The Dog Stars, το νέο φιλμ του Ridley Scott, κυκλοφορεί στις κινηματογραφικές αίθουσες της Γαλλίας στις 26 Αυγούστου 2026. Διασκευασμένο από το μυθιστόρημα La constellation du chien του Peter Heller, αυτή η μετα-αποκαλυπτική αφήγηση φέρνει μαζί τους Jacob Elordi, Josh Brolin, Margaret Qualley, Guy Pearce, Benedict Wong και Allison Janney.
Η ιστορία ακολουθεί τον Χιγκ, έναν πιλότο που επιβιώνει σε ένα απομονωμένο αεροδρόμιο κοντά στον Μπανγκλέι, έναν έμπειρο επιζώντα. Όταν ένα ραδιοσήμα αφήνει να εννοηθεί ότι κι άλλοι άνθρωποι θα μπορούσαν να έχουν μείνει ζωντανοί κάπου αλλού, ο Χιγκ αποφασίζει να εγκαταλείψει τη σχετικά ασφαλή ημιασφάλεια του καταφυγίου τους προκειμένου να προσπαθήσει να ανακαλύψει την προέλευση αυτής της υπόθεσης.
Τι να περιμένετε μπροστά στο The Dog Stars; Σίγουρα όχι δύο ώρες αγώνα ενάντια στον χρόνο σε μια συντριμμένη Αμερική. Ο Ridley Scott προτιμά να πάρει τον χρόνο του, να ακολουθήσει μερικούς επιζώντες και να αφήσει να αιωρείται ένα απλό ερώτημα: υπάρχει κι αλλού τίποτα ακόμη; Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία αργή, στοχαστική, αλλά απροσδόκητα καθηλωτική, που τη στηρίζει ο ιδιαίτερα συγκινητικός Τζέικομπ Έλορντι.
Προσαρμοσμένο από το μυθιστόρημα του Πίτερ Χέλερ, το The Dog Stars ακολουθεί τον Χιγκ, επιζώντα μίας πανδημίας που ζει σε ένα αεροδρόμιο μαζί με τον Μπάνγκλει, τον οποίο ενσαρκώνει ο Τζος Μπρόλιν. Και οι δύο έχουν βρει τον τρόπο να επιβιώνουν σε αυτόν τον καινούριο κόσμο, όχι όμως κατ’ ανάγκην τον τρόπο να ζήσουν πραγματικά. Ο Μπάνγκλει, ένας έμπειρος επιβιώτης, φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα σε μια κοινωνία όπου πρέπει να φυλάς την επικράτειά σου και να είσαι επιφυλακτικός με τα πάντα. Ο Χιγκ ονειρεύεται ακόμα κάτι παραπάνω: να βρει κι άλλους ανθρώπους, ένα σπίτι, μια οικογένεια, μια προοπτική για ένα μέλλον που δεν περιορίζεται στην αυριανή μέρα.
Αυτός ο πόθος δεν αποχωρίζεται από τον θρήνο που κατοικεί τον ήρωα. Ο Χιγκ έχει χάσει τη σύζυγό του και φέρνει ακόμη την ενοχή για το ότι έπρεπε να δώσει τέλος στη ζωή της όταν ήταν άρρωστη. Επιστρέφει τακτικά στο σπίτι όπου ζούσαν μαζί, αδυνατώντας να διακόψει εντελώς τον σύνδεσμο με αυτή τη ζωή που έφυγε. Πολύ παρών στην οθόνη σε μια ταινία με ελάχιστους χαρακτήρες, ο Τζέικομπ Έλορντι μεταφέρει αυτόν τον πόνο αμέσως. Χωρίς υπερβολές, δίνει στον Χιγκ μια ευαισθησία που εξηγεί γιατί η ιδέα ενός αλλού τόπου γίνεται τόσο σημαντική γι’ αυτόν.
Αυτός είναι και ο λόγος που ο ρυθμός της ταινίας γίνεται πιο εύκολα αποδεκτός. Ας είμαστε ξεκάθαροι: The Dog Stars παίρνει τον χρόνο του και μερικές φορές, για πολλά λεπτά, στην πράξη δεν συμβαίνει τίποτα ιδιαίτερο. Ωστόσο, η πλήξη δεν καθιερώνεται πραγματικά. Θέλουμε να μάθουμε πού θα πάει ο Χιγκ, τι θα ανακαλύψει και κυρίως εάν υπάρχει ακόμη κάπου μια μορφή πολιτισμού. Το άγνωστο γίνεται ο βασικός κινητήριος της αφήγησης. Πέρα από ένα σασπένς που βασίζεται στον συνεχή κίνδυνο, ο Ridley Scott διατηρεί μια αναμονή: ότι ο κόσμος θα μπορούσε να διαφέρει από αυτόν στον οποίο έχει εγκλωβιστεί ο Χιγκ.
Αυτό το ταξίδι αποτελεί και αφορμή για να ξαναβρεθεί το γούστο του σκηνοθέτη για τις ευρείες εικόνες. Οι εναέριες λήψεις με το Cessna, τα βουνά, τα δάση και οι απέραντες εκτάσεις χαρίζουν μερικά από τα ομορφότερα καρέ της ταινίας. Στις πόλεις και στους εγκαταλειμμένους χώρους, η βλάστηση δυναμώνει και τα ζώα πληθαίνουν. Η σκηνοθεσία δεν επιχειρεί να ωραιοποιήσει τα ερείπια, αλλά παίζει με το αντίθετο: ανάμεσα σε τοποθεσίες σημαδεμένες από τη καταστροφή και σε ένα φυσικό περιβάλλον που συνεχίζει να υφίσταται γύρω τους.
Αυτή η ησυχία κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακές τις στιγμές που το φιλμ αλλάζει βίαια τον τόνο του. The Dog Stars δεν περιλαμβάνει πολλές μεγάλες σκηνές δράσης, αλλά μερικές αφήνουν το στίγμα τους με μακρά διάρκεια. Χωρίς να αποκαλύπτει τι συναντά ο Χιγκ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, ένα πέρασμα από το Grand Junction δίνει αφορμή για εικόνες ιδιαίτερα έντονες, ενώ μια νυχτερινή επίθεση μεταμορφώνει ξαφνικά την ταινία σε βία χαοτική και σχεδόν ζωώδη. Ο Σκοτ επανέρχεται τότε με μια εξαιρετικά φυσική αποτελεσματικότητα: η ηρεμία χάνονται σε μερικά δευτερόλεπτα και η απειλή φαίνεται ότι μπορεί να προκύψει από παντού. Διότι αυτές οι σκηνές παραμένουν περιστασιακές, διατηρούν ολόψυχα το πλήρες τους αντίκτυπο.
Αλλά η ουσία της ταινίας βρίσκεται αλλού, κυρίως στη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον Χιγκ και στη Σίμα, που ερμηνεύει η Μαργαρέτ Κουάλι. Το ντουέτο λειτουργεί με μια απαλότητα και μια τρυφερότητα που κόβουν τον γύρω κόσμο. Η προσέγγισή τους είναι εξαιρετικά συγκινητική επειδή ο καθένας μένει βαθιά προσκολλημένος στο άτομο που έχασε. The Dog Stars αποφεύγει λοιπόν να παρουσιάσει μια νέα σχέση ως μέσο εξάλειψης της παλιάς. Η ταινία μιλά μάλλον για την πιθανότητα να συνεχίσεις να αγαπάς τους απόντες, ενώ σταδιακά επιτρέπεις στον εαυτό σου να δέσει εκ νέου.
Αυτή η πρόταση δεν απευθύνεται σε όλους. Οι θεατές που περιμένουν ένα πυκνό θρίλερ επιβίωσης με αμείωτο ρυθμό, σκληρή δράση ή μια πλοκή που διαρκώς ανανεώνεται, μπορεί να βρουν το σύνολο αργό και λιγότερο εντυπωσιακό. Αντίθετα, όσοι προτιμούν αφηγήσεις με contemplative τόνο, ευρύχωρα τοπία, μελαγχολικούς χαρακτήρες και ιστορίες όπου το συναίσθημα έχει τον πρώτο λόγο αντί της συνεχόμενης δράσης, πιθανόν να βρουν εδώ περισσότερα στοιχεία που θα τους ικανοποιήσουν.
The Dog Stars μας καλεί λοιπόν να ξανασκεφτούμε λίγο τις προσδοκίες μας: δεν πρόκειται για ένα θεαματικό μετα-αποκαλυπτικό φιλμ με την κλασική έννοια, αλλά για μια ταινία οδικού ταξιδιού, πένθους και ελπίδας. Η αργή της ροή μπορεί να διχάσει το κοινό, αλλά η ομορφιά ορισμένων κάδρων, οι σπάνιες στιγμές βίας και κυρίως η βαθιά συγκινητική παρουσία του Jacob Elordi αρκούν για να διατηρήσουν το ενδιαφέρον και να θέλουν να μάθουν τι θα περιμένει τον Hig στην άφιξη.
Για να παρατείνετε την εμπειρία στο σινεμά, ρίξτε μια ματιά στις κινηματογραφικές κυκλοφορίες του μήνα Αυγούστου, ανακαλύψτε θρίλερ και δράματα που παίζουν στις αίθουσες και βρείτε ποια ταινία να δείτε σήμερα.
Αυτή η σελίδα μπορεί να περιέχει στοιχεία με την υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, περισσότερες πληροφορίες εδώ.
