Kapan - M. Night Shyamalan'ın izleyicileri bir aldatma oyununda tuzağa düşürdüğü baskıcı bir gerilim filmi

Gerilim ve gizem türünde filme adını altın harflerle yazdırmış yönetmen M. Night Shyamalan, yeni filmi Trap ile yeniden ekranlarda. Bu psikolojik gerilim, sıkışık bir ortamda, kalabalıklar arasında geçen kapalı mekân gerilimi. 2024 yılında vizyona girecek olan filmde, Josh Hartnett canlandırdığı Cooper karakteriyle, bir konser sırasında kızını yanında götüren bir baba ve peşinde korkutucu bir seri katilin hikayesini anlatıyor. 7 Ağustos 2024’te sinemalarda gösterime girdikten sonra, Trap 7 Ocak 2026 tarihinde HBO Max platformunda izleyicilerle buluşacak.

Başlangıç noktası, basit ve hemen kaygılandırıcı bir mekanikten oluşuyor: kalabalık bir salonun ortasında, polis belirli bir şüpheliyi yakalamak için çıkış kapılarını kilitlemiş. Cooper hızla fark eder ki, olay sıradan bir konser değil, bir tuzak. Amacı ise iki katlı: hem fark edilmeden bir çıkış yolu bulmak hem de kızına Riley’e sıradan bir gece olduğu izlenimini vermek.

Gözlem, kontrol, hareketlilik ve zaman baskısı üzerinde oynayarak, film sürekli bir gerilim yaratıyor. Bu gerilim, Cooper’ın kalabalıklar, personel ve daralan polis güçleri arasında gözle yapması gereken seçimlerle besleniyor. Hikaye, kaçış anındaki adrenalinle birlikte, acil durumlar altında bile “normal” bir ebeveyn rolünü sürdürmek zorunda kalan karakterin toplumsal yüzüne de odaklanıyor.

Trap Filminin Fragmanı

Kendisinde daha önceki araçlı gerilimleri gibi, Shyamalan bu kez ana karakterine odaklanıyor ve olayları onun gözünden anlatıyor. Hikayeyi “kötü” taraftan deneyimleyen bir perspektif sunuyor. Amaç, hem bir kovalamaca atmosferi yaratmak hem de kırık dökük oyunlar kurmak: her sıradan görünen etkileşim, bir test haline gelebilir; her detay (bilezikler, girişler, kontroller, kulisler, hareketlilik) ise anlatıda önemli bir unsur olarak kullanılabilir.

Filmin yapım süreci aile bağlarına dayanıyor: Müzisyen ve oyuncu Saleka Shyamalan, pop yıldızı Lady Raven rolünü üstlenerek projenin müzik DNA’sına katkıda bulunuyor. Yapım, gerçek bir konser gibi çekilen görkemli bir gösteri yeniden yarattı ve müzik ile sahne tasarımını (ışıklar, koreografi, kalabalık) gerilimin temel unsurlarına entegre etti. Shyamalan aynı zamanda film şeridi üzerinde çekim yaptı ve “organik” bir görüntü elde etmeyi amaçladı; ayrıca, Modigliani’den ilham alan renk paletiyle, hem şık hem de kasvetli bir atmosfer kurdu.

• Ayrıca oku
• Paris'teki en iyi sinemalar

Oyuncu kadrosu, Josh Hartnett’i (kısa süre önce Oppenheimer’de gördük), Ariel Donoghue ile Saleka Shyamalan’ı bir araya getiriyor. Aynı zamanda, yönetmen aynı dönemde kızları Ishana Night Shyamalan’ın ilk uzun metraj filmi Les Guetteursı da hayata geçirdi. Bu durum, 2024 yazı boyunca “aile odaklı” bir iletişimi tetikledi.

Te gösteri düzenini tuzağa dönüştüren Trap, sürekli gerilim ve manipülasyon hikayelerine ilgi duyan seyircilere hitap ediyor. Geleneksel soruşturma yaklaşımından çok, ilerlemeyi, mekânın sahnelemesini ve ahlaki belirsizliği ön plana çıkaran bir yöntem izliyor. Film, “kısıtlı zaman” temalı son zamanların popüler trendlerinden birine uyum sağlıyor ve tek mekânın hikâyenin ana motoru haline geldiği yapımlardan biri olarak öne çıkıyor.

Bizim Trap hakkındaki görüşümüz

Trap ile M. Night Shyamalan, izleyiciyi boğucu bir iç mekânda, dolu bir konser ortamında geçen yoğun ve özgün bir gerilim filmiyle geri dönüyor. Josh Hartnettın etkileyici performansıyla desteklenen film, insan doğasının ikiliği, kötülüğün doğası ve görünenin aldatıcı yanı gibi temalara odaklanıyor. Sürekli artan gerilim ve öngörülemeyen sürprizlerle, Shyamalan yine izleyicilerin beklentileriyle oynayarak, bölücü ama etkileyici bir sonuç ortaya koyuyor.

Trapın konusu, alışılmış gerilim kalıplarından uzak sıradışı bir senaryoya dayanıyor. Josh Hartnettin canlandırdığı Cooper, kızı Riley ile birlikte bir konsere katılan aile babası. Ama görünenin tersine, dikkatli bir ebeveyn görüntüsünün altında, seri katil ikili yaşamı gizli. Polis, olay sırasında onun yakalanması için operasyon düzenlerken, Cooper’ın hiç dikkat çekmeden kaçmak için elinden geleni yapması gerekir, hem kızının hem de çılgına dönmüş kalabalığın şüphelerini çekmeden.

Bu “gerçek zamanlı” konsepte sahip ve gürültülü, ışık saçan bir konser alanında geçen hikaye, sürekli bir gerilim oluşturuyor. Her dakika Cooper’ın yakalanma ihtimalini artırmakla kalmıyor, Shyamalan’ın ustaca sahne kurgusuyla, kaçmakta zorlanan bu suçlunun büyüleyici bir şekilde esmer hayranlığını da artırıyor. Riley ile kurduğu, sevecen ve belirsiz bağ, anlatıya duygusal ve rahatsız edici bir katman ekliyor ve izleyicinin ahlaki değerlendirmelerini bulandırıyor.

Trap ile M. Night Shyamalan, her karede gizemi ve gerilimi yüksek tutmayı başaran titizlikle ve psikolojik olarak da etkili bir anlatımın ustası olduğunu bir kez daha gösteriyor. Yönetmen, seyirciyi dolu konser kalabalığında kilitlerken, bu kalabalığı bastırıcı bir tuzak haline getiriyor; Cooper’ın her hareketi detaylıca izleniyor ve her hatası, yakalanmasına neden olabilir hale geliyor.

Kameralar, adeta öznel bir bakış açısıyla, Josh Hartnettın kaçış girişimlerini yakından takip ediyor. Smooth hareketli çekimler, izleyiciyi hikayeye daha da dâhil ederken, adrenalini yükseltiyor. Birkaç kez, Shyamalan, Cooper’ın yüzüne yakın planlar kullanarak, onun içsel korkusunu ve kızına karşı tutumunu yakalamayı başarıyor. Bu makineli farklar arasındaki zorluk ve izolasyon, usta ellerde etkileyici bir şekilde yansıtılıyor.

Görsel olarak, film karanlık ve soğuk tonların hâkim olduğu geniş bir renk paletine sahip; mavi ve gri tonlar, hikâyenin soğuk ve baskıcı atmosferini pekiştiriyor. Işığın yumuşak kullanımı ve konsere özgü parlak flaşlar, oyunun gölge ve ışık dinamiğine katkıda bulunuyor ve hem ana karakterin içsel ikiliği hem de üzerini saran tehditleri vurguluyor.

Uzun bir sessizlik döneminden sonra, Josh Hartnett burada etkileyici bir performans sergiliyor ve Cooper’ın ikili doğasını başarıyla yansıtıyor. Endişe uyandıran bakışları ve, sevgi dolu baba ile soğukkanlı avcı arasında gidip gelerek, karakterini hem tehditkar hem de garip şekilde içten kılıyor.

Trap'te dikkat çeken bir özellik, ahlaki beklentilerin alt üst edilmesi: Seri katil olmasına rağmen, onun başarılı olmasını ve Riley ile bağını güçlü kılmaya bağlıyoruz. Bu baba-kız ilişkisi, hem duygusal hem rahatsız edici yönleriyle, filmin en vurucu noktalarından biri olmayı sürdürüyor.

Trap eleştirmenler tarafından çeşitli tepkiler alıyor; bazıları Shyamalan’ın alışılmışın dışında büyük bir swerve yapmadığını düşünürken, diğerleri etkili ve sürükleyici bir gerilim olduğunu vurguluyor. Yine de, filmin güçlü performans ve ilgi çekici olay örgüsüyle kendini kanıtladığını söylemek mümkün: İzleyiciyi merak içinde tutuyor, pek çok sürpriz ile şaşırtıyor ve etkileyici bir yönetim ve oyunculuk sunuyor.

Gerilimli ve psikolojik oyunlar seviyorsanız, karakterlerin ahlaki ikilemleri ile ilgileniyorsanız ve yüksek tansiyonlu, kapalı mekân hikayelerinden hoşlanıyorsanız, Trap sizin için ideal bir tercih. Ancak, Sixth Sense tarzı büyük bir şok veya daha klasik bir anlatım bekleyenler, biraz zorlanabilir.