Σκηνοθεσία από τον Bertrand Bonello, γραμμένο σε συνεργασία με τον Thomas Bidegain και ερμηνεία από τον Gaspard Ulliel, Jérémie Renier, Louis Garrel, Léa Seydoux, Amira Casar, Helmut Berger και Aymeline Valade, το Saint Laurent είναι μια βιογραφική ταινία που κινείται ανάμεσα σε δράμα και ρομαντισμό, εστιάζοντας σε μια δεκαετία από τη ζωή του μοδιστρο Yves Saint Laurent. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους της Γαλλίας στις 24 Σεπτεμβρίου 2014, επιλέχθηκε επίσημα για τον διαγωνισμό στο Φεστιβάλ Καννών, η ταινία φτάνει στο Disney+ στις 26 Δεκεμβρίου 2025, προσφέροντας ένα νέο παράθυρο προβολής σε αυτήν τη διακριτικά αισθητική επαφή με τον θρύλο της γαλλικής μόδας.
Αντί να χαράξει ολόκληρη τη ζωή του, Saint Laurent εστιάζει στην περίοδο 1967-1976, μια καίρια καμπή όπου ο σχεδιαστής, ήδη στην κορυφή της φήμης του, αντιμετωπίζει μια δεκαετία ελευθερίας, νυχτερινών υπερβολών και πολιτισμικών αλλαγών. Η ταινία ακολουθεί έναν καλλιτέχνη στη δουλειά, ανάμεσα σε έμπνευση, απαίτηση και ευαλωτότητα, αποκαλύπτοντας παρασκήνια των συλλογών, τα εργαστήρια, τις πασαρέλες, αλλά και τις προσωπικές σχέσεις με τον Πιέρ Μπεργέ, τους φίλους, τους εραστές και τις μούσες του.
Αυτή η δεκαετία περιγράφεται ως μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε έναν δημιουργό και την εποχή του, όπου κάθε νέα συλλογή είναι ταυτόχρονα πράξη καλλιτεχνικής επιβίωσης και σήμα μόδας. Η σκηνή τονίζει το προσωπικό και ψυχικό κόστος ενός ονόματος που έχει γίνει μάρκα, ανάμεσα σε γιορτές, εθισμούς, πίεση από τα μέσα ενημέρωσης και την απαίτηση της δημιουργίας. Χωρίς σποιλέρ, η ταινία παρακολουθεί την ανάδυση του μύθου Saint Laurent, ενώ αφήνει να φανεί η κούραση, η αμφιβολία και ο ίλιγγος μπροστά σε μια επιτυχία που συ sometimes φαίνεται να ξεφεύγει από τον δημιουργό της.
Το πρότζεκτ γεννιέται λίγο μετά το L’Apollonide – μνήμες του οίκου ανοχής, όταν οι παραγωγοί Ερικ και Νικολά Αλτμέιρ προτείνουν στον Μπερντρεν Μπονόλο να ασχοληθεί με τον Ύβ Σαιντ Λοράν. Ο σκηνοθέτης δέχεται με τον όρο να απομακρυνθεί από τον ακαδημαϊκό βιογραφικό και να προτιμήσει μια κίνηση κινηματογράφου εξαιρετικά οπτική, ρομαντική, σε ύφος βισκοντιανό. Γύρω του συμμαχεί με τον σεναριογράφο Τόμε Μπιντεγκάν και επιλέγει να εστιάσει τηv πλοκή σε μια δεκαετία εξαιρετικά πυκνή, ρυθμισμένη από εμβληματικές συλλογές όπως το «Libération» (1971) ή το «Μπαλέτο ρωσικό» (1976), οι οποίες επαναδημιουργούνται για την ταινία χωρίς πρόσβαση στα αρχεία του Ιδρύματος Bergé Saint Laurent.
Η ταινία μεγάλου μήκους εντάσσεται σε ένα περιβάλλον «σύγκρουσης βιογραφικών ταινιών»: μερικούς μήνες νωρίτερα, η ταινία του Jalil Lespert, με τον Pierre Niney, είχε λάβει την υποστήριξη του Pierre Bergé και του επίσημου περιβάλλοντος του σχεδιαστή μόδας. Εκείνη του Bertrand Bonello ακολουθεί μια διαφορετική προσέγγιση, εστιάζοντας στο συναίσθημα, το κόστος του να είσαι Saint Laurent και στις σκιάσεις μια κοσμοπολίτικης και δημιουργικής ζωής. Αμφισβητούμενη από τον Pierre Bergé, μονταρισμένη χωρίς τη στήριξη του ιδρύματος, η ταινία διακρίνεται για τον ελεύθερο τόνο και μια αισθητική που επιμελείται ο ίδιος, τροφοδοτούμενη από αναφορές από Βισκόντι μέχρι Σκορσέζε, περνώντας από Μπρέσον. Αργότερα αναγνωρίζεται ευρέως από την κριτική και τους επαγγελματίες, ιδίως στα César, στα Lumières της ξένης Τύπου και στα Magritte.
Τα γυρίσματα γίνονται κυρίως σε ένα ιδιωτικό κτίριο στο Παρίσι, μεταμορφωμένο σε πραγματικό στούντιο, όπου αναπαράγονται η οδός Babylone, εργαστήρια, διαμερίσματα και παρασκήνια μόδας. Η κοστούμιαστής Αναις Ρομαντ διευθύνει μια εξονυχιστική δουλειά ανακατασκευής, ενώ ο Γκασάρ Ουιέλ δίνει μια σημαντική σωματική και φωνητική μεταμόρφωση για να προσεγγίσει τη σιλουέτα, την άρθρωση και την ευαισθησία του μόδιστρου. Η διανομή περιλαμβάνει επίσης πιστές φιγούρες από το περιβάλλον του Μονέλλο, όπως η Τζασμίν Τρινκα ή η Λέα Σεϊντού, και προσκαλεί τον Χέλμουτ Μπεργκερ να ενσαρκώσει έναν γερασμένο Σεντ Λοράν, σε άμεσο αντίλαλο του σινεμά του Βισκόντι.
Η γνώμη μας για την ταινία :
Υπέροχη. Λατρεύουμε τον Μπερντράν Μπονέλλο, για τον οποίο η τελευταία του ταινία, L'Apollonide - souvenirs de la maison close, μας έχει σημαδέψει για πάντα. Saint-Laurent είναι βιογραφία: για έναν μεγάλο καλλιτέχνη όπως ο Μπονέλλο, φαίνεται σχεδόν κρίμα να περιοριστεί σε μια ιστορία ήδη γραμμένη και ευρύτερα γνωστή από το κοινό.
Ωστόσο, αντιμετωπίζει την άσκηση με το δικό του ταλέντο, τη δική του αισθητική, ώστε να προσφέρει μια πολύ ιδιαίτερη οπτική, σημαδεμένη από τη δική του υπογραφή. Οι εικόνες του είναι σαν μεταβατικά έργα, λαμπερά με χίλιες φλόγες, με χίλιες αποχρώσεις. Οι ηθοποιοί βρίσκονται στην ακμή της ομορφιάς: η σκηνή του φιλιού ανάμεσα στον Γκασπάρ Υιλλιέλ και τον Λουί Γκαρέλ είναι αξεπέραστη σε αισθησιασμό... Τρομάζουμε από ερωτισμό, θαμπωνόμαστε από την ομορφιά, από το καστ, από την επιλογή της μουσικής υπόκρουσης.
Ο Μπερντράν Μπονέλλο δίνει εδώ μια ματιά στη δεκαετία του 70, σε παρακμή, εξαρτήσεις και νοσταλγικά καινοτόμες ψυχαγωγίες. Οδηγώντας στη φθορά αλλά και στην τέχνη του πιο βίαιου και ταυτόχρονα αγνού τρόπου ζωής, το πάρτι είναι αυτό που έκανε τον Ίβς Σαιν-Λοράν μια αινιγματική θρύλος, των αποχρώσεων της οποίας αποδίδονται πλήρως από τον σκηνοθέτη. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος είναι μεγαλύτεροι από τον άλλο, ο Μπονέλλο και ο Yves Saint-Laurent αντικρίζονται, διεγείρονται ο ένας από τον άλλον, για να διαμορφώσουν μια εξαιρετικά αισθητική ιστορία.
Πέρα από το περιεχόμενο, το Saint Laurent προτιμά να αποτυπώνει έναν άνδρα που βρίσκεται ήδη στην κορυφή, αντί να αφηγείται cómo φτάνει εκεί. Η δομή της ταινίας, σχεδιασμένη σε φάσεις – ο «νεαρός», ο «στάρ», και ύστερα η φιγούρα που έγινε σήμα κατατεθέν – οργανώνει ένα πέρα-δώθε ανάμεσα στο φως της πασαρέλας και το σκοτάδι των παρασκηνίων. Η σκηνοθεσία παίζει με παύσεις/ελλείψεις, τη φωνή εκτός κάδρου, μεταβολές ρυθμού και κάποιες φορές με διαιρούμενη οθόνη (split screen) για να αποδώσει τη συνύπαρξη της απαιτητικής εργασίας, της γιορτής και της μελαγχολίας. Το αποτέλεσμα βρίσκεται στα όρια του βιογραφικού, της ταινίας τέχνης και του μεγάλου μελοδράματος της εποχής.
Οπτικά, η ταινία απευθύνεται εξίσου στους λάτρεις της μόδας και στους σινεφίλ που ψάχνουν ατμόσφαιρα και αισθήσεις. Οι θεατές που ευαισθητούν σε μεγάλα πορτρέτα καλλιτεχνών, σε εικονογραφήσεις της δεκαετίας του ’70 και σε έργα όπου η φόρμα συμπλέκεται με το θέμα θα ανακαλύψουν έναν κόσμο κοντινό σε ορισμένες αναφορές του star system από τον Scorsese, συνδυασμένο με μια αισθητική κληρονομιά από τον Visconti. Η προβολή μέσω Disney+ δίνει σε ένα ευρύτερο κοινό τη δυνατότητα να γνωρίσει αυτό το ξεχωριστό βιογραφικό φιλμ, που βρίσκεται στα άκρα μιας γραμμικής, εικονογραφικής προσέγγισης, και το οποίο στηρίζεται σε μια αξιόλογη ερμηνεία του Gaspard Ulliel.
Saint Laurent
Ταινία | 2014
Είσοδος στις αίθουσες: 24 Σεπτεμβρίου 2014
Διαθέσιμο στο Disney+ στις 26 Δεκεμβρίου 2025
Βιογραφικό, δράμα, ρομαντικό | Διάρκεια: 2h37
Του Bertrand Bonello | Με τους Gaspard Ulliel, Jérémie Renier, Léa Seydoux, Louis Garrel, Amira Casar, Helmut Berger, Aymeline Valade
Εθνικότητα: Γαλλία
Αποτυπώνοντας δέκα καίριες δεκαετίες της ζωής του Ίβ Σεν-Λορέν μέσα από μια σκηνοθετική κίνηση εξαιρετικά μελετημένη, το Saint Laurent προσφέρει μια ματιά ταυτόχρονα ευαίσθητη και στιλιζαρισμένη στη δημιουργία, στην επιθυμία, στην κούραση και στη διαμόρφωση ενός θρύλου. Η διαθεσιμότητά του στο Disney+ δίνει την ευκαιρία να επανεξετάσουμε μια ταινία που διερωτάται τι σημαίνει «να είσαι Saint Laurent», ανάμεσα στις απαιτήσεις της haute couture και τον ίλιγγο μιας εποχής σε ριζικές μεταμορφώσεις.
Για να προχωρήσετε περισσότερο, ρίξτε μια ματιά και στην επιλογή μας με τις νεότερες κυκλοφορίες Disney+ του Δεκεμβρίου, τον οδηγό μας για τις κυκλοφορίες σε streaming σε όλες τις πλατφόρμες και την επιλογή της ημέρας Τι να δείτε σήμερα σε streaming.
