Wagner’in Siegfried’i Bastille Operası’nda: Nibelung Yüzüğü’nün üçüncü bölümü 2026’da sahnede

Bastille Opera House, 17-31 Ocak 2026 tarihleri arasında, Calixto Bieito’nun sahneye koyduğu Richard Wagner’ın «Siegfried» adlı eserine ev sahipliği yapacak. Bu, «Nibelung Yüzüğü»nün üçüncü bölümü olarak sahneleniyor.

Korkusuz bir kahraman, çöküşte olan bir dünyaya meydan okuyor... Opéra Bastille sizi, Siegfried adlı Richard Wagner operasını, Calixto Bieito tarafından yeni sahnelemesiyle 17-31 Ocak 2026 tarihleri arasında keşfetmeye davet ediyor. Nibelunglar Döngüsünün üçüncü bölümü olan bu önemli eser, Paris seyircisiyle tam bir Wagner tetralojisinin parçası olarak buluşuyor. Opera, Siegfried’i, Sieglinde ve Siegmund’un oğlu olarak sahneye koyuyor; genç ve cesur, korkusuz bir kahramana dönüşmüş ve kaderine ulaşmak için yola çıkan bu figür, özgür ve içgüdüsel bir karakter. Bu kahramanın hikâyesi aracılığıyla, Wagner tanrıların hüküm sürdüğü bir dünyanın sonunu ve yeni bir düzenin doğuşunu sorguluyor. Contemporary sahneleme tarzıyla, Calixto Bieito ise güç ve yıkım üzerine güncel bir düşünceyle bu sorgulamayı sahneye taşıyor.

Siegfried oyununda kahraman kendi kaderini kendi elleriyle çizer. Notung isimli kılıcıyla, Fafner adlı ejderhayı cesurca karşılar, güç yüzüğünü fark etmeden ele geçirir ve ardından ateş halkasını aşarak Brünnhilde'yi uyandırır. Bu karşılaşma, karşılıklı ve derin bir aşka dönüşecek olan yeni bir başlangıcın fitilini ateşler.

Wagner mitolojisinin güncel bir yorumu

Calixto Bieito tarafından, Siegfried doğanın, insanların neden olduğu yıkımın ardından yeniden haklarını kazanması vizyonuna oturtuluyor. Yönetmen şu açıklamayı yapıyor: "Wotan, yıkımın sanatçısıdır. Siegfried’de doğa, tahrip edilmiş dünyayı yeniden ele geçiriyor. […] İnsan müdahalesi nedeniyle doğa kontrole alınamaz hale geldi. Bu, doğanın devrimi; ormanlar ve junglar delirmiş durumda. Ama bizlerin hayatta kalması gerekiyor." Bu yaklaşım, operayı insanlık, güç ve çevre arasındaki güncel bir tartışmaya koyuyor.

Seçilen dramaturji, kasıtlı olarak kopuk bir anlatıya dayanıyor; geçmiş ve gelecek birbirine cevap veriyor. Rhinemağarası ve Valkyrie gibi, sırasıyla gözetim altındaki bir evreni ve savaşta olan bir dünyayı keşfeden yapımların ardından Siegfried, kriz içindeki bir kozmos boyunca bu yolculuğu sürdürüyor. Calixto Bieito ise "kozmosun kuralları ahlaki değildir" diyerek, insanın tanrılar, doğa veya tarih üzerinde her şeyi kontrol etmesinin mümkün olmadığını hatırlatıyor.

Dasn Tetralogie'nin Kritik Eseri

Müzički açıdan Siegfried, Richard Wagnerın bestecilik anlayışında da önemli bir dönüm noktasıdır. Eser, geniş ve gelişen bir orkestra düzeniyle, ormanın fısıltılarını ve koronun kahramanca çığlıklarını yansıtırken, finalde Siegfried ile Brünnhilde arasındaki duygu yoğun duomu, Tetralogya’nın en görkemli anlarından biri olarak kabul edilir. Bu müzik zenginliği, Wagner’in ütopyasında yer alan özgür bir ‘kahraman’ın ortaya çıkışını destekler ve derinleştirir.

Bestelenin oluşum süreci, eserin özgünlüğünü de aydınlatıyor. Wagner, 1857 yılında Seigfried operasının ikinci perdesinden sonra çalışmalarını durdurdu; on iki yıl sonra, Tristan ve Isolde ile Nürnberg Usta Şarkıcıları operalarını tamamladıktan sonra yeniden başladı. Bu uzun ara ve dönem, operanın Nibelung Yüzüğü içinde özel bir yer tutmasını sağlıyor. Hem ortaçağ efsanesine dayanan mirasçı bir yapı, hem de çağdaş müzik ve tiyatro anlayışını besleyen yenilikçi bir sahne ve müzik laboratuvarı olarak bu eser, modern yorumlara ilham kaynağı olmaya devam ediyor.

Bu sayfa yapay zeka destekli unsurlar içerebilir, daha fazla bilgi burada.