Top Hat στο Théâtre du Châtelet: τάπ χορός, ρομαντισμός και το Broadway της παλιάς σχολής - φωτογραφίες & κριτικές

Από τις 15 Απριλίου έως τις 3 Μαΐου 2026, το Théâtre du Châtelet φιλοξενεί το Top Hat, το εμβληματικό μιούζικαλ τουIrving Berlin που βασίζεται στη διάσημη ταινία του 1935 με πρωταγωνιστές τον Fred Astaire και την Ginger Rogers. Για πρώτη φορά, ένας από τους πυλώνες του Great American Songbook εισέρχεται στο ρεπερτόριο του θεάτρου του Παρισιού, μαζί με τους Gershwin, Kern και Rodgers που έχουν ήδη αποθεωθεί στην ίδια σκηνή. Με τα νούμερα χορού με κλακέτες, τη λαμπρή μουσική και τον λαμπερό κόσμο του, το Top Hat ταξιδεύει το κοινό πίσω στη χρυσή εποχή του Broadway, με τις παρεξηγήσεις του έρωτα και τα εκθαμβωτικά μπαλέτα.

Στο Λονδίνο, ο Τζέρι Τράβερς, ένας χαρισματικός Αμερικανός χορευτής, ξυπνάει κατά λάθος τη γειτόνισσά του από τον κάτω όροφο κάνοντας εξάσκηση κλακέτας στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της. Όταν ο Ντέιλ Τρέμοντ ανεβαίνει επάνω για να παραπονεθεί για το θόρυβο, είναι έρωτας με την πρώτη ματιά. Ακολουθεί μια σειρά από παρεξηγήσεις και οι χαρακτήρες καταλήγουν στη Βενετία για μια σειρά από συναισθηματικές περιπέτειες που είναι τόσο ανάλαφρες όσο και χορογραφημένες. Σχεδιασμένο στην παράδοση των κλασικών μιούζικαλ, το Top Hat εναλλάσσεται ανάμεσα σε σπινθηροβόλους διαλόγους, cult τραγούδια όπως το Cheek to Cheek και χορευτικά νούμερα σε στυλιζαρισμένα σκηνικά στο στυλ του χολιγουντιανού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1930.

Αυτή η παραγωγή θα προσελκύσει τους οπαδούς των κλασικών μιούζικαλ, όσους νοσταλγούν τον κινηματογράφο της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ και το οικογενειακό κοινό που αναζητά κομψή και προσιτή ψυχαγωγία. Οι λάτρεις του χορού κλακέτας, των αμερικανικών προτύπων και των στυλιζαρισμένων ρομαντικών συμπάντων θα βρουν εδώ μια προσφορά πιστή στο πνεύμα του Μπρόντγουεϊ.

• Διαβάστε επίσης
• Οι καλές προτάσεις της εβδομάδας 4–10 Μαΐου 2026 στο Παρίσι και στην Ίλ ντε Φρανς

Με το Top Hat, το Théâtre du Châtelet γιορτάζει τη διαχρονική κομψότητα του αμερικανικού μιούζικαλ, με τον ζωηρό χορό κλακέτας, τον έγχρωμο ρομαντισμό και την αξέχαστη μουσική. Από τις 15 Απριλίου έως τις 3 Μαΐου 2026, αυτό το επανεξεταζόμενο κλασικό έργο προσφέρει μια χαρούμενη και εκλεπτυσμένη βύθιση στον κόσμο τουIrving Berlin, σε έναν φόρο τιμής στο Broadway που είναι τόσο θεαματικός όσο και νοσταλγικός.

Η γνώμη μας :

Οι εξαιρετικές κλακέτες, οι τέλειες μελωδικές συνθέσεις και το καπέλο που δέχτηκε καλώς την κορύφωση, σε μια βραδιά που τρέχει με ορμή: Top Hat σήκωνει το κέφι σε ένα Θέατρο του Châtelet με ευφάνεια που θυμίζει Broadway. Από την πρώτη αυλαία - η πρώτη φάλαγγα χορού και ο γίγαντας της πόλης στο φόντο - ο τόνος δίνεται και δεν θα δοθεί ανάσα για σχεδόν δύο ώρες και λεπτά.

Προσαρμοσμένο από την cult ταινία του 1935 του Mark Sandrich με τη Ginger Rogers και τον Fred Astaire, αυτή η παράσταση των Matthew White και Howard Jacques προσθέτει μια δεκάδα τίτλων του Irving Berlin χωρίς να χάσει το αχνό νήμα μιας ιστορίας γειτονιάς, παρεξηγήσεων και ενός έρωτα που περιπλέκεται μέχρι τη Βενετία. Η υπόθεση διατηρεί την ελαφρότητα, σχεδόν ως πρόσχημα, αλλά τη μεταφέρει με μια πραγματική σκηνική ζωτικότητα που δίνει ολοκληρωτικά χώρο στα αναμφίβολα τραγούδια και στους χορούς.

Πρώτος σταθμός το Λονδίνο: η Nicole-Lily Baisden (Dale, μαγνητική) και ο Philip Attmore (Jerry), ένα αρμονικό και κομψό ντουέτο, κατέχουν τέλεια το τριπλό τρίπτυχο τραγούδι-χορός-κλακέτες. Μετά προορίζεται η Βενετία, όπου το παίχνιδο διαμορφώνεται περισσότερο: ο ρυθμός κωμικός κρατάει ένταση, οι δεύτεροι ρόλοι κλέβουν την παράσταση - ειδική μνεία στο ζευγάρι Madge–Horace, ανεπανάληπτο στις λεκτικές τους μονομαχίες, στον ιταλό δημιουργό μόδας που επιδεικνύεται ως καρικατούρα ενός latin lover με χιούμορ, και στον οικογενειακό αλλά ευέξαπτος κυρία Bates, στην πιο πικάντικη λεπτομέρεια.

Το σύνολο, υπό τη διεύθυνση της Kathleen Marshall, στηρίζεται σε έναν περιστρεφόμενο διακοσμητικό χώρο σε στυλ Art déco - είσοδος, δωμάτιο ξενοδοχείου, σκηνικά που γλιστρούν και ξανασυνθέτονται καθώς προχωρά η ιστορία - και σε εντυπωσιακά κοστούμια που στροβιλίζονται με τον ρυθμό της ορχήστρας του Chris Walker. Η ενέργεια είναι αδιάκοπη, πολύ Broadway σε όλο το εύρος της, κρατούμενο από μια ομάδα εξαιρετικά πολυταλαντούχων ηθοποιών.

Μικρή πρακτική παρατήρηση : για τους θεατές που δεν μιλούν αγγλικά, οι υπερτίτλοι, μερικές φορές κακοτοποθετημένοι (χαμηλά ή υψηλά ανάλογα με τις θέσεις), γίνονται μερικές φορές δύσκολο να ακολουθηθούν, με πιθανές επιπτώσεις στην κατανόηση. Αλλά στη σκηνή, το γοητευτικό, απόλυτα εμφανές, παραμένει ευανάγνωστο.