Ο Βασιλιάς Ήλιος: το μιούζικαλ-σταθμός στο Dôme του Παρισιού αυτόν τον χειμώνα 2025-2026 - φωτογραφίες και κριτικές

Οι πουδραρισμένες περούκες και οι κορσέδες θα είναι σε ανεπάρκεια... γιατί ο Βασιλιάς Ήλιος επιστρέφει στη δράση τον Δεκέμβριο του 2025! Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη του παράσταση, το cult μιούζικαλ των Kamel Ouali και Dove Attia κάνει μια επιστροφή αντάξια των Βερσαλλιών.

Ακούστε, ακούστε, κυρίες και κύριοι - ο Βασιλιάς Ήλιος είναι έτοιμος να διεκδικήσει τον θρόνο του το 2025 στο Dôme de Paris! Είκοσι χρόνια μετά την πρεμιέρα του, το cult μιούζικαλ των Kamel Ouali και Dove Attia, σε παραγωγή της Décibels Productions, θα επιστρέψει στο Παρίσι από τις 4 Δεκεμβρίου 2025 έως τις 18 Ιανουαρίου 2026, πριν περιοδεύσει σε ολόκληρο το βασίλειο... ή μάλλον σε ολόκληρη τη Γαλλία!

Από τη στέψη της το 2005 στο Palais des Sports, αυτή η φανταχτερή παράσταση, που αναπαριστά τους έρωτες και τις φιλοδοξίες του Λουδοβίκου ΙΔ', έχει θαμπώσει πάνω από 1,6 εκατομμύρια θεατές σε 380 παραστάσεις στη Γαλλία, την Ελβετία και το Βέλγιο, σύμφωνα με τον Chéri FM. Οι διαχρονικοί ύμνοι της, από το "Être à la hauteur" έως το "Je fais de toi mon essentiel", άφησαν το στίγμα τους σε μια ολόκληρη γενιά και, στην πορεία, ανέδειξαν δύο σπουδαίους τραγουδιστές: τον Emmanuel Moire, αυτοκρατορικό ως βασιλιάς του ήλιου, και τον Christophe Maé, αξέχαστο ως επαναστάτης αδελφός.

Και καλά νέα για τους πιστούς της Αυλής: ο Emmanuel Moire θα φορέσει το στέμμα του Λουδοβίκου XIV! Δίπλα του, ο Flo Malley (The Voice, Salut les Copains, Paradis Latin) γίνεται ο δούκας του Beaufort, ενώ ο Louis Delort (The Voice, 1789: Les Amants de la Bastille), ως αδελφός του βασιλιά, υπόσχεται να ταράξει λίγο τα νερά στην Αυλή.

Από την πλευρά των γυναικών, οι γυναικείοι ρόλοι προσθέτουν λίγη περισσότερη γοητεία στο Δικαστήριο: Η Lou (The Voice Kids, Molière le spectacle musical) είναι η Marie Mancini, η Clara Poulet γίνεται η Madame de Maintenon, η Vanina υποδύεται την Isabelle, την κόρη του λαού, και η Margaux Heller (The Voice, Flash Dance) θα υποδυθεί την Madame de Montespan.

Η επιστροφή αυτή εντάσσεται στην παράδοση των μεγάλων αναβιώσεων, ακολουθώντας τα βήματα των " Δέκα εντολών" και της "Παναγίας των Παρισίων", άλλων μνημείων της γαλλικής μουσικής κωμωδίας. Η αυλαία ανοίγει για μια βασιλική επιστροφή... Είστε έτοιμοι να βουτήξετε ξανά στον θρύλο;

Η άποψή μας:

Ξεχάστε τις χρυσές αναμνήσεις του 2005…Ο Βασιλιάς Ήλιος στη «εκδοχή 2025» εγκαθίσταται στο Dôme de Paris με μια εντελώς ανανεωμένη, μοντέρνα και μερικές φορές αποπροσανατολιστική προσέγγιση. Ξεχάστε τα baroque σκηνικά: πλέον κυριαρχούν τα υπερ-εγκατεστημένα 2D οθόνες που ορίζουν τη σκηνογραφία. Μία τολμηρή εξέλιξη που, στην πρώτη της πράξη, αφήνει το κοινό λίγο ψυχρό, λιγότερο εμβαπτισμένο από ό,τι θα ήθελε κανείς. Αλλά μετά την ανάπαυλα, η τεχνολογία βρίσκει τον ρυθμό της: το Versailles φωτίζεται, η μεγαλοπρέπεια αποκαλύπτεται και το θέαμα αποκτά μεγαλύτερη έκταση. Μια προσέγγιση που, αν και διχάζει, αναλαμβάνει πλήρως την επιθυμία να ανανεώσει αυτό το κλασικό αριστούργημα.

Και αυτή η νεωτερικότητα δεν σταματάει εδώ: αυτή η νέα εκδοχή προσφέρει πολύ περισσότερο κείμενο, περισσότεροι σκηνικοί διάλογοι, περισσότερο πλαίσιο - μια αναπτυγμένη αφήγηση που διευκρινίζει την ιστορία και ενισχύει τους στόχους. Όσον αφορά τα κοστούμια, οι παστέλ αποχρώσεις, μακριά από τις χρυσόσκονες και τα φανφαρόνικα στοιχεία του παρελθόντος, είναι αρκετά εκπληκτικό για μια τόσο λαμπερή βασιλεία. Μια συγκρατημένη αισθητική που ταιριάζει με την καλλιτεχνική γραμμή του θεάματος, ακόμα και αν θα μπορούσε να μπερδέψει τους λάτρεις της πολυτέλειας.

Στη σκηνή, η καινούρια ομάδα ανταποκρίνεται επάξια στο δύσκολο έργο: Ο Emmanuel Moire, η βασική φιγούρα της παράστασης, συνεχίζει να μαγεύει με την παρουσία του; Η Lou Jean, γνωστή και ως Marie Mancini, λάμπει με τη διαυγή φωνή της; και Ο Louis Delort ερμηνεύει με δεξιοτεχνία τον ρόλο του αδελφού του βασιλιά, διαδεδομένο από τον Christophe Maé. Όσον αφορά την ηχητική επένδυση, χωρίς αποχρώσεις: οι pop-rock διασκευές παραμένουν αναλλοίωτες από το 2005 και δεν έχουν γεράσει. Θα μπορούσαμε να μετανοιώσουμε για την απουσία ορχήστρας - που παλαιότερα συνοδεύει αρκετές παραστάσεις - αλλά δεν μπορούμε να αρνηθούμε τη διαχρονική δύναμη αυτών των τραγουδιών. Οι δύο ή τρεις νέες συνθέσεις, παρ' όλα αυτά, δεν προσθέτουν πολλά στην ιστορία, παρά τη διάθεση να εμπλουτιστεί η μουσική παρτίτα.

Ο ρυθμός, από την άλλη, δεν δείχνει κανένα σημάδι κόπωσης: η παράσταση δεν χάνει στιγμή, συνεχίζει με σκηνικά, ρίμε, breakdancers και ένα τελικό που κόβει την ανάσα. Μερικά μικρά λάθη παραμένουν, όπως η αλληλεπίδραση με το κοινό που διακόπτει την εμβάπτιση και ορισμένα μονόπλευρα σημεία που ακόμη και τώρα μένουν ασαφή...

Στο τέλος, η έκδοση του 2025 αποτελεί μια τολμηρή προσπάθεια, πιο πυκνή, πιο σαφή, μερικές φορές άνιση, λιγότερο φορτωμένη συγκινησιακά σε σύγκριση με την αρχική, αλλά φέρει μια σύγχρονη ενέργεια που αναλαμβάνει πλήρως το ρίσκο. Μια νέα ανάγνωση που ανατρέπει τα δεδομένα χωρίς να αρνείται την κληρονομιά ενός λατρεμένου παραμυθιού.

Μονό αρνητικό στην αίθουσα: η διαφορετικότητα στην ορατότητα ανάλογα με τη θέση (για να δώσουμε μια ιδέα, εμείς βρισκόμασταν στην «Κίτρο Μαργαριτάρι», σειρά 10, στο κέντρο, και η ορατότητα του γεγονότος ήταν αρκετά περιορισμένη) και τα smartphones, που επιτρέπονται, διακόπτουν μερικές φορές την εμβάπτιση… Η μαγεία, λοιπόν, μερικές φορές απομακρύνεται.