Belirli grupların adını anmak bile bizi geçmişe götürüyor. 90’larda büyüdüyseniz ve bu dönemde rock sizin gençliğinizin kana karıştığı bir süreçse, muhtemelen Garbage ile Skunk Anansie dinlemeyi defalarca tekrarlamışsınızdır. İlk grup, sahnedeki karizmatik vokal Shirley Manson sayesinde kuşağına damga vurdu ve “Stupid Girl”, “Queer”, “I Think I'm Paranoid” ve “Push It” gibi zamansız hitlerle hafızalara kazındı. İkincisi de 90’ların rock tutkunu binlerce gencin kulaklarını büyüledi; etkileyici lider vokal Skin öncülüğünde ve parçaları “Hedonism”, “Weak”, “I Can Dream” ve unutulmayan “Brazen” ile.
Bu bahar, iki kült grup, alternatif rock sahnesinin devlerini, birlikte bir dizi konser verecek şekilde buluşturdu. Fransa’da Garbage ile Skunk Anansie 25 Mayıs 2026 Pazartesi günü Zénith de La Villette sahnesindeydi. Ve gençlik yılları onları çok değiştirdi. Parisli salonun koridorlarında hayranlar biraz kırışmış yüzler ve griler saçlar gördü. Ancak hepsi gülümsemeyi eksik etmiyor, geçmişle yeniden bağ kurmanın ve bu zamansal yolculuğu yaşamamanın heyecanını yaşıyor. Yine de tek bir soru var: Garbage mı yoksa Skunk Anansie mi bu festivali başlatacak? İki gruptan hangisi gecenin onur konuklarını açılışa taşıyacak?
Cevabı 19:50'de alacağız. O saatte Skunk Anansie sahneye ilk olarak çıkıyor. Bu bile yeterli oluyor; pistteki ve tribünlerdeki haykırışlar yükseliyor. Ve setine Charlie Big Potato'nın güçlü tınısıyla başlayan Skunk Anansie, bizi aniden 25 yıl geriye götürüyor! Zaman geçse de Skin'in enerjisi sanki sarsılmamış. Onun yoldaşları Cass, Ace ve Mark Richardson da bu pazartesi akşamı muhteşem bir formda.
Alışıldığı üzere Skin sahneyi mükemmel işgal ediyor ve seyirciyle keyifli bir diyalog kuruyor. Sesi ise hiç değişmiyor; her zamanki gibi güçlü ve net. Coşkulu bir kalabalığın desteğiyle Skin ve arkadaşları, hareketli Because of You ile başlayıp An Artist Is an Artist ile devam eden setiyle, grubun son stüdyo albümü The Painful Truthtan bir parça dizisi sunuyorlar. Şarkıcı Skin kısa süreliğine söz alıyor ve seyirciye (Molière dilinde) nasıl olduklarını soruyor. Bağırışlar hemen geliyor ve hayranların orada olmanın mutluluğunu teyit ediyor. so british aksanıyla konuşan şarkıcı, Paris'te yeniden sahneye çıkmanın da ne kadar bir mutluluk olduğunu gizlemiyor.
Yaklaşık 20 dakika daha beklemek gerekecek; ardından atmosfer bir basamak daha yükselecek, herkesin sabırsızlıkla beklediği üç hit sayesinde: Hedonism (Just Because You Feel Good), Weak ve Twisted (Everyday Hurts); bu parçalar, çoğumuz için gençliğin kaygısız günlerini hatırlatan üç isim. Tribünlerden ve sahne önünden eller havaya kalkıyor, bedenler hareketleniyor.
En yeni parçalarla ilerledikten sonra „Cheers“, „Love Someone Else“ ve „Lost and Found“ eşliğinde Skin ve grubunun geçmişe dönüşüne tanık oluyoruz; vazgeçilmez „I Can Dream“ ile sahne yeniden aydınlanıyor. Bu pazartesi akşamı da performans hâlâ dinamik ve adeta sürprizlerle doluydu, çünkü Frah from Shaka Ponk, kalabalığın arasına, pitte katıldı! İki sanatçı birkaç saniyeliğine slam yaparken seyirci de coşkuyla eşlik etti. Sahneye döndükten sonra Skin ve Frah birbirine sarıldı. „I love that guy“ diye bağırdı Skin, bu beklenmedik anı izleyen seyircilerin yüzünü güldürdü.
Harikulade Little Baby Swastikkka (1995) eşliğinde Skunk Anansie, yaklaşık 1 saat 10 dakikalık setini sonlandırmaya karar verdi; hayranların içten alkışları, eski günlerini yeniden hatırlayan dinleyicilerin sevincini yansıtıyordu.
Gençleşme tedavisi hâlâ bitmedi; gece Garbage ile devam ediyor, saat 21:35’te sahneye çıkıyorlar. Eş başlık olarak duyurulmasına karşın, Garbage’ın gecenin gerçek ana grubu olduğunu hızla anlıyoruz. Shirley Manson ve ekibinin setinde ses seviyesi daha da yükselmiş durumda ve bunu net biçimde gösteriyor. Skunk Anansie’nin gösterisi boyunca da aynı yüksek ses gücünü kıyasen görmek isterdik.
Skin ve eşlikçileri 1999 yılından bir hit ile açmayı tercih ederken, Garbage setine yenilikle giriş yapıyor: ilk olarak There’s No Future in Optimism (2025) single’ını seslendiriyor. Ve iş hızlıca tutuyor. Şirley Manson’ın vokali Skin’ınkine göre daha net olmayabilir, ama İskoç şarkıcı hayranları peşinden sürüklüyor; klasikleşmiş parçalarla, örneğin I Think I’m Paranoid ve ardından Stupid Girl, 90’ların iki kilit şarkısı bu gece Paris Zénith’te duymayı sabırsızlıkla beklediğimiz, geçmişe neşeli bir sıçrayış yapmamıza vesile olan hitler.
Çok renkli at kuyruğu ve yamalı pantolonu ile Shirley Manson da gençliğine dönmek istiyormuş gibi görünüyor. 59 yaşında olmasına rağmen sanatçı hırsını kaybetmemiş. Sahnedeyken şarkıcı adeta kafese konmuş bir aslan gibi dolaşıyor. Sanatçı ayrıca seyirciyle konuşmaktan çekinmiyor. Bu pazartesi akşamı Shirley Manson, Skunk Anansie ile turne etmenin sevincini paylaşıyor. İskoç sanatçı, yıllardır Parisli dinleyicilerin sadakatine de teşekkür ediyor ve minnettarlığını ifade ediyor. Gecenin ilerleyen saatlerinde şarkıcı ayrıca Fransız kültürünün ağırlığını selamlayacağını da belirtti. Stay stong diyecektir.
Müzik ve rock’a dönüş, enerjik « Special » ve kaçınılmaz « Vow » ile başlıyor. Zaten hava sıcak; ancak ardında gelen hitler « When I Grow Up », « Push It » ve « Only Happy When It Rains » tempoyu daha da artırınca ortam alevleniyor. Seyirci adeta coşuyor, fosse ve tribünlerdeki telefonlar bu anı ölümsüzleştirmek için havalandı. Zénith Salonu’nda bile Superbus’lı Jennifer Ayache’in bazı nakaratları söylemesini görmek şaşırtıcı bir an.
Shirley Manson'ın setin son parçası olarak « The Day That I Met God» çalınacağını ve bazı dinleyicilerin çıkış yönüne gittiğini belirttiği sırada, grup nihayet sahneye geri dönüp son bir parça olarak, «Cherry Lips (Go Baby Go!)», hayranlarca eşlik edilerek seslendirildi. Yaklaşık 1 saat 25 dakika sonra Garbage bu kez sahneden tamamen inerek Zénith'den uğultulu alkışlar eşliğinde ayrıldı.
Yıllar geçse de anılar canlı kalıyor ve 90’ların rock’ı, birçoğumuzun ergenliğinin ayrılmaz bir parçası olmuş durumda. Bu pazartesi akşamı, müzikleri ve enerjileriyle Skunk Anansie ve Garbage bizde kaybettiğimizi sandığımız o umursamazlık ve ata duygusunu yeniden tetikledi. O hâlde bu mutluluk dozu için teşekkürler! Ancak o gece Paris Zénith’te Skin ile Shirley Manson’ın birlikte bir düet paylaşmasını görmek isterdik.
Charlie Büyük Patates
Senden Dolayı
Bir Sanatçı Sadece Bir Sanatçıdır
Allah Sadece Seni Sever
Utanç
Hedonizm (Sadece İyi Hissediyor Olman Yüzünden)
Zayıf
Çarpık (Günlük Acılar)
Şerefe
Başkasını Sev
Kaybolan ve Bulunan
Rüya Görebilirim
Evet, Bu Lanet Politik
Mekanı Yıkar
Küçük Bebek Svastika
İyimserlikte Gelecek Yok
Tut
Boş
Sanırım Paronayak Oluyorum
Aptal Kız
Gözün Tam Ortasında
Özel
Tanıştık mı (Boşluk)
Yemin
Çin Ateşli Atı
Çocuklar Kavga İstiyor
Büyüdüğümde
İtmeye Zorlama
Yağmur Yağarken Sadece Mutluyum
Tanrı ile Tanıştığım Gün
Hatırlatma
Kiraz Dudaklarım (Hadi Bebek Hadi!)
