Να επισκεφτείς το Παρίσι ενώ σε καταδιώκουν για φόνο: η χειρότερη κάρτα ταχυδρομείου για τη Λάρα Κροφτ. Στο Tomb Raider: Ο Άγγελος του Σκοταδιού, που ανέπτυξε η Core Design και κυκλοφόρησε το 2003 σε PS2 και PC, η περιπετειώδης φτάνει στην πρωτεύουσα για να βρει τον παλιό της μέντορα, τον Βέρνερ φον Κρόι. Με τον θάνατό του, κατηγορείται για φόνο. Να η εξιλέωση: βρίσκεται σε καταδίωξη, αναγκάζεται να αναζητήσει απαντήσεις σε μια πόλη όπου κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να της διευκολύνει τη ζωή.
Για τα 30 χρόνια Tomb Raider, τον Οκτώβριο του 2026
Αυτή η παρισινή περιπέτεια αξίζει να επιστρέψει κανείς. Δείχνει μια Λάρα που χάνει ένα μέρος από τη συνήθη αυτοπεποίθησή της, αντιμετωπίζοντας κλειστές πόρτες, ανθρώπους που την παρακολουθούν με καχυποψία και μια έρευνα που της διαφεύγει. Οι τάφοι θα μείνουν στην άκρη: πρώτα πρέπει να βρει με ποιόν να μιλήσει.
Στο Καφέ Μετρό, στο κλαμπ Το Κόκκινο Φίδι ή στο κατάστημα ενέχυρου του Ρεν, η Λάρα κυνηγά πληροφορίες όσο και αντικείμενα. Μια παλιά εκκλησία, ο Αγιος Αϊκάρ, φιλοξενεί ακόμη μια αίθουσα πυγμαχίας. Αυτοί οι χώροι δίνουν στην περιπέτεια μια ασυνήθιστη μορφή: μπαίνεις σε μικρά μαγαζιά, μιλάς, ακούς τις ιστορίες των άλλων. Η πόλη έχει μια ζωντάνια που η Λάρα πρέπει να μάθει να διαβάζει τους κανόνες της.
Θα ήταν δύσκολο να ακολουθήσεις τη διαδρομή του με ένα χάρτη του Παρισιού. Core Design συνθέτει δρόμους, αυλές και κτίρια για να στηρίξει την πλοκή του. Αυτό το φανταστικό Παρίσι αντλεί πολλά από τον αστυνομικό ρυθμό: κουρασμένες ταμπέλες, πίσω δωμάτια και αμφίβολες συναντήσεις. Το σύνολο καλλιεργεί τα κλισέ, ακόμη και στο όνομα «γκέτο του Παρισιού» που χρησιμοποιεί το παιχνίδι, το οποίο λέει περισσότερα για το φαντασιακό των δημιουργών παρά για τη γεωγραφία της πρωτεύουσας.
Αλλά αυτό το περιβάλλον αλλάζει και τη σχέση μας με την ηρωίδα. Στις πρώτες περιπέτειες, η Λάρα μπαίνει σε ένα τόπο και προσπαθεί να βρει πώς να τον διασχίσει. Εδώ, μερικές φορές πρέπει να διαπραγματευτεί το πέρασμα. Οι πληροφορίες γίνονται πόρος, και οι κάτοικοι έχουν κάτι που δεν μπορεί να αποκτήσει μόνο με τα ακροβατικά της.
Η μετάβαση στο μουσείο του Λούβρου την πάει ένα βήμα πιο πέρα. Η Λάρα μπαίνει χωρίς να γίνει αντιληπτή, αποφεύγοντας τους φρουρούς και τα μέτρα ασφαλείας. Το μουσείο, που συνήθως συνδέεται με τη μοναχική παρατήρηση, μετατρέπεται σε χώρο επιτήρησης: κάθε αίθουσα πρέπει να παρακολουθείται προσεκτικά για να καταλάβεις πού να περάσεις και πότε να κινηθείς.
Η περιπέτεια κατευθύνεται στη συνέχεια κάτω από το κτίριο, προς τον Τάφο των Αρχαίων και την Αίθουσα των Εποχών. Αυτοί οι χώροι ανήκουν στη φαντασία. Το πραγματικό Λούβρο διατηρεί ακόμη τα απομεινάρια ενός μεσαιωνικού φρουρίου, αλλά κανένας από αυτούς τους φανταστικούς ναούς δεν περιμένει τους επισκέπτες κάτω από τις γκαλερί του. Το παιχνίδι ωστόσο αξιοποιεί μια ιδέα που απευθύνεται στους λάτρεις του Παρισιού: κάτω από ένα οικείο σημείο μπορεί να υφίσταται μια άλλη ιστορία.
Παρά τις δυσκολίες στην υλοποίηση, L’Ange des ténèbres αφήνει έτσι μια μοναδική εικόνα της πρωτεύουσας. Η Λάρα μετατρέπει τα καφέ σε τόπους έρευνας, τις ταράτσες σε διαβάσεις και το μουσείο σε έδαφος προς παραβίαση. Μετά από όλα αυτά, ας ρίξει κανείς μια επιφυλακτική ματιά σε μια πόρτα εξυπηρέτησης του Λούβρου με λίγο μεγαλύτερη περιέργεια — ενώ συνεχίζει τον δρόμο της. Και ένα Da Vinci Code πριν από την ώρα του, εν ολίγοις...
Αυτή η σελίδα μπορεί να περιέχει στοιχεία με την υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, περισσότερες πληροφορίες εδώ.



























