Τι θα γινόταν αν η αγωνία του θανάτου γινόταν μια παράσταση από μόνη της; Το Théâtre de l'Épée de bois / Salle en pierre προσφέρει μια βουτιά στον μεταφυσικό κόσμο τουEugène Ionesco μέσα από το Le Roi se meurt, ένα εμβληματικό έργο που δημιουργήθηκε το 1962, το οποίο σκηνοθετεί εδώ ο Jean Lambert-wild, συνοδευόμενος από την πιστή του συνεργάτιδα Catherine Lefeuvre, από τις 2 Οκτωβρίου έως τις 9 Νοεμβρίου 2025. Στην παράσταση παίζουν οι Odile Sankara, Nina Fabiani, Vincent Abalain, Aimée Lambert-wild και Vincent Desprez, ενώ το σκηνικό και το τεχνικό σκηνικό έχουν σχεδιαστεί για να αποδώσουν τη σταδιακή εξαφάνιση του κόσμου καθώς ο πρωταγωνιστής πεθαίνει.
Σε αυτή τη νέα ερμηνεία, ο Jean Lambert-wild υποδύεται τον βασιλιά Bérenger με τη μορφή του Gramblanc, του λευκού κλόουν του, μιας ασυνήθιστης και ποιητικής φιγούρας που επανέρχεται στο έργο του για περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια. Η καλλιτεχνική αυτή επιλογή δημιουργεί μια σκόπιμη αναντιστοιχία μεταξύ της φαινομενικής ελαφρότητας του κλόουν και του τραγικού φόντου του κειμένου, τονίζοντας την εκφραστικότητα, την υπερβολή και τον αποπροσανατολισμό του χαρακτήρα μπροστά στο αδυσώπητο. Η σκηνική διασκευή υιοθετεί τη μπαρόκ πτυχή του κειμένου, την προτίμησή του για το γκροτέσκο και την υπερβολή, κάνοντας παράλληλα ορατή την τέχνη του θεάτρου - ένας φόρος τιμής στην προσέγγιση του ίδιου του συγγραφέα.
Το Le Roi se meurt (Ο βασιλιάς πεθαίνει ) περιγράφει τις τελευταίες ώρες ενός φανταστικού μονάρχη, του Berenger I, ο οποίος έρχεται ξαφνικά αντιμέτωπος με την είδηση του επικείμενου θανάτου του. Γύρω του, το βασίλειό του καταρρέει, οι πιο κοντινοί του άνθρωποι προετοιμάζονται για την αναχώρησή του, αλλά ο ίδιος αρνείται να το πιστέψει, ταλαντευόμενος μεταξύ εξέγερσης, άρνησης, φόβου και παραλογισμού. Το σκηνικό ραγίζει, οι τοίχοι τρέμουν, ο χώρος συρρικνώνεται σαν λεπτό δέρμα: ολόκληρο το σύμπαν σβήνει, σιγά σιγά, στο ρυθμό της αργής αγωνίας του.
Στο πλευρό του, δύο γυναικείες μορφές αντιπαραβάλλουν δύο οράματα του θανάτου: η βασίλισσα Μαργαρίτα, σοβαρή και αποφασισμένη, τον συνοδεύει στον αποχωρισμό του, ενώ η βασίλισσα Μαρία, ταραγμένη και ερωτευμένη, προσκολλάται στη ζωή. Η ένταση μεταξύ αυτών των δύο γυναικών αποκρυσταλλώνει μια ευρύτερη σύγκρουση, μεταξύ της μυστικιστικής αποδοχής της ανυπαρξίας και της δυτικής άρνησης να αφεθεί. Το κείμενο τουΙονέσκο, με τις αναφορές του στο θιβετιανό βιβλίο των νεκρών και στον μυστικισμό του Ιωάννη του Σταυρού, δραματοποιεί την οριακή στιγμή που η συνείδηση ξυπνά στο κατώφλι του τίποτα, ανάμεσα στον φόβο και τη διαύγεια.
Αυτή η εκδοχή του Le Roi se meurt (Ο βασιλιάς πεθαίνει ), σε σκηνοθεσία Jean Lambert-wild, αποτελεί μέρος μιας μοναδικής εξερεύνησης της τέχνης του κλόουν και του μεταφυσικού θεάτρου. Ο χαρακτήρας του Gramblanc δεν προσπαθεί να μιμηθεί τον Bérenger- τον απορροφά, τον ενσαρκώνει σε μια μορφή ωμής παρουσίας, όπου η υποκριτική συγχωνεύεται με την ύπαρξη. Το θέατρο γίνεται εδώ μια συνοδευτική τελετουργία, μια τραγική τελετή όπου το χιούμορ τρίβεται με τον πανικό και η αγωνία γίνεται ποιητικό υλικό.
ΗCatherine Lefeuvre, συνδιασκευαστής του κειμένου, συνεχίζει την εξερεύνηση της γλώσσας ως εργαλείο αποκάλυψης, επανεξετάζοντας τον θεατρικό λόγο μέσα από τα φίλτρα της αμφιβολίας, της πτώσης και της αποτυχίας - όλα στοιχεία που είναι αγαπητά στον λευκό κλόουν. Η επεξεργασία αυτή ανανεώνει τη δραματουργία του κειμένου, τονίζοντας τη συμβολική του σημασία χωρίς να το υποβιβάζει σε ψυχολογική εικονογράφηση.
Αυτή η παραγωγή θα μπορούσε να ενδιαφέρει το κοινό που είναι περίεργο για τη σύγχρονη θεατρική γραφή και ευαίσθητο στις υβριδικές μορφές που συνδυάζουν την τραγωδία, την οπτική ποίηση και τον κλόουν. Οι οπαδοί τουΙονέσκο, του Μπέκετ και άλλων θεατρικών μορφών που συνδυάζουν θέατρο και παράσταση θα μπορούσαν να βρουν σε αυτήν ένα έργο πιστό στο πνεύμα του συγγραφέα, αλλά επανερμηνευμένο με ελευθερία.
Από την άλλη πλευρά, η παράσταση αυτή δεν απευθύνεται αναμφίβολα σε ένα κοινό που αναζητά ελαφριά ψυχαγωγία ή αφήγηση με την κλασική έννοια. Ο σκοπίμως αργός ρυθμός της, η αισθητική της εξάλειψης και το θέμα της - ο αναπόφευκτος θάνατος - απαιτούν συναισθηματική διαθεσιμότητα και μια ορισμένη συναίνεση με τα ζητήματα που διακυβεύονται στο θέατρο του παραλόγου και της συμβολικής αναπαράστασης.
Τα σκηνικά στοιχεία παίζουν σημαντικό ρόλο στην αισθητηριακή εμπειρία της παράστασης. Σχεδιασμένη ως ένας χώρος σε ερείπια, η σκηνή γίνεται αντανάκλαση του άρρωστου σώματος του βασιλιά, ενώ κάθε τρέμουλο της καρδιάς του συγκλονίζει τους τοίχους της αίθουσας του θρόνου. Με αυτόν τον τρόπο, η παράσταση ακολουθεί κυριολεκτικά την πορεία του χαρακτήρα, σε μια αισθητική όπου κάθε τεχνική λεπτομέρεια - φωτισμός, ήχος, κίνηση - συμβάλλει στη διαγραφή του κόσμου.
Το καστ συγκεντρώνει ερμηνευτές από διάφορους χώρους - θέατρο, τσίρκο, καμπαρέ, ιππικές τέχνες - για να επεκτείνει τη συλλογική, διεπιστημονική διάσταση του έργου. Καθένας τους, μέσω της σκηνικής τους παρουσίας, συμβάλλει σε αυτή την ονειρική, λυκόφως τοιχογραφία, όπου η σκηνή γίνεται μια μεταφορά για το πέρασμα, ένα θέατρο του απόλυτου.
Ημερομηνίες και χρονοδιαγράμματα
Του 2 Οκτώβριος 2025 Στο 9 Νοέμβριος 2025
Θέση
Cartoucherie - Théâtre de l'Epée de Bois
Route du Champ de Manoeuvre
75012 Paris 12
Σχεδιαστής διαδρομής
Πρόσβαση
Σταθμός μετρό Château de Vincennes
Επίσημη ιστοσελίδα
www.epeedebois.com
Κρατήσεις
Δείτε τις τιμές των εισιτηρίων
Περισσότερες πληροφορίες
Παραστάσεις Πέμπτη έως Σάββατο στις 21.00 και Σάββατο και Κυριακή στις 16.30.
