Με τον πύργο-ρολόι του και τα ξύλινα σκελετά στους τοίχους, αυτός ο σταθμός του Βαλ ντε Οάζ φαίνεται να έχει βγει από έναν άλλον καιρό.

Με Laurent de Sortiraparis · ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΜΕΝΟ 23 Ιούνιος 2026 στις 21:26
Με τη σιλουέτα που θυμίζει καρτ ποστάλ, τον πύργο-ρολόι που δεσπόζει στις αποβάθρες και τις προσόψεις με ξύλινους δοκούς, αυτή η στάση ξεχωρίζει από τη συνηθισμένη εικόνα των προαστειακών σταθμών. Κληρονόμος των μεγάλων μετασχηματισμών του σιδηροδρόμου ανάμεσα στους πολέμους, διατηρεί έναν μοναδικό γούστο που μεταφέρει τους ταξιδιώτες σε μιαν άλλη εποχή, πολύ πριν από τα καθημερινά δρομολόγια και τις οθόνες πληροφοριών.

Κάποιες φορές περνάμε από εδώ χωρίς να ρίξουμε μια ματιά, βιασμένοι να προλάβουμε το τρένο μας. Ωστόσο, ο σταθμός Saint-Leu-la-Forêt αξίζει μια μικρή στάση. Με τον πύργο-ρολόι του, τα ψευδαίσθητα οριζόντια ξύλινα διακοσμητικά και την ατμόσφαιρα μιας μικρής σταθμείας θερινής εξόδου, αυτό το κτίριο της γραμμής H δεν μοιάζει ακριβώς με τα άλλα. Με πιστοποίηση Πολιτιστική Κληρονομιά Περιφερειακού Ενδιαφέροντος, θυμίζει ότι η κληρονομιά της Ιλ-ντε-φαρν κρύβεται και μέσα στα καθημερινά μέρη.

Το όνομά του είναι απλώς το όνομα του δήμου που εξυπηρετεί από τα τέλη του 19ου αιώνα. Ο σταθμός άνοιξε το 1876, με την έναρξη λειτουργίας της γραμμής Ermont-Valmondois από την Compagnie des chemins de fer du Nord. Την εποχή εκείνη, το κτίριο των επιβατών είχε πιο λιτό χαρακτήρα, σχεδιασμένο αρχικά για να συνοδεύσει την άντληση της σιδηροδρομικής κίνησης και να συνδέσει ευκολότερα τον δήμο αυτόν, που βρίσκεται στην κοιλάδα του Montmorency, με το Παρίσι και τις γειτονικές πόλεις.

Τις αρχές της δεκαετίας του 1920 ο σταθμός απέκτησε την εικόνα που γνωρίζουμε σήμερα. Το κτίριο μεταμορφώθηκε με μια μεγάλη αίθουσα αναμονής, έναν πύργο-ρολόι και διακόσμηση με ψευδο-ξύλινα στοιχεία που δίνουν αυτή τη χαρακτηριστική περιφερειακή γοητεία. Το σύνολο, αποδίδεται στον αρχιτέκτονα Gustave Umbdenstock, σε αρμονία με τη gare voisine de Taverny, η οποία αναπαλαιώθηκε με το ίδιο πνεύμα. Αποτέλεσμα: μια ζεστή φιγούρα, σχεδόν θεατρική, μακριά από την ψυχρή εικόνα που συχνά συνδέεται με τους προαστιακούς σταθμούς.

Ακόμα σε λειτουργία στη γραμμή H, ο σταθμός συνεχίζει να συνοδεύει τα καθημερινά δρομολόγια διατηρώντας ωστόσο τη διακόσμησή του από την ενδιάμεση-μεταπολεμική περίοδο. Δεν είναι απλώς ένα σημείο διέλευσης: αποτελεί και ένα μικρό αστικό σημείο αναφοράς, ορατό από το ρολόι του και από τις επιμελώς διαμορφωμένες προσόψεις. Με λίγα λόγια, θυμίζει, ανάμεσα σε δύο τρένα, ότι ορισμένοι σταθμοί αξίζουν σχεδόν τόσο την προσοχή όσο ο προορισμός.

Αυτή η σελίδα μπορεί να περιέχει στοιχεία με την υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, περισσότερες πληροφορίες εδώ.

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ