Avrupa'da dokuz yıl süren suskunluğun ardından yeniden sahneye dönüş! Bu dokuz yıl boyunca System of a Down hayranları bir gün favori gruplarını canlı izleyebilecekleri umudunu hiç yitirmedi. Sonunda Paris’in hemen yakınında, başkentin kapılarına yakın Stade de France'ta, Serj Tankian, Daron Malakian, Shavo Odadjian ve John Dolmayan Avrupa turnesi kapsamında bu stadyuma kucak açmaya karar verdi. Bu alternatif metalin bu referansı için Seine-Saint-Denis'in bu efsanevi stadyumunda sahne almak, şimdiye kadar hiç gerçekleşmemiş bir ilk olarak kayda geçecek.
Bu 2 Temmuz 2026 Perşembe günü, Fransız başkentinde iki konserden ilki olarak Amerikan topluluğunun Paris sahnesindeki performansında izleyiciler adeta sahne antrelerinde bekliyordu. 2001​'de yayılan ve ikinci albüm Toxicity ile tüm dünyayı sarsan başarı sonrası hayranlar hem büyüdü hem de değişti. Ancak canlı olarak Paris'te bu köklü alternatif metal grubunu yeniden görmek için duyulan heyecan ve coşku hemen hissediliyordu. Bu Perşembe akşamı tribünlerde ve pit'te SOAD t-shirtleri bir hayli çok görünüyordu.
Ama headbanger yapıp System of a Down parçalarına pogo yapmaya başlamadan önce Stade de France'deki izleyici iki özel açılış performansına tanık oldu; öncelik Acid Bath ile geldi. Genç dinleyiciler arasında pek tanınmayan Acid Bath, 1997 yılında bas gitaristi Audie Pitre’nin trafik kazasında hayatını kaybetmesinin ardından dağılmıştı; Amerikan sludge sahnesinin bu grupla yeniden birleşmesi uzun sürmedi ve bu yıl tekrar sahnede. Hellfest başta olmak üzere sahnelere geri dönüyorlar, ayrıca SOAD’ın açılış grubu olarak da sahnede olacaklar.
Geceyi açmak kolay olmadı, ama Louisiana kökenli beşli bunu pek iyi başardı. Saat 18:30’da başlayan ve Black Sabbath’ın ikonik Black Sabbath parçasına yapılan girişin ardından, Acid Bath eski beş parçasından bazılarını seslendirdi; özellikle çok sevilen Tranquilized ve Bleed Me an Ocean öne çıktı. Şarkıcı Dax Riggs'in kendine has vokali içimizi titretiyor, doom metal, blues ve gotik rock öğelerini bir araya getiren tınılar ise kısa sürede büyüledi. Kesin olan şu ki, bu Amerikan grubunun dağılmasından 27 yıl sonra yeniden sahnede olması gerçekten yerinde oldu ve bir araya gelip sahneye dönmeleri gerektiğini kanıtlıyor.
Başka bir tarz, başka bir grup: Queens of the Stone Age. Karizmatik Josh Homme önderliğindeki bu Amerikan topluluğu saat 19:30’da Stade de France sahnesine çıkıyor, 1 saatlik kusursuz bir setle sahneye çıkıyor; en büyük hitlerinden bazılarıyla ritmi yükseliyor. "Little Sister", "Go With the Flow", "Sick, Sick, Sick", ayrıca "No One Knows", büyük bir kısmı tarafından coşkuyla söylenen parça ve grubun 2008’den beri canlı çalmadığı "Run, Pig, Run" ile geceye damgasını vuruyor... Bu parçalar gecenin ilk circle pitslerini tetiklerken QOTSA, kuşkusuz hem göze hem de kulağa hitap ederek Stade de France seyircisini büyüledi, bize de öyle!
Şu anda konserin başlamasına sadece birkaç dakika kaldı ve izleyiciler tempoyu yükseltiyorlar; seyircinin coşkusu yavaş yavaş artıyor. Pit'te, Où est Charlie ? olarak giyinmiş bir hayran, arkadaşının omzuna çıkarak dev bir alkış patlatıyor! Birkaç Ermeni bayrağı — grubun üyelerinin kökenlerine atıfla — rüzgârda dalgalanıyor. Saat 21:10'da ışıklar nihayet söner ve Amerikan grubu sahneye çıkarken alkışlar gökyüzüne yükselebilir.
"X" başlığıyla, albüm "Toxicity"ten çıkan parça, SOAD bu gösteriye giriş yapıyor. Başında şapka ve güneş gözlüğüyle, Daron Malakian kısa sürede duygusal bir çığlık atıyor. Çok yönlü enstrümantalist ve Ermeni-Amerikalı vokalist olan Daron Malakian ile birlikte sahnede olan dostları Serj Tankian, Shavo Odadjian ve John Dolmayan da yüksek enerjiyle dikkat çekiyor. SOAD bir an bile durmuyor ve enerji dolu "Prison Song" ile tempoyu yükseltiyor; kitle içinde pek çok pogoslar yaşanıyor. Ardından sahneye fırtına gibi inen "Violent Pornography" ve "Mr. Jack" parçalarda Serj Tankian klavyenin başında, ardından elinde gitarla sahnede yer alıyor.
Hep siyah giyinenler arasındayken tek istisna Shavo Odadjian bu akşam sarı renkte uzun çoraplarıyla öne çıkıyor; SOAD üyeleri yıllar sonra Paris’e dönmüş olmaktan memnun görünüyorlar. Sık sık Serj Tankian’in yüzünde zarif bir tebessüm görünmesi sürpriz değil. Hayranlar da set henüz başlamışken son derece heyecanlı. Pit bölümünde bazı kafaların üzerinden ayakkabılar ve tişörtler uçuşuyor. Alt tribünlerdeyse izleyiciler hâlâ ayakta. Bacaklar, ayaklar ve başlar öylesine hızla hareket ediyor ki gitar riffleri ve davul beat’leri peşlerinden sürüklüyor.
Atmosfer bir kademe daha yükseliyor, I-E-A-I-A-I-O ile. Kalabalık kaynıyor ve Serj Tankian’ın havalı sözleri eşliğinde ritme kendini bırakıyor. Ardından Soldier Side - Intro geliyor. Welcome to the soldier side, where there's no one here but me. People all grow up to die, there is no one here but me, diye söyleyen Daron Malakian’ı dinliyoruz. Grup, yine geçit vermeden devam ederken ünlü B.Y.O.B. ile sert riff’lerle sahneye dalıyor. İzleyici zıplıyor ve bağırıyor; dört uzun, ince ve hareketli ekran sahneye asılı olarak projelere yansıyor. No Coverage, no Shelter, no Future, şeklinde okunabiliyor.
Devamında gerilim düşmüyor ve parçalar aynı gazla, aynı coşkuyla ardı ardına çalınıyor: "Soil", "Deer Dance", "Radio/Video" ya da yine "Bubbles" ile karmaşık ritimleri, kaçınılmaz "Hypnotize" ve nolamaz "Needles".
Serj Tankian sahnede sürekli zıplamaya ya da bir yerden öbürüne koşmaya meyilli biri değildir. Hayır. SOAD'ın lideri daha çok sakin kalmayı tercih eder; zaman zaman gözlerini kapatır ve sol koluyla ritmi vurur. Gücü sesi. Bu Perşembe akşamı sanatçı bize şarkı söyleme yeteneklerinin etkileyici bir gösterisini sunuyor. Tartışmaya açık bir yanı yok! Shavo Odadjian mimikler ve ufak adımlarla ilerlemeye devam ederken Daron Malakian kontrolü elden bırakır gibidir ve inanılmaz bir performans sergiler. Sahne canavarları gibi davranan bu ikili gerçekten uyumlu bir ikilidir ve enerjileri son derece bulaşıcı. Seyirci bölümünde, aynı anda birkaç circle pits oluşuyor ve bir izleyici şaşırtıcı bir ışık dumanı çıkartıyor.
Gecenin coşkusu, dünya çapında yankı bulan hit Chop Suey! ile ilk notaların çalmasıyla bir kez daha zirve yapıyor; ardından Lonely Day geliyor. Sürpriz değil ki, Île-de-France'deki konser alanında bu parça, önceki şarkılara göre daha sakin olsa da sahnede adeta bir ışık fışkırması yaratıyor ve hayranları yine coşturuyor.
Kollar sarkmış gibi görünse de insanlar hala heyecanlı; gece henüz bitmedi. Seyirci, "Lost in Hollywood" şarkısına adeta çılgınca bağırıyor, kollar sağa sola sallanıyor. Grup bir an soluklanıp nefesini topluyor, Fransa’nın en büyük stadyumunda bu kalabalığı hayranlıkla takip ediyor. "Où est Charlie ?" kostümüyle sahneye çıkan fan ise arkadaşının omuzlarına çıkıp yeniden ortaya geliyor. Shavo Odadjian bunu fark ediyor ve bir fotoğraf makinesi taklidi yapıyor. System of a Down uzun süre alkışlarla karşılanıyor. Grup, buna gerçekten inanamıyormuş gibi görünüyor.
System of a Down, her zaman barışçıl tavrıyla ve savaşa karşı duruşuyla bilinen bir grup olarak bu akşama da Gazze halkına, İran’daki göstericilere ve Lübnanlılara ithaf ettiği bir parçayla sahnede olacak. Ardından hayranların bu tour’da duymayı en çok istediği şarkılardan biri olan "Aerials" ile devam etmeye karar veriyor. Ortadaki dev ekranda ise numara sırasında akrobasi yapan trapez sanatçılarının görüntüleri yansıtılıyor.
Daron Malakian ve Serj Tankian bize ardından çok güzel bir an yaşatıyorlar, "Roulette" parçasında. İkincisi, birinci gitaristin başını öpmeye kadar varan bir sevgi gösterisi yapıyor; seyircinin dokunaklı bakışları arasında. Yıllar geçse de, System of a Down hâlâ hiç olmadığı kadar sıkı bir ekip gibi görünüyor. Bu Perşembe akşamı grup, Avrupa’ya yeniden dönmenin mutluluğunu ve uyumunu net biçimde gösterdi.
Ancak hâlâ bitmedi. SOAD sahnedeki enerjisini koruyor ve seyirci de aynı coşkuyu paylaşıyor. Buna en net kanıt, bu yıl 25. yılını kutlayan ve grubun en ünlü albümüne adını veren hit parça olan "Toxicity". Sürpriz yok; pek çok telefon havaya kalkıyor ve hayranlar fosse içeriye akıyor! Bu coşkuyu fırsat bilen grup, davulcunun kızını sahneye çıkarıp doğum gününü kutluyor. Ne diyeceğini şaşırmayan seyirci ise tek yürek olarak tek bir sesle "Happy Birthday" diye haykırıyor.
Müzikle yeniden bağ kuruyor ve System of a Down, Sugar ile yaklaşık 1 saat 45 dakikalık bu seti zarifçe sonlandırmaya karar veriyor. Yılların özlemiyle sonrasında daha fazlasını duymak isterdik doğrusu. Ancak görünüyor ki mutlu olan dört üyeden SOAD, birbirlerine sarılıyor, seyirciye selam veriyor ve davul sopaları ile gitar picklerini kalabalığa fırlatıyorlar.
Son haftalarda Stade de France'te görkemli sahne tasarımları gündeme gelirken David Guetta’nın şovlarıyla öne çıkarken, System of a Down basitliği tercih etti. Bu turne için devasa bir dekor yok, hatta pyroteknik efekt bile yok; sadece sahne arkasında dev bir ekran ve lights olarak vurgulanan son derece özenli aydınlatma var. Açıkçası, System of a Down süsleyici yapıtlar olmadan da parlayabilecek güçte. Parçaları, zamansız riffleri ve Serj Tankian ile Daron Malakian'ın güçlü vokalleri bizi sallatıp yolculuğa çıkarıyor. Çünkü evet, System of a Down bu sınavı başarıyla geçti: bizi geriye taşıyıp gençliğimizin o eski günlerini hatırlamamızı sağladı. Bu dönemi, kaygısızlıkla dolu o zamanları ve bu perşembe akşamı müziğin gücüyle yeniden bulmanın tadını yaşattılar!
Yer
Stade de France
stade de france
93200 Saint Denis
Rota planlayıcı
