Η Δίκη Γκλόντον, ταινία του Cédric Kahn εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα, μεταδίδεται από το Arte την Τετάρτη 20 Μαΐου 2026 στις 20:55. Παρουσιαζόμενη στην έναρξη της Quinzaine des Cinéastes, αυτό το νομικό δράμα επιστρέφει στη δεύτερη δίκη του Πιερ Γκλόντον, ακτιβιστή της ριζοσπαστικής Αριστεράς που κατηγορείται για τη δολοφονία δύο φαρμακοποιών στο Παρίσι το 1969.
Η Δίκη του Γκόλντμαν
Ταινία | 2023
Είσοδος στους κινηματογράφους: 27 Σεπτεμβρίου 2023
Διανομή στο Arte: Τετάρτη 20 Μαΐου 2026 στις 20:55
Δράμα, νομικό δράμα | Διάρκεια: 1h55
Του Cédric Kahn | Σενάριο: Cédric Kahn, Nathalie Hertzberg
Με τους Arieh Worthalter, Arthur Harari, Stéphan Guérin-Tillié
Εθνικότητα: Γαλλία
Τον Απρίλιο του 1976 ξεκινά η δεύτερη δίκη του Πιερ Γκόλντμαν, ο οποίος είχε καταδικαστεί πρωτόδικα σε ισόβια κάθειρξη για τέσσερις ληστείες με όπλο, μία εκ των οποίων είχε κοστίσει τη ζωή σε δύο φαρμακοποιούς. Δηλώνει την αθωότητά του στην τελευταία υπόθεση και μέσα σε λίγες εβδομάδες γίνεται το σύμβολο της διανόησης της αριστεράς. Ο Ζορζ Κιεϊμάν, νεαρός δικηγόρος, έχει αναλάβει την υπεράσπισή του, αλλά οι σχέσεις τους σύντομα οξύνονται, καθώς το αποτέλεσμα της δίκης παραμένει επισφαλές.
Τρέιλερ της ταινίας Η Δίκη του Γκόλμαν
Επτά χρόνια και μια πρώτη δίκη που τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη αργότερα, ο Cédric Kahn άνοιξε την αίθουσα της δεύτερης δίκης του Pierre Goldman, η οποία παραπέμφθηκε στο δικαστήριο της Αμιένης για διαδικαστικούς λόγους. Στις τάξεις του ήταν η Simone Signoret και ο Régis Debray, οι οποίοι είχαν έρθει για να παράσχουν τη σημαίνουσα υποστήριξή τους στον άνθρωπο που πίστευαν ότι κατηγορούνταν άδικα και ο οποίος, υποστηριζόμενος από ένα μεγάλο τμήμα της αριστερής διανόησης, διεκδικούσε στην πραγματικότητα την αθωότητά του.
Μακριά από τις φονικές βόλτες με ένα λευκό καμπριολέ του Roberto Succo (2001), ο Cédric Kahn υπογράφει, με Le Procès Goldman, ένα πραγματικό δικαστικό δράμα όπως δεν συνηθίζεται να γυρίζεται. Ενώ η μόδα του true crime βρίσκεται πάντα στο επίκεντρο των προγραμμάτων αλλά και των πλατφορμών ροής, ο Γάλλος σκηνοθέτης εστιάζει μόνο στην πλευρά της υπόθεσης που δικάζεται, σε αυτή την ακροαματική αίθουσα που θυμίζει θεατρική σκηνή.
Υπερασπιζόμενος από τον Maitre Kiejman (Arthur Harari), ο οποίος εκείνη την εποχή είχε ελάχιστη εμπειρία σε ποινικές δίκες, ο Arieh Worthalter υποδύεται με θέρμη και ενθουσιασμό τον Pierre Goldman με αρχές. Κρατώντας τη δίκη - και, με το σταγονόμετρο, την ταινία - από την αρχή μέχρι το τέλος με την αντίδρασή του και την περιφρόνησή του απέναντι σε όλους, μέχρι και τον ίδιο του τον δικηγόρο, αυτός ο αντιήρωας σερβίρεται από κάποιους προσεκτικά επεξεργασμένους διαλόγους (μερικοί από τους οποίους εκφωνήθηκαν από τον πραγματικό Γκόλντμαν κατά τη διάρκεια των διαδοχικών δικών του), απαραίτητους σε μια καλή ταινία δίκης.
Είναι μέσα σε αυτούς τους κώδικες που έχουν φτάσει στα άκρα που το φιλμ αντλεί όλη του τη δύναμη. Η χρονικότητά του, τόσο πυκνή όσο και εξουθενωτικά γρήγορη, ζωντανεύει τη δίκη εσωτερικά, με ρυθμό που ακολουθεί τη μυλόπετρα των μαρτύρων που καταθέτουν μπροστά στο δικαστήριο, σχεδόν σε πραγματικό χρόνο. Ο λόγος κατακλύζει τον χώρο και τον χρόνο, αφήνοντας κανένα κενό μέχρι τη δικαστική ετυμηγορία, και αυτή, γεμάτη από τα λόγια του ακροατηρίου.
Από εκρήξεις φωνών ως αστεϊσμό με σαρκασμό απέναντι στη σύγκρουση δύο κόσμων που χωρίζουν το κοινό — ο παλιός με τον νέος, η δεξιά με την αριστερά, η νεολαία με τα ιδεώδη και οι δυνάμεις της τάξης που ήδη τότε κατηγορούνταν για βιαιότητα — αυτό το αψεγάδιαστο κλειστό σκηνικό δε σηκώνει ούτε βλέμμα προς τα έξω, ούτε καν προς τον διάδρομο με τα περασμένα βήματα, καμιά οπτική απόδοση των λόγων των μεν και των δε. Θα χρειαστεί — ή όχι — να πιστέψουμε τους αυτόπτες μάρτυρες κατά λέξη, αφού γνωρίζουμε ότι ο διάβολος (και εδώ, η αθωωτική ή η καταδικαστική απόφαση) κρύβεται στις λεπτομέρειες.
Αντιμετωπίζοντας κατά μέτωπο θέματα που δεν είχαν ποτέ τόση επικαιρότητα (ο αμετανόητος τριπλός ρατσισμού-αντισημιτισμού-φασισμού), μέχρι εκείνο το σκηνικό μιας μάχης που διαλύει τις γραμμές και τη ροή της ταινίας, Η Δίκη Γκόλντον είναι, εντέλει και πολιτικά, τρομερά σύγχρονη.
Μεταδίδεται από το Arte, η ταινία διατηρεί τη ρίζα της σε ένα δικαστικό κλειστό περιβάλλον. Η αφήγηση δεν επαναφέρει τα εγκλήματα, αλλά επικεντρώνεται στον λόγο, στις μαρτυρίες και στις πολιτικές εντάσεις που διαπερνούν το ακροατήριο. Ο Αριέ Γουόρθλτερ τιμήθηκε με το Σεζάρ του καλύτερου ηθοποιού το 2024 για την ερμηνεία του Πιέρ Γκόλμαν.
Για να προχωρήσουμε ακόμα περισσότερο, διαβάστε επίσης τη μετάβασή μας στη συλλογή με ταινίες, σειρές και εκπομπές που βλέπουμε τηλεόραση αυτή την εβδομάδα, τον οδηγό μας για όλες τις πλατφόρμες κυκλοφοριών και την επιλογή της ημέρας Τι να δείτε σήμερα σε streaming.
