Περσικά χαλιά που αρχικά φαίνονται ακίνητα, και ύστερα αποκαλύπτουν θραύσματα φιγούρων και κινήσεων... Με Carpet Museum of Iran, ο καλλιτέχνης και στατιστικολόγος David Mottahedèh προτείνει μια εγκατάσταση βίντεο που θα γίνεται ανακαλυπτή στο Jardin des Rosiers Joseph Migneret, στο 4ο διαμέρισμα του Παρισιού, για Nuit Blanche 2026, από το Σάββατο 6 έως την Κυριακή 7 Ιουνίου 2026. Παρουσιάζεται δωρεάν το Σάββατο από τις 22:00 ως τις 02:00, αυτό το έργο in situ τοποθετείται στην καρδιά του Marais, σε έναν διακριτικό κήπο όπου η εικόνα, η μνήμη και ο ιρανικός πολιτισμός συναντώνται.
Το πρότζεκτ βασίζεται σε δύο ισχυρά στοιχεία της Ιράν πριν την επανάσταση: το περσικό χαλί και το γυναικείο τραγούδι. David Mottahedèh στηρίζεται σε χαμηλής ποιότητας εικόνες από τον παλιό χώρο του Μουσείου Χαλιού του Ιράν που ιδρύθηκε το 1978 στη Τεχεράνη, καθώς και σε αρχεία βίντεο ιρανικών τραγουδιστριών πριν την Ισλαμική Επανάσταση. Με τη βοήθεια ενός αλγορίθμου φτιαγμένου για το έργο, οι κυρίαρχες αποχρώσεις χιλιάδων εικόνων αναλύονται και χρησιμοποιούνται σαν ψηφιακά «νήματα» για να συνθέσουν μοτίβα εμπνευσμένα από χαλί.
Από μακριά, η εγκατάσταση δίνει την εντύπωση μεγάλων χαλιών που φαίνονται σχεδόν ακίνητα. Κοντινότερα, διακρίνεται μια πιο ζωντανή ύλη: ήπιες κινητικές ροές, εικόνες που κυκλοφορούν, παρουσίες γυναικείες που εμφανίζονται στην υφή. Το έργο παίζει έτσι με ένα διπλό βλέμμα, ανάμεσα στην ομορφιά της διακόσμησης και τη θραύση της μνήμης. Γιος Ιρανών μεταναστών, David Mottahedèh εργάζεται εδώ πάνω σε μια κληρονομιά που μπορεί να προσεγγιστεί μόνο μέσω ιχνών, εικόνων και ψηφιακών αρχείων. Γεννημένος το 1994 στην Ιερουσαλήμ, είναι απόφοιτος μαθηματικών, προετοιμάζει μεταπτυχιακό στα στατιστικά στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ και κατέχει επίσης ένα Master of Fine Arts που απέκτησε στην Ακαδημία Τεχνών και Σχεδίου Bezalel στην Ιερουσαλήμ.
Στον Κήπο Ροσιέ ντε Ζοζέφ Μινερέ, αυτή η εγκατάσταση μπορεί να αποκαλυφθεί ως μια παύση στην πορεία της βραδιάς, ειδικά αν περάσει κανείς από το Μαρέ. Αυτή η ιδέα της διαδρομής από ένα σημείο σε ένα άλλο βρίσκεται ακριβώς στην καρδιά του Nuit Blanche, ενός δωρεάν πολιτιστικού γεγονότος που κάθε χρόνο καλεί το κοινό να ανακαλύψει το Παρίσι διαφορετικά, με εγκαταστάσεις, παραστάσεις και καλλιτεχνικά δρομολόγια που προτείνονται σε μουσεία, δημόσιους χώρους ή ακόμη και σε σημεία αρκετά απροσδόκητα. Για τη διοργάνωση του 2026, η εκδήλωση διευθύνεται από την Barbara Butch, συνοδευόμενη από την Marie Gautier, με ένα πρόγραμμα που εστιάζει στην αγάπη και στο συλλογικό δίκτυο. Περίπου 300 καλλιτεχνικά έργα ανακοινώνονται για το Παρίσι, στην Μητροπολιτική Περιφέρεια Μεγάλου Παρισιού και στο Χάβρ, πόλη-«εταίρος» αυτής της έκδοσης.
Στον Κήπο των Ροσιέ Ζοζέφ Μιγκνερέ, Μουσείο Χαλιών του Ιράν προτείνει μια πιο ήσυχη στάση στο πέρασμα της νύχτας. Μπορείς να περάσεις μερικά λεπτά, να σε μαγέψουν τα μοτίβα, και σταδιακά να ανακαλύψεις τι λένε οι εικόνες πίσω από τη φαινομενική τους σταθερότητα. Έργο που αξίζει να προσεγγίσεις με ηρεμία, σαν επιφάνεια που κοιτάμε αρχικά και μετά μαθαίνουμε να διαβάζουμε.
Μουσείο Χαλιών του Ιράν, Εγκατάσταση βίντεο in situ, 2026
Το Μουσείο Χαλιών του Ιράν είναι μια μεγάλη εγκατάσταση βίντεο που συνενώνει δύο μεγάλες πολιτιστικές παραδόσεις του Ιράν πριν την επανάσταση: το περσικό χαλί και το γυναικείο τραγούδι. Και οι δύο παραδόσεις παρουσιάζονται εδώ με μια εντυπωσιακή, συνυφασμένη μορφή. Το έργο προτείνει μια εξελικτική ανάπτυξη από χαλιά που προέρχονται από το παλιό Μουσείο Χαλιών του Ιράν στην Τεχεράνη, ιδρυμένο το 1978 υπό την αιγίδα της Φαράχ Πάλαβι, οδήγησε σε εξορία λίγο αργότερα και σήμερα έχει χαθεί. Ως γιος ιρανών μεταναστών, ο Ντέιβιντ Μοταχενέ δεν έχει άμεση πρόσβαση στη συλλογή του μουσείου, παρά μόνο μέσω εικόνων χαμηλής ποιότητας από τον παλιό ιστότοπό του.
Με τη βοήθεια στατιστικών μεθόδων, ανασυνθέτει αυτά τα χαλιά αναπαράγοντας τη συμπληρωματικότητα της ύφανσής τους, την οποία «υφαίνει» από ψηφιακά δεδομένα: αποσπάσματα αρχειακών βίντεο που βρέθηκαν στο YouTube, από παραστάσεις ιρανών τραγουδιστριών που γυρίστηκαν πριν την ισλαμική επανάσταση. Ένας ειδικά σχεδιασμένος αλγόριθμος αναλύει χιλιάδες εικόνες, εξάγει τα κυρίαρχα χρώματα και τα συνθέτει σε μια παλέτα που λειτουργεί ως «νήμα» ψηφιακό. Τα αρχικά σχέδια λαμβάνουν τη μορφή κινούμενων οθονών που από μακριά φαίνονται σταθερές και κρυστάλλινες· από κοντά αποκαλύπτεται ένα πλέγμα λεπτών κινήσεων όπου εμφανίζονται γυναίκες να τραγουδούν, χωρίς τη φωνή τους. Το έργο διεγείρει ένα θραυσμένο κληροδότημα επαναφέροντας μνήμη συλλογική σε ένα παρόν που συνεχίζει σιωπηλά να το φιλοξενεί.
Ο Ντέιβιντ Μοταχενέ (γεν. το 1994 στην Ιερουσαλήμ) είναι Ισραηλινός καλλιτέχνης και στατιστικός, γεννημένος λίγο μετά τη φυγή της οικογένειάς του από το Ιράν. Αποφοίτησε στα Μαθηματικά και αυτή τη στιγμή συντάσσει μεταπτυχιακές σπουδές στα στατιστικά στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ. Διαθέτει επίσης Master of Fine Arts από τη Σχολή Τεχνών Bezalel στην Ιερουσαλήμ, όπου τιμήθηκε με το Βραβείο Αριστείας (2024). Το έργο αυτό, αρχικά σε συνεργασία με την Ιριτ Κάρμον Πόπερ, επιμελήτρια, ερευνήτρια τέχνης και αρχιτεκτονικής, σηματοδοτεί το ντεμπούτο του Ντέιβιντ Μοταχενέ στη διεθνή σκηνή της τέχνης.
Αυτή η σελίδα μπορεί να περιέχει στοιχεία με την υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, περισσότερες πληροφορίες εδώ.
Ημερομηνίες και χρονοδιαγράμματα
Του 6 Ιούνιος 2026 Στο 7 Ιούνιος 2026
Θέση
Jardin des Rosiers - Joseph Migneret
Jardin des Rosiers Joseph Migneret
75004 Paris 4
Πρόσβαση
Μετρό Saint-Paul (Γραμμή 1)
Τιμές
Δωρεάν
Επίσημη ιστοσελίδα
www.paris.fr
Περισσότερες πληροφορίες
Η εγκατάσταση θα είναι ορατή από τις 22:00 έως τις 02:00 τα ξημερώματα.
