Το βραβείο Renaudot 2025 απονέμεται σε μια ξεχασμένη γυναίκα της λογοτεχνίας

Με My de Sortiraparis · Φωτογραφίες από Laurent de Sortiraparis · ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΜΕΝΟ 5 Νοέμβριος 2025 στις 13:21
Το βραβείο Renaudot 2025 απονεμήθηκε στην Adélaïde de Clermont-Tonnerre για το «Je voulais vivre», ένα μυθιστόρημα που αποκαθιστά τη Μιλαίδη των Τριών Σωματοφυλάκων. Σας τα λέμε όλα...

Το βραβείο Renaudot 2025 μόλιςαπονέμεται την Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2025 στην Adélaïde de Clermont-Tonnerre γιατο μυθιστόρημά της «Je voulais vivre» (Ήθελα να ζήσω), που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Grasset. Η ανακοίνωση έγινε στο θρυλικό εστιατόριο Drouant, στο 2ο διαμέρισμα του Παρισιού, κοντά στην Όπερα Garnier. Αυτό το διάσημο λογοτεχνικό βραβείο επιβραβεύει ένα τολμηρό έργο που δίνει φωνή σε έναν από τους πιο συναρπαστικούς και μισητούς γυναικείους χαρακτήρες της γαλλικής λογοτεχνίας: τη Milady de Winter, την ορκισμένη εχθρό των Τριών Σωματοφυλάκων του Αλέξανδρου Δουμά.

Από το 1926, η κριτική επιτροπή του Renaudot συνεδριάζει σε αυτό το εμβληματικό εστιατόριο της πλατείας Gaillon, έναν πραγματικό ναό των παρισινών λογοτεχνικών βραβείων, που φιλοξενεί επίσης τις συνεδριάσεις του Goncourt από το 1914. Αυτή η εκατονταετής παράδοση καθιστά το Drouant ένα απαραίτητο μέρος της παρισινής πολιτιστικής ζωής. Οι δέκα κριτές, με πρόεδρο τον Patrick Besson και μέλη μεταξύ άλλων τους Jean-Marie Gustave Le Clézio, Franz-Olivier Giesbert και Dominique Bona, επέλεξαν την Adélaïde de Clermont-Tonnerre έναντι τεσσάρων άλλων φιναλίστ, μεταξύ των οποίων η Feurat Alani για το «Le ciel est immense» (JC Lattès), την Anne Berest για το «Finistère» (Albin Michel), την Justine Lévy για το «Une drôle de peine» (Stock) και τον Louis-Henri de La Rochefoucauld για το «L'amour moderne» (Robert Laffont).

Το μυθιστόρημα αποκαθιστά μια καταδικασμένη γυναικεία φιγούρα.

Το «Je voulais vivre»(Ήθελανα ζήσω) προσφέρει μια συναρπαστική επανέκδοση των Τριών Σωματοφυλάκων του Αλέξανδρου Δουμά. Η Adélaïde de Clermont-Tonnerre καταπιάνεται με ένα μνημείο της γαλλικής λογοτεχνίας, δίνοντας επιτέλους το λόγο στη Milady, αυτή την ελεύθερη και επικίνδυνη γυναίκα, που κρίθηκε χωρίς δικηγόρο και εκτελέστηκε χωρίς δίκη από τους Σωματοφύλακες. Στο μυθιστόρημα του Δουμά, ενσάρκωνε την femme fatale par excellence: ίντριγκα, δηλητηριάστρια, κατάσκοπος του καρδινάλιου Ρισελιέ. Αλλά τι γνωρίζουμε πραγματικά για την ιστορία της;

Η συγγραφέας μεταφέρει το ενδιαφέρον στην Anne de Breuil, το πραγματικό όνομα της Milady. Μέσα από την εξομολόγηση του γηραιού d'Artagnan, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μάαστριχτ, ανακαλύπτουμε μια παιδική ηλικία σημαδεμένη από βία, μια πορεία γεμάτη προδοσίες και δράματα. Το μυθιστόρημα αφηγείται πώς αυτό το εξάχρονο κοριτσάκι, που υιοθετήθηκε από έναν ιερέα, μεταμορφώθηκε σε αυτή την αινιγματική γυναίκα που έπρεπε να υπερασπιστεί τον εαυτό της για να επιβιώσει σε έναν κόσμο φτιαγμένο από και για τους άνδρες. Σηματοδοτημένη με καυτό σίδερο, παντρεμένη με το ζόρι με τον κόμη της Λα Φέρ (Άθως), θύμα απόπειρας δολοφονίας από τον ίδιο της τον σύζυγο, η Μιλαίδη έμαθε να φέρει ένα στιλέτο και δηλητήρια στο μπούστο της. Γιατί για να είναι ελεύθερη στον 17ο αιώνα, μια γυναίκα έπρεπε να ξέρει να υπερασπίζεται τον εαυτό της.

Με ένα σύγχρονο ύφος γραφής και μια ισχυρή ρομαντική πνοή, η Adélaïde de Clermont-Tonnerre δεν προδίδει το έργο του Dumas, αλλά το εμπλουτίζει. Ακολουθεί τα στοιχεία που ο συγγραφέας των Τριών Σωματοφυλάκων είχε σπείρει χωρίς να αφιερώσει χρόνο για να τα αναπτύξει. Οι αναγνώστες συναντούν τους ίδιους τόπους, τις ίδιες συνωμοσίες της αυλής, τους ίδιους εμβληματικούς χαρακτήρες - τον ντ'Αρτανιάν, τον Άθο, τον Πόρθο, τον Αραμί, τον Ρισελιέ, τον Μπάκιγχαμ - αλλά υπό ένα νέο πρίσμα. Οι λαμπεροί ήρωες γίνονται άνθρωποι με αδυναμίες, φυλακισμένοι της εποχής τους και της πατριαρχικής τους οπτικής.

Μια αξιοσημείωτη λογοτεχνική πορεία

Η βράβευση με το Prix Renaudot δεν είναι η πρώτη για την Adélaïde de Clermont-Tonnerre. Γεννημένη το 1976 στο Neuilly-sur-Seine, απόφοιτος της École normale supérieure, αυτή η δημοσιογράφος και μυθιστοριογράφος εργάστηκε αρχικά στον τομέα των επιχειρηματικών τραπεζών πριν στραφεί προς τη δημοσιογραφία. Διευθύντρια της συντακτικής ομάδας του Point de vue από το 2014, έχει μια αξιοσημείωτη διπλή καριέρα. Το πρώτο της μυθιστόρημα, «Fourrure», που εκδόθηκε το 2010, είχε ήδη βραβευτεί με πέντε λογοτεχνικά βραβεία, μεταξύ των οποίων το βραβείο Maison de la Presse και το βραβείο Françoise Sagan.

Το 2016, κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας για το «Le Dernier des nôtres», ένα ιστορικό έπος σχεδόν 500 σελίδων που διατρέχει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη δεκαετία του '70 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Γαλλική Ακαδημία εξήρε τη φαντασία της και την ικανότητά της να δημιουργεί αληθινούς χαρακτήρες μυθοπλασίας, μακριά από την κυρίαρχη αυτοβιογραφική μυθοπλασία. Το τρίτο μυθιστόρημά της, «Les Jours heureux», που εκδόθηκε το 2021, βραβεύτηκε επίσης.

Με το «Je voulais vivre», η συγγραφέας συνεχίζει την εξερεύνησή της στις μεγάλες ιστορικές περιπέτειες και τις τύχες ισχυρών γυναικών. Το μυθιστόρημα, που κυκλοφόρησε στις 20 Αυγούστου 2025, είχε ήδη πουλήσει σχεδόν 25.000 αντίτυπα πριν από την ανακοίνωση του βραβείου. Σύμφωνα με την παράδοση, ο νικητής του βραβείου Renaudot ανακοινώνεται αμέσως μετά τον νικητή του βραβείου Goncourt, στα σκαλιά της περίφημης σκάλας Ruhlmann του εστιατορίου Drouant. Φέτος, ο Laurent Mauvignier κέρδισε το βραβείο Goncourt για το «La maison vide» (Το άδειο σπίτι).

Μια ισχυρή σύγχρονη απήχηση

Πέρα από την περιπετειώδη ιστορία και την απόλαυση της ανάγνωσης, το «Je voulais vivre» (Ήθελα να ζήσω) μεταφέρει ένα επίκαιρο μήνυμα για τη θέση της γυναίκας. Αποκαθιστώντας τη Μιλαίδη, η Adélaïde de Clermont-Tonnerre αναρωτιέται για τον τρόπο με τον οποίο κρίνονταν οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της ιστορίας. Ενώ ένας άνδρας θα είχε χαρακτηριστεί θαρραλέος ή έξυπνος, η Μιλαίδη χαρακτηρίστηκε ανήθικη και μακιαβελική. Καταδικασμένη χωρίς δίκη, εκτελεσμένη χωρίς να μπορέσει να διηγηθεί την ιστορία της, ενσαρκώνει όλες αυτές τις γυναίκες που έχουν σιωπηθεί από μια ανδρική δικαιοσύνη. Το μυθιστόρημα αντηχεί τις τρέχουσες ερωτήσεις σχετικά με τη θέση των γυναικών στις ιστορίες και τους μύθους μας.

Ο ίδιος ο τίτλος, «Je voulais vivre» (Ήθελα να ζήσω), γίνεται μια παγκόσμια κραυγή, η κραυγή μιας γυναίκας που διεκδικεί το δικαίωμα να είναι αγαπημένη, σεβαστή και ελεύθερη. Ακόμα και ένας φανταστικός χαρακτήρας μπορεί να διεκδικήσει δικαιοσύνη, φαίνεται να μας λέει η συγγραφέας. Αυτή η σύγχρονη φωνή που διαπερνά τους αιώνες επιτρέπει μια άμεση εγγύτητα με τον αναγνώστη, δημιουργώντας μια γέφυρα μεταξύ του 17ου αιώνα και της εποχής μας. Οι σκηνές της αυλής, οι οξυδερκείς διάλογοι, η προσωπική πορεία της Milady μας κρατούν κυριολεκτικά σε αγωνία για την εξέλιξη της ιστορίας.

Εν ολίγοις, αν ψάχνετε μια καλή πρόταση για ανάγνωση αυτό το φθινόπωρο, ανακαλύψτε αυτό το μυθιστόρημα που συνδυάζει την ποιότητα της γραφής με την απόλαυση της ανάγνωσης. Ένας όμορφος τρόπος για να ανακαλύψετε ξανά τους Τρεις Σωματοφύλακες από μια νέα οπτική γωνία και να καταλάβετε επιτέλους ποια ήταν πραγματικά η Μιλαίδη που νομίζαμε ότι γνωρίζαμε. Το μυθιστόρημα είναι διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία από τον εκδοτικό οίκο Grasset στην τιμή των 24 ευρώ.

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ