fehlbaum'un sinematografisi, klostrofobiyi ve artan baskıyı vurgulamak için kontrol odasındaki çok sayıda dar çekimle gergin. Olimpiyat köyünün dönemsel grenlerle çekilmiş genel çekimleriyle dönüşümlü olarak, ortaya çıkan trajedinin ölçeği hakkında bir fikir veriyor.
Soğuk aşı boyası tonlarıylabastırılmış ışıklandırma, dramatik gerilimi ve 70'lerin atmosferini güçlendiriyor. Ses tasarımı ise kilit bir rol oynuyor: haber merkezlerinin gürültüsü, ağır sessizlikler ve kesik kesik radyo konuşmaları arasında izleyiciyi canlı yayının aciliyetine çekiyor.
Bir gerilim filminden çok daha fazlası olan 5 Eylül, medyanın modern toplumdaki yeri üzerine bir düşüncedir. Bugün hala yankılanan soruları gündeme getiriyor: Bir gazeteci bilgilendirmek için ne kadar ileri gitmelidir? Habercilik ile röntgencilik arasındaki çizgi nerededir? Film, Münih 72'deki kaos üzerinden, sosyal ağ çağında her zamankinden daha güncel bir konu olan, bir trajedinin canlı yayınının olayın ortaya çıkış şeklini nasıl etkileyebileceğini gösteriyor.
Kuşkusuz film, Alman kriz yönetimini ve dönemin jeopolitik gerilimlerini biraz ihmal ederek Amerikan bakış açısına odaklanan bir yaklaşım benimsediği için eleştirilebilir. Ancak kendi alanında - baskı altındaki gazetecilik - 5 Eylül güçlü ve büyüleyici bir eser.
Televizyon gazeteciliğinde tarihi bir dönüm noktasını hassas bir şekilde yeniden canlandıran 5 Eylül, trajedi ve gerçek karşısında medyanın sorumluluğunu sorguluyor.
Daha fazla bilgi için, bu hafta televizyonda izlemeniz gereken film, dizi ve program seçimlerimizi, tüm platformlarda yayınlanan programlar rehberimizi ve günün seçkisi "Bugün ne izlemeli?" bölümünü keşfedin.
