Ο Βασιλιάς του Ήλιου στο Dôme de Paris: το πολυαγαπημένο μιούζικαλ επιστρέφει τον Σεπτέμβριο του 2026 - κριτικές και φωτογραφίες

Οι περούκες με πούδρα και τα κορσέδες βγαίνουν ξανά στη μόδα: Ο Βασιλιάς του ήλιου επιστρέφει στο Παρίσι τον Σεπτέμβριο του 2026! Δύο δεκαετίες μετά από την πρώτη του πρεμιέρα, το εμβληματικό μιούζικαλ των Καμέλ Οουάλι και Ντόβ Εταία επιστρέφει στο Dôme de Paris για μια νέα σειρά παραστάσεων, από τις 12 Σεπτεμβρίου έως τις 18 Οκτωβρίου 2026.

Ακούγεται, ακούγεται, κυρίες και κύριοι - Ο Βασιλιάς του Ήλιου είναι έτοιμος να επιστρέψει στον θρόνο του στο Dôme de Paris! Μετά από μια πρώτη σειρά παραστάσεων στο Παρίσι από τις 4 Δεκεμβρίου 2025 έως τις 18 Ιανουαρίου 2026, και μια περιοδεία σε ολόκληρη τη Γαλλία, το κλασικό μιούζικαλ των Κάμελ Ουάλι και Ντόβ Ετία, που σήμερα παράγεται από τη Décibels Productions, επιστρέφει στην πρωτεύουσα από τις 12 Σεπτεμβρίου έως τις 18 Οκτωβρίου 2026.

Από τον θρίαμβο της στέψης το 2005 στο Palais des Sports, αυτή η φλογερή παράσταση που αφηγείται τους έρωτες και τις φιλοδοξίες του Λουδοβίκου ΙΔ', έχει εντυπωσιάσει πάνω από 1,6 εκατομμύριο θεατές σε 380 παραστάσεις σε Γαλλία, Ελβετία και Βέλγιο. Οι διαχρονικοί ύμνοι της, από το «Να είσαι στο ύψος» μέχρι το «Σε κάνω το ουσιαστικό μου», στιγμάτισαν μια ολόκληρη γενιά και καθιέρωσαν, παρεμπιπτόντως, δύο φιγούρες της μουσικής: Emmanuel Moire, αποθεωμένος ως Roi Soleil, και Christophe Maé, αξέχαστος ως αδελφός εξεγερμένος.

Και καλά νέα για τους πιστούς της Αυλής: Emmanuel Moire renfile la couronne de Louis XIV! Δίπλα του, Flo Malley (The Voice, Salut les Copains, Paradis Latin) γίνεται ο Δούκας Beaufort, ενώ ο Louis Delort (The Voice, 1789 : Les Amants de la Bastille), αδελφός του βασιλιά, υπόσχεται να βάλει λίγη αναστάτωση στα χρυσά της Βερσαλλιών.

Από την πλευρά των γυναικών, οι γυναικείοι ρόλοι προσθέτουν λίγη παραπάνω γοητεία στην Αυλή: Lou (The Voice Kids, Molière le spectacle musical) είναι Marie Mancini, Clara Poulet γίνεται Madame de Maintenon, Vanina ενσαρκώνει Isabelle, η κόρη του λαού, και Margaux Heller (The Voice, Flash Dance) ερμηνεύει τη Madame de Montespan.

Αυτή η επιστροφή ακολουθεί τα βήματα και άλλων μεγάλων revival όπως Οι Δέκα Εντολές, Η Παναγία των Παρισίων, ή Ρωμαίος και Ιουλιέτα, άλλα μνημεία της γαλλικής μουσικής κωμωδίας. Μετά την επάνοδο του κοινού στο Παρίσι κατά τον χειμώνα 2025-2026, Ο Βασιλιάς του Ηλίου παρατείνει τη βασιλεία του στο Dôme de Paris με την έναρξη της σεζόν το 2026.

Η άποψή μας :

Ξεχάστε τις χρυσές σας μνήμες του 2005… Ο Βασιλιάς του ήλιου εκδοχή 2025 εδράζεται στο Dome του Παρισιού με πλήρη αναμόρφωση, αποφασιστικά σύγχρονη και μερικές φορές καθηλωτικά αποπροσανατολιστική. Έξω οι βαρύγδουπες σκηνές: οι ολοκληρωτικοί 2D οθόνες κυριαρχούν πλέον τη σκηνογραφία. Μια τολμηρή εξέλιξη που, στην πρώτη πράξη, αφήνει το σύνολο κάπως παγερό, λιγότερο βυθιστικό απ’ όσο θα ήθελαν οι θεατές. Αλλά μετά το διάλειμμα, η τεχνολογία επιτέλους βρίσκει τον ρυθμό της: το Βασίλειο βρίσκεται στο φως, η μεγαλοπρέπεια απλώνεται και το θέαμα αποκτά πλάτος. Μια διεύθυνση που θα διχάσει, βεβαίως, αλλά αποδεικνύει πλήρως την επιθυμία της να ενημερώσει αυτό το μεγάλο κλασικό.

Και αυτή η μοντερνικότητα δεν σταματά εδώ: αυτή η νέα εκδοχή προσφέρει πολύ περισσότερο κείμενο, περισσότερες σκηνές, περισσότερο context - μια εξιστόρηση πλουσιότερη που διευκρινίζει την ιστορία και εγκαθιστά καλύτερα τα ζητούμενα. Στον τομέα των κοστουμιών, οι παστέλ αποχρώσεις, μακριά από τη χρυσόσκονη και τα φανφάρικα του παρελθόντος, είναι αρκετά εντυπωσιακές για μια τόσο εκτυφλωτική βασιλεία. Μία συνοχή σεμνότητας με τη σχεδιαστική γραμμή του θεάματος, ακόμη κι αν θα προβλημάτιζε τους λάτρεις της υπερβολής.

Στη σκηνή, η νέα ομάδα ανεβάζει με άνεση το δύσκολο έργο: Ομαέλ Moire, η ραχοκοκαλιά της παράστασης, διατηρεί την μαγνητική του παρουσία· Lou Jean, γνωστή και ως Marie Mancini, λάμπει με τη διαυγή γοητεία της φωνής της· και ο Louis Delort ερμηνεύει και πάλι με δεξιοτεχνία τον ρόλο του αδελφού του βασιλιά που έμεινε από τον Christophe Maé. Όσον αφορά το συνολικό ήχο, καμία φωνή δεν παραλείπει: οι ποπ-ροκ διασκευές είναι απόλυτα οι ίδιες με το 2005 και δεν έχουν ξεπεράσει σε τίποτα τη φρεσκάδα. Θα μπορούσε κάλλιστα κανείς να μεμφθεί την απουσία ορχήστρας - άλλοτε παρούσα σε αρκετές παραστάσεις - μα αδύνατον να αρνηθεί κανείς τη διαχρονική ευστάθεια αυτών των τίτλων. Οι δύο, τρεις νέοι στίχοι, ωστόσο, δεν προσφέρουν πολλά στην αφήγηση, παρότι επιδιώκει να ενισχύσει την παρτιτούρα.

Ο ρυθμός, ωστόσο, δεν γνωρίζει παύση: ούτε μια στιγμή σιωπής, η συνέχεια των tableaux, το ραπ, οι breakdancers και ένα φινάλε σε αριστουργηματικό επίλογο. Υπάρχουν λίγα σκαμπανεβάσματα, κυρίως μια αλληλεπίδραση με το κοινό που σπάει την εμβάθυνση και ορισμένα περάσματα όπου δεν καταλαβαίνει κανείς πλήρως το νόημα…

Στο τέλος, αυτή η έκδοση 2025 αποτελεί μια τολμηρή κατάθεση, πιο πυκνή, πιο αποκαλυπτική, κάποιες στιγμές άνιση, λιγότερο συναισθηματικά φορτισμένη από την πρώτη εκδοχή, αλλά μεταφερόμενη από μια σύγχρονη ενέργεια με αυτοπεποίθηση. Μια νέα ανάγνωση που κλονίζει χωρίς να αρνείται την κληρονομιά ενός θρυλικού θεάματος.

Το μόνο μελανά σημείο στην αίθουσα: μια πολύ μεταβλητή ορατότητα ανάλογα με τη θέση (για να δώσω μια εικόνα, βρισκόμασταν στην Πλάκα Χρυσή, σειρά 10 στο κέντρο, και η ορατότητα του θεάματος παρέμενε περιορισμένη) και τα smartphones, επιτρεπόμενα, που σπάνε μερικές φορές το βύθισμα… Η μαγεία φθίνει μερικές στιγμές.