Paris Centre είναι το Παρίσι των καρτ ποστάλ, των μνημείων που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε απ’ έξω, αλλά και των δρόμων, των σημείων και των συνηθειών που συχνά ξεφεύγουν από το πρώτο βλέμμα. Ποιος καλύτερα γι’ αυτό από τον δήμαρχό του, Ariel Weil; Μετά την πρόσφατη επανεκλογή του, ο εκλεγμένος αποκαλύπτει τις ανακαλύψεις, τα αγαπημένα του σημεία και τις προτάσεις του. Μικρή ματιά στις εξορμήσεις στο Paris Centre μαζί με τον δήμαρχο, σε αυτή τη γειτονιά με πολυποίκιλες ταυτότητες.
Για να σας γνωρίσουμε καλύτερα, θα μπορούσατε να συστηθείτε στους αναγνώστες μας;
Ως οικονομολόγος με μακρά καριέρα στον ιδιωτικό τομέα και στην εκπαίδευση — Sciences Po, HEC και στις ΗΠΑ — υπήρξα λίγο βοηθός βουλευτή, αλλά έφυγα γρήγορα γιατί πάντα πίστευα ότι πρέπει να έχεις ζήσει, να έχεις μάθει και να δουλέψει αλλού πριν αναλάβεις δημόσιες ευθύνες.
Είμαι κυρίως μακροχρόνιος κάτοικος του κέντρου του Παρισιού και σήμερα ο δήμαρχός του. Θέλω να διατηρήσω μια πολύ πρακτική σχέση με την πόλη, χωρίς να εγκλωβίζομαι στο γραφείο μου: ραντεβού σε καφενεία, χρόνο έξω, στους δρόμους, στα μαγαζιά και στις πλατείες. Ετσι καταλαβαίνεις πραγματικά μια πόλη. Μου αρέσει η ιδέα ενός δημάρχου εγγύτητας, ριζωμένου στην γειτονιά, που περπατά, κάνει ποδήλατο και διατηρεί άμεση επαφή με τους κατοίκους.
Δεν με ενθουσιάζουν οι ανοιχτές συνεδρίες· γι’ αυτό, μια φορά το μήνα, προσκαλώ τους κατοίκους γύρω από έναν καφέ και ένα κρουασάν να μιλήσουμε επί δύο ώρες για όλα τα θέματα, συνήθως μαζί με έναν τοπικό προσκεκλημένο.
Ποιες είναι οι αγαπημένες σας πολιτιστικές εμπειρίες στον ελεύθερο χρόνο σας;
Έχω αρκετά ποικίλα γούστα. Ένα μέρος της πολιτιστικής μου ζωής σχετίζεται με τα καθήκοντά μου, στο κέντρο μιας περιοχής πλούσιας σε σπάνιο πλούτο, ανάμεσα στο Λούβρο, Notre-Dame, το Centre Pompidou, τις γκαλερί και τα θέατρα. Επισκέπτομαι επίσης τις εκκλησίες, για την αρχιτεκτονική τους όσο και για τα έργα που φιλοξενούν: Ντελακρουά, Τιντορέ, Κιθ Χάρινγκ στη Saint-Eustache... Δεν ξεχνάμε ότι στο Παρίσι, κυρίως στο κέντρο, αυτοί οι χώροι συνθέτουν ένα μεγάλο μουσείο.
Με την κόρη μου, που είναι πολύ δραστήρια στον ζωντανό θεσμό, πηγαίνω να βλέπουμε μουσικοθεατρικές παραστάσεις, στο Παρίσι αλλά και στο Λονδίνο. Πρόσφατα είδαμε La Cage aux Folles, 42nd Street, Les Misérables. Μ’ αρέσει ο κινηματογράφος, ειδικά το Grand Rex, και η ατμόσφαιρα των avant-premières των manga όπως Sword Art Online και Demon Slayer. Υπάρχει μια πραγματική ζέση γύρω από το cosplay (κι εγώ φόρεσα μια κάπα στην πρεμιέρα του Demon Slayer!) και μια συλλογική χαρά που σπανίζει. Τέλος, μου αρέσει το stand-up, έχω βρει την ευκαιρία να δω καλλιτέχνες όπως Rosa Bursztein, η Alison Wheeler, Paul Mirabel ή ακόμα Louis C.K.
Ποιο γεγονός θα προτείνατε ιδιαίτερα στους αναγνώστες μας;
Θα προτιμούσα να πηγαίνω σε εκδηλώσεις λιγότερο προβεβλημένες αντί για τα μεγάλα, που χειρίζονται ως αναπόφευκτα. Στο δημαρχείο έχουμε ένα τοπικό πρόγραμμα, συχνά δωρεάν, που δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψει κανείς καλλιτέχνες και πιο διακριτές μορφές, όπως φωτογραφικές εκθέσεις. Αυτήν τη στιγμή, οι αίθουσες του δημαρχείου φιλοξενούν μια έκθεση από το εργαστήριο των καλλιτεχνών εξόριστων.
Κάθε Τρίτη βράδυ διοργανώνονται συναυλίες και καλλιτεχνικά δρώμενα στην αίθουσα εκδηλώσεων (και κάθε Πέμπτη σε μια άλλη δημοτική αίθουσα), με νέους καλλιτέχνες, γκρουπ, χορωδίες, συλλόγους ή μαθητές του ωδείου, οι οποίοι διαφορετικά δεν θα είχαν όλοι την ευκαιρία να αποκτήσουν μια πραγματική σκηνή.
Συνιστώ επίσης τις Foulées de Paris Centre, έναν αγώνα σε ανθρώπινο μέγεθος, πολύ οικογενειακό, που τον επαναφέραμε. Δεν έχει σχεδιαστεί για απόλυτη απόδοση, αλλά για τη χαρά του να τρέχεις όλοι μαζί, με παιδικά τμήματα, προσβάσιμες διαδρομές και οικογενειακά ρελέ.
Πώς θα περιγράφατε τις γειτονιές σας σε κάποιον που δεν τις γνωρίζει; Τι υπάρχει εδώ που δεν το βρίσκει αλλού και που σας γεμίζει περισσότερο περηφάνια;
Είναι ένα ζωντανό κληροδότημα, ένα από τα πιο γνωστά σημεία του κόσμου και όμως συχνά παρεξηγημένο. Όλοι σκέφτονται το Λούβρο, τη Notre-Dame, την πλατεία των Βοζ, το Centre Pompidou, αλλά αυτό που με ενδιαφέρει είναι ό,τι βρίσκεται δίπλα: τα μικρά μουσεία, τους κρυμμένους κήπους, τα ιδιωτικά αρχοντικά, τους τόπους πολιτισμικής ανάμειξης, τους δρόμους με ιστορία που δεν φαντάζεται κανείς.
Αυτή η συνύπαρξη ιστορικών στρωμάτων, πολιτισμών, κληρονομιών και σύγχρονων ζωών με γεμίζει περηφάνια. Η δυνατότητα να περνάς σε λίγα λεπτά από ένα μεγάλο μνημείο σε έναν άγνωστο κήπο, από μια συναγωγή σε μια εκκλησία, από ένα ουιγούρ εστιατόριο σε ένα ιστορικό καφέ, από ένα διακριτικό μουσείο σε μια πλατεία όπου τα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο. Αυτή η πυκνότητα και η ποικιλία συνθέτουν την ψυχή του Paris Centre.
Είμαι βαθιά δεμένος/δεμένη με τις πλευρές της κληρονομιάς: τα μικρά μουσεία όπως το Cognacq-Jay, το Maison Victor Hugo, οι κήποι με την εικόνα του τετραγώνου Λεοπόλδου-Αχιλλέα (για το οποίο υπάρχει σχέδιο συγχώνευσης με τους κήπους του Μουσείου Πικάσο), καθώς και διαδρομές και πιο απροσδόκητους προορισμούς, όπως το παλαιότερο κινεζικό τετράγωνο του Παρισιού γύρω από την πλατεία Pan Yuliang, το Tango, αυτό το μυθικό LGBT κλαμπ που αγοράστηκε από το Δήμο τη στιγμή που απειλούταν να κλείσει. Όλα αυτά συνθέτουν μια πόλη που δεν αποκαλύπτεται ποτέ πλήρως.
Ποιες δωρεάν ή οικονομικές εξορμήσεις θα προτείνατε σε οικογένειες ή νέους;
Η κορυφαία δωρεάν έξοδος είναι ο ίδιος ο δημόσιος χώρος! Οι αποβάθρες του Ση που έχουν μετατραπεί σε πραγματικούς τόπους περιπάτου και ανάσας, τα μικρά πάρκα όπως ο κήπος Ginette-Kolinka, ο κήπος Anne Frank, ο κήπος des Rosiers-Joseph-Migneret και ο κήπος του χώρου Richelieu της BNF ανασχεδιασμένος από τον Gilles Clément. Κι οι πλατείες το ίδιο, όπως η πλατεία des Petits Pères ή η πλατεία des Victoires.
Να μπαίνεις σε μια εκκλησία, να ανοίγεις την πόρτα ενός διατηρημένου χώρου, να περιπλανάσαι στο Μαρά ή στο Σεάντιερ χωρίς ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα… τόσοι αυθόρμητοι προορισμοί! Κι έπειτα όλο το δωρεάν δημοτικό πρόγραμμα: εκθέσεις, συναυλίες κάθε Τρίτη βράδυ, παζάρια, οικογενειακές εορτές και άλλες τοπικές πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Ποιοι είναι οι τρεις βασικοί φορείς (μπαρ, καφέ, αθλητικές/πολιτιστικές ενώσεις, τρίτοι χώροι) που θεωρείτε ουσιώδεις για τη ζωντάνια της τοπικής κοινότητας;
Θα ανέφερα τρία συνεταιριστικά καφέ που αποτελούν τόπους ζωής, αλληλεγγύης και τοπικής δραστηριοποίησης. Ο πρώτος είναι Le Troisième Café κοντά στην αγορά των Enfants-Rouges: ένας τόπος που σε μαγνητίζει, βασισμένος στην κουλτούρα του εθελοντισμού, με την πρακτική των «αναβλημένων γευμάτων». Εκεί τρως καλά, σε πολύ λίγα χρήματα, και οι κάτοικοι που δεν έχουν τα μέσα μπορούν να βρουν εδώ μια μορφή φιλοξενίας.
Ο δεύτερος είναι ένα καφέ στην οδό Φρανσουά-Μιρόν, γνωστός με το όνομα "Τέταρτο Καφέ". Και εδώ, μπορεί κανείς να φάει με πολύ χαμηλό τίμημα, ακόμη και ενδεχομένως δωρεάν ανάλογα με την περίσταση. Πρόκειται για ένα καλό παράδειγμα μετατροπής ενός χώρου (πρόκειται για τον παλιό χώρο του σοσιαλιστικού κόμματος) σε έναν χρήσιμο, προσβάσιμο και ζωντανό τόπο.
Το τρίτο είναι το Notre Café Marais, στην στρατώνα των Μινίμ που ανακαινίστηκε πρόσφατα. Μου αρέσει πολύ αυτός ο χώρος γιατί ενώνει πολλές ιδέες που υπερασπίζομαι: ένα ιστορικό σημείο πολιτισμού που έχει μετασχηματιστεί, ένα αυτοδιαχειριζόμενο καφέ, ένα περιβάλλον όπου συνυπάρχουν τεχνίτες, διαμερίσματα, υπηρεσίες, παιδικός σταθμός, κήπος, και κυρίως μια άμεση σύνδεση με γειτονικό ιατρο-εκπαιδευτικό ινστιτούτο που δίνει σε νέους με αυτισμό τη δυνατότητα να εργάζονται και να εκπαιδεύονται εκεί. Εκεί τρώμε καλά, ο χώρος είναι υπέροχος και το ανθρώπινο σχέδιο είναι αξιοσημείωτο.
Ποιο είναι το ιδανικό δρομολόγιο για να ανακαλύψεις το κέντρο του Παρισιού;
Ακριβώς αυτό προτείνω: μην προσπαθήσετε να σχεδιάσετε ένα αυστηρό δρομολόγιο. Το ιδανικό είναι να έχετε δύο ή τρεις σταθμούς στο μυαλό σας και ύστερα να αποδεχθείτε ότι θα χαθείτε ανάμεσα στους μικρούς δρόμους του Μαρέ και του Σεντιέρ, ακολουθώντας το ένστικτό σας. Θα πρότεινα να γυρίσετε ολόκληρο το κέντρο του Παρισιού, διασχίζοντας τα διαδοχικά στρώματα της Ιστορίας (την τειχισμένη ζώνη του Φιλιππού Αύγουστου, την Τειχισμένη ζώνη του Καρόλου Ε΄). Το γεγονός ότι το Παρίσι χτίστηκε από τα μέσα προς τα έξω αποτυπώνεται στους δρόμους, στα σχέδια, στα ανοιχτά σημεία και στα κατάλοιπα.
Ποιο γεγονός συμβολίζει καλύτερα το να ζούμε μαζί ως κοινότητα; Ποια πρωτοβουλία σκοπεύετε να υλοποιήσετε για να ενισχύσετε το αίσθημα συνύπαρξης;
Ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια των αναμνήσεών μου είναι αυτή η παράδοση που ξεκίνησε από την άφιξή μου: τα βράδια της 24ης Δεκεμβρίου πηγαίνω να δω όσους εργάζονται ενώ οι υπόλοιποι γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. Η στιγμή που με συγκινεί περισσότερο είναι η Soupe Saint-Eustache : μπροστά σε μια από τις ομορφότερες εκκλησίες του Παρισιού, το να είμαι δίπλα σε εθελοντές που σερβίρουν ένα γεύμα σε ανθρώπους που βρίσκονται σε δυσκολία, περιγράφει πολύ καλά αυτό που επιτρέπει στην κοινωνία να προχωρά.
Πρέπει επίσης να βελτιώσουμε τη συνύπαρξη των κατοίκων στον δημόσιο χώρο. Με τη μεταμόρφωση των τρόπων μετακίνησης, σήμερα πρέπει να επιτύχουμε να μετριάσουμε τις εντάσεις μεταξύ πεζών, ποδηλατών και οδηγών αυτοκινήτων, λαμβάνοντας πάντα υπόψη τον πιο ευάλωτο χαρακτήρα — τους πεζούς, τα παιδιά, τους ηλικιωμένους, τα άτομα με μειωμένη κινητικότητα.
Τέλος, πρέπει να ενισχύσουμε τους δεσμούς ανάμεσα στους κατοίκους μέσω του πολιτισμού, της χρήσης του δημόσιου χώρου και της δημιουργίας νέων σημείων συνάθροισης. Με το έργο Halles 2030, σκοπεύω να δημιουργήσω νέους τόπους συνάντησης και εξάσκησης στο κέντρο του Παρισιού, αξιοποιώντας εκ νέου ορισμένα σήραγγα και αχρησιμοποίητα πάρκινγκ γύρω από τις Halles, με σκοπό να εγκαταστήσουμε αθλητικές εγκαταστάσεις, λουτρά-ντους, χώρους αποθήκευσης αποσκευών, κοινωνικούς χώρους και άλλους διαγενεακούς χώρους.
Υπάρχουν ορισμένα πολιτιστικά ζητήματα που σας απασχολούν ιδιαίτερα;
Η ιδέα ότι μπορούμε να ανανεώσουμε την ανάγνωση της πολιτιστικής κληρονομιάς χωρίς να την αλλοιώσουμε με απασχολεί βαθιά. Με τον καλλιτέχνη C215, έχουμε σκεφτεί ένα ιστορικό ταξίδι street art στο Μαρέ, αφιερωμένο στον Μεγάλο Αιώνα. Εγκαθιστώντας πορτρέτα όπως το Madame de Sévigné σε ηλεκτρικά ντουλάπια (ανάμεσα στα πιο άσχημα αντικείμενα του δημόσιου χώρου) κοντά στα σημεία που συνδέονται με αυτές τις προσωπικότητες, μπορούμε να αφηγηθούμε την Ιστορία με διαφορετικό τρόπο, να βγάλουμε τη μνήμη από τα μουσεία και να την κάνουμε ζωντανή στον δρόμο.
Ποια πόλη ή διαμέρισμα του Παρισιού θαυμάζετε για το πολιτιστικό της πρόγραμμα;
Στο Παρίσι, μου αρέσει πολύ το 2ο Διαμέρισμα, ιδίως γύρω από τη Πλατεία των Θριάμβων και τη Πλατεία των Μικρών Πατέρων, για τον συνδυασμό ανάμεσα στην κληρονομιά, τη ζωντανή τοπική ζωή και την ανάσα της πόλης. Εκτός Παρισιού, μου αρέσει να επισκέπτομαι τη Μασσαλία (Μασσαλία), μια σημαντική πόλη στο γαλλικό πολιτιστικό τοπίο, με ισχυρή ταυτότητα και πραγματική ενέργεια.
Έχω επίσης ένα προσωπικό δέσιμο με τη Νέα Υόρκη και το Τελ Αβίβ, δύο πόλεις που με εμπνέουν. Όσον αφορά τη Νέα Υόρκη, κατάφεραν να μεταμορφώσουν τη σχέση τους με τον δημόσιο χώρο, την κινητικότητα και τις αστικές χρήσεις. Η High Line αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα, όπως και η εντυπωσιακή επέκταση των ποδηλατοδρομών σε μια πόλη που παλιότερα ήταν δύσκολο να τη διανύσεις με ποδήλατο. Θαυμάζω την ικανότητα αυτών των πόλεων να αξιοποιούν τον πολεοδομικό σχεδιασμό ως εργαλείο πολιτιστικής και κοινωνικής μεταμόρφωσης.
Ένας μόνος λόγος για να εμπνεύσουμε τους αναγνώστες του Sortiraparis να ανακαλύψουν το Παρίσι Κέντρο;
Ανακαλύψτε ξανά το πιο γνωστό σημείο του κόσμου, ή πιο συγκεκριμένα: προσεγγίστε το άγνωστο μέσα στο πιο γνωστό σημείο του κόσμου! Paris Centre είναι μια περιοχή που όλοι νομίζουν ότι γνωρίζουν, αλλά παραμένει γεμάτη γωνίες, στρώσεις, λεπτομέρειες, κρυμμένα μέρη, κήπους, καφέ, μουσεία, δρόμους, ιστορίες και πρόσωπα που αποκαλύπτονται μόνο όταν περπατάς με διαφορετικό τρόπο.
