Gerhard Richter: Alman Ressamın Louis Vuitton Vakfı'ndaki sergisi - Son Günler

Fondation Louis Vuitton, David Hockney'in gösterişli, taşkın manzaralarının ardından, çağdaş sanatın devlerinden Gerhard Richter'i XXL bir retrospektifle ele alıyor. 1932'de Dresden'de doğan Alman ressam, 60 yıllık coşkulu yaratıcılığını kapsayan bir sergi için Paris'in 16. bölgesinde fırçalarını - ya da daha doğrusu kazıyıcılarını - yere bırakıyor.

Richter, fotoğrafik bulanıklıktan en saf soyutlamaya, fırça darbelerinden cam üzerine deneylere kadar, izleri ve türleri şaşırtıcı bir kolaylıkla bulanıklaştırır. Figürasyon ve soyutlama arasındaki her çalışma, ustalıkla oluşturulmuş görsel bir muamma - Richter asla gördüğünü değil, göstermeyi seçtiğini resmediyor. İşte bütün mesele de bu: farklı görmemizi sağlamak.

17 Ekim 2025'ten 2 Mart 2026'ya kadar 270 eser Vakıf genelinde sergilenecek. Yağlıboya tablolar, suluboyalar, çizimler, çelik ve cam heykeller, boyanmış fotoğraflar... 1962'den 2024'e uzanan bir görsel deneyim kaleydoskopu. Hem yoğunluk hem de zamansallık açısından bir ilk!

Fotoğrafın bir filtre ve sıçrama tahtası görevi gördüğü Galerie 1 (1962-1970) ile meselenin özüne iniyoruz. Onkel Rudi, Marianne Teyze, Bombacılar... Görünürdeki tarafsızlığın ardında Richter kendi tarihini ve bir ülkenin tarihini çağrıştırır. Görüntünün dalgalandığı, ayrıştığı ve yansıdığı Dört Cam Panel ve Renk Çizelgeleri de bir dönüm noktasıydı.

Galerie 2'de (1971-1975) işler akıyor... kelimenin tam anlamıyla! Vermalungen (damlamalar), Peintures Grises (Gri Resimler) ve kontrollü çözülmeler günün düzeniydi. Özellikle 1972 Venedik Bienali'nden 48 Portre 'den ya da Richter'in tarzında yeniden ele alınan Titian'ın bu Müjde 'sinden bahsetmek gerekir: ironi ile renklendirilmiş, yapıbozuma uğratılmış klasisizm.

Galerie 4 (1976-1986)soyutlamaya girişi işaret eder. Burada malzemeyi inceler, jeste yakınlaşırız. Strich'te fırça özne haline gelirken, Richter kızı Betty'nin portreleri ya da yeniden keşfedilmiş manzaralar ve natürmortlarla mahrem olanı unutmaz.

• Ayrıca oku
• Paris ve Île-de-France’da Bu Hafta Kaçırılmayacak Fırsatlar: 2-8 Mart 2026
• Paris ve Ile-de-France bölgesindeki ücretsiz müzeler ve anıtlar: kültürel ipuçları

Galerie 5 (1987-1995). Alman tarihi, MoMA'dan ödünç alınan dokunaklı bir seri olan 18 Ekim 1977 ile tuvali yakaladı. Richter burada ham, neredeyse acı verici bir yoğunluğa ulaşır. Aynı şekilde, Sabine mit Kind ile ilk aile modellerine geri döndü ve derin, eziyetli soyutlamalara imza attı.

7. ve 9. galeriler (1996-2009) şansa gururla yer verir. Küçük formatlardan büyük ölçekli fresklere kadar her şey sergileniyor: Silikat, 4900 Renk ve besteci John Cage'e ince bir saygı duruşu niteliğindeki yüce Cage Resimleri.

Ardından sürprizlerle dolu son bir salvo için Galeri 9 ve 10 (2009-2023) geliyor: cam üzerine çalışmalar, dijital olarak üretilmiş Şerit Resimler ve bir Nazi kampında çekilmiş fotoğraflara dayanan çarpıcı bir seri olan Birkenau. Saf, önden, temel.

Heykel, tüm sergi boyunca bir iplik gibi uzanıyor. Son olarak , suluboyalara, çizimlere ve aşırı boyanmış fotoğraflara ayrılmış üç oda, kağıt, mürekkep ve şeffaflığın Richter için 2017'de fırçalarını bıraktığından beri bile her zaman hareket halinde olan görsel takıntılara bir bakış attığı hassas bir kontrpuan sunuyor.

Gerhard Richter boyuyor, çiziyor, bulanıklaştırıyor, kesiyor, cilalıyor ve yansıtıyor - gerçek ve mecazi anlamda. Görüntüyü ve yansımasını, biçimi ve silinmesini yakalayan ustalıklı bir sergi.