Έξι πλατείες, ίδιος στόχος: πιο πράσινες, πιο ήρεμες και πιο όμορφες. Πρόκειται για τη δέσμευση του νέου σοσιαλιστικού δημάρχου του Παρισιού, Εμμανουέλ Γκριγκουάρ, ο οποίος δεσμεύτηκε να μεταμορφώσει έξι πλατείες του Παρισιού σε όλη την πρωτεύουσα. Στον στόχαστρο: η πλατεία της Κονκόρντ (8ο), η πλατεία της Ιταλίας (13ο), ο Τροκαδώρο (16ο), Στάλινγκραντ (19ο), Γκαμπέτα (20ό) και η πλατεία της Δημοκρατίας (3ο, 4ο, 11ο). Ένα φιλόδοξο έργο, σε συνέχεια των εργασιών που είχαν ξεκινήσει υπό την Άννα Χιδάλντο, αλλά με τη σαφή βούληση να αποφευχθούν ορισμένα λάθη του παρελθόντος.
Τις τελευταίες χρόνια, ο δήμος του Παρισιού προχωρά σε πλήθος αστικών μεταμορφώσεων με στόχο τη μείωση της χρήσης αυτοκινήτου, την πρασίνιση των δημόσιων χώρων και την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων. Υπό την ηγεσία της Άνν Χιδάλντο, μια δωδεκάδα πλατειών έχει ήδη επανασχεδιαστεί: η «αστικό δάσος» στον προαύλιο χώρο του Δημαρχείου του Παρισιού, η αξιοποίηση της κρήνης Daumesnil, ή ο πρόσφατος εκσυγχρονισμός της πλατείας Κολωνέλ Φαμπιέν στο 10ο διαμέρισμα. Αυτά τα έργα έχουν προκαλέσει και κριτική, κυρίως γύρω από τη Μπαστελί, όπου η νέα κυκλοφορία διχάζει ακόμα τις γνώμες, ή γύρω από τη Γκαμπέτα, που είχε ήδη ανακαινιστεί το 2019 και βρίσκεται ξανά στο πρόγραμμα των εργασιών.
Για κάθε έναν από τους έξι επιλεγμένους χώρους, διαφαίνονται κατευθύνσεις. Le Parisien παρουσιάζει ένα περιγραφικό πανόραμα όσων εξετάζονται. Από την πλευρά της Πλατείας Συντάγματος μιλούν για την επιστροφή των τάφρων, μια ιδέα που θα επανασύνδεε με την αρχική της κατάσταση. Ο Trocadéro θα ήταν με τη σειρά του μερικώς πεζοδρομημένος, ώστε να απολαμβάνει κανείς περισσότερο τη θέα προς τον Πύργο του Άιφελ χωρίς να παλεύει με την κίνηση. Στην Πλατεία Ντι-ιτάλι κυκλοφορεί η υπόθεση αφαίρεσης των λιθόστρωτων, για μια επιφάνεια πιο πρακτική. Το Στανλίγκραντ θα αναπνεύσει περισσότερο ανοίγοντας προς το βασίνο του καναλιού της Βιλέτ, κάτι που θα του δώσει πάλι έναν ισχυρό δεσμό με τον καναλιό. Τέλος, οι Γκαμπέτα και Ρεπούμπλικ, ήδη αναδιαμορφωμένες το 2013, θα πρέπει και οι δύο να εμπλουτιστούν με περισσότερο πράσινο, μια ισχυρή προσδοκία των κατοίκων εδώ και αρκετά χρόνια.
Το ζήτημα τίθεται εύλογα. Το Παρίσι μαζεύει εμπειρία, αλλά και ανάμικτες κριτικές από τους κατοίκους. Emmanuel Grégoire δηλώνει ότι θέλει να αντλήσει διδάγματα από τις προηγούμενες θητείες για να αποφύγει την επανάληψη παρόμοιων λαθών. Συγκεκριμένα, αυτό σημαίνει ευρύτερη διαβούλευση με τους κατοίκους και τις ενώσεις γειτονιών, και μια ιδιαίτερη προσοχή στην ομαλότητα της κίνησης, τόσο πεζή όσο και ποδηλατική. Διότι, ακόμη κι αν το περιεχόμενο παραμένει το ίδιο (λιγότερα αυτοκίνητα, περισσότερο πράσινο), η μορφή πρέπει να εξελιχθεί ώστε να κερδίσει ακόμη πιο θερμή αποδοχή από τους Παριζιάνους.
Αυτά τα έργα εντάσσονται σε μια ευρύτερη οπτική για το Παρίσι του μέλλοντος, όπου οι δημόσιοι χώροι επανακτούν τη λειτουργία κοινωνικού συνδέσμου καθώς και τη διαδρομή. Μια ωραία σελίδα της αστικής ιστορίας της πόλης μένει να γραφτεί, και θα παρακολουθούμε στενά αυτά τα εργοτάξια.
Λοιπόν, εσείς τι νομίζετε;
