Η μόνη αναφορά σε κάποιες μπάντες αρκεί για να μας μεταφέρει πίσω στο παρελθόν. Αν μεγάλωσετε τη δεκαετία του ’90 και το ροκ κυλούσε στις φλέβες σας ως έφηβοι τότε σίγουρα θα έχετε ακούσει σε επανάληψη τους Garbage και τους Skunk Anansie. Το πρώτο είχε αναμφίβολα σημαδέψει ολόκληρη γενιά χάρη στην χαρισματική τραγουδίστριά του Shirley Manson, και σε διαχρονικούς χιτ όπως «Stupid Girl», «Queer», «I Think I’m Paranoid» και «Push It». Το δεύτερο από την άλλη κατάφερε να μαγέψει τα αυτιά χιλιάδων νέων φίλων του ροκ της δεκαετίας του ’90 χάρη στη μαγευτική ηγετική τραγουδίστρια Skin, και στα τραγούδια «Hedonism», «Weak», «I Can Dream» χωρίς να ξεχάσουμε το «Brazen».
Την άνοιξη αυτή, τα δύο θρυλικά συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ σκηνής βρήκαν την τέλεια ευκαιρία να βρεθούν και να δώσουν μαζί μια σειρά οντισιών. Στη Γαλλία, Garbage και Skunk Anansie βρέθηκαν στο Zénith de La Villette αυτή τη Δευτέρα 25 Μαΐου 2026. Και οι έφηβοι έχουν μεγαλώσει έκτοτε. Στις διαδρόμους της αίθουσας στο Παρίσι, οι φανατικοί έχουν μερικές ρυτίδες και άσπρα μαλλιά. Αλλά όλοι και όλες χαμογελούν πλατιά, ανυπόμονοι να επανασυνδεθούν με το παρελθόν και να ζήσουν πλήρως αυτό το ταξίδι στο χρόνο. Μια ερώτηση παραμένει ωστόσο: ποιο από τα Garbage ή Skunk Anansie θα ανοίξει τις εορταστικές βραδιές; Ποιο από τα δύο γκρουπ θα έχει την τιμή να κλείσει τη βραδιά;
Θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι τις 19:50 για να πάρουμε την απάντηση. Εκείνη τη στιγμή η Skunk Anansie βγαίνει πρώτη στη σκηνή. Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο για να ξεσπάσουν οι φωνές ενθουσιασμού στις κερκίδες και στην κεντρική εξέδρα. Και με το δυναμικό «Charlie Big Potato» οι Skunk Anansie αποφασίζουν να ξεκινήσουν το σετ τους. Σε μόλις λίγα δευτερόλεπτα, το βρετανικό συγκρότημα μας κάνει να χάσουμε 25 χρόνια! Ναι, τα χρόνια έχουν περάσει, αλλά η ενέργεια της Skin φαντάζει ανέπαφη. Οι συνεργάτες της Cass, Ace και Mark Richardson βρίσκονται επίσης σε εξαιρετική φόρμα απόψε Δευτέρα.
Όπως κάθε φορά, Skin καταλαμβάνει τέλεια τη σκηνή και παίζει με το κοινό. Όσο για τη φωνή της, δεν έχει αλλάξει. Πάντα τόσο δυνατή και ακριβής. Υπό τη ζύμη ενός κοινού σε πανηγυρική έξαρση, Skin και οι συγκυβερνήτες της εναλλάσσουν με το εντυπωσιακό « Because of You » και ύστερα «An Artist Is an Artist», από τη συλλογή "The Painful Truth", το τελευταίο στούντιο άλμπουμ της μπάντας. Η τραγουδίστρια Skin πιάνει γρήγορα τον λόγο για να ρωτήσει (στη γλώσσα του Μολιέρου) το κοινό πώς έχει πάει. Οι φωνές δεν άργησαν να ακουστούν, αποδεικνύοντας τη χαρά των φαν που βρίσκονται εκεί. Με το so british ύφος της, η τραγουδίστρια δεν κρύβει επίσης τη χαρά της που επιστρέφει στη σκηνή του Παρισιού.
Θα χρειαστούν περίπου είκοσι λεπτά μέχρι η ατμόσφαιρα να ανέβει κι άλλο, χάρη στα τραγούδια-ύμνους που όλοι περιμέναμε: Hedonism (Just Because You Feel Good), Weak και Twisted (Everyday Hurts) — τρία χιτς που θυμίζουν — για πολλούς από εμάς — τα χρόνια της αφέλειας. Στις εξέδρες και στο pit, τα χέρια υψώνονται και τα σώματα λικνίζονται.
Μετά από μια διαδοχή με τα πιο πρόσφατα τραγούδια "Cheers", "Love Someone Else" και "Lost and Found", Skin και η μπάντα του μας γυρνούν πίσω στο παρελθόν ρίχνοντας το αδιαμφισβήτητο "I Can Dream". Ένας τίτλος που παραμένει δυναμικός και μάλιστα εντυπωσιακός τη Δευτέρα βράδυ, καθώς Frah de Shaka Ponk μπήκε και αυτός στη φάση του pit! Οι δύο καλλιτέχνες αρχίζουν λοιπόν να σλαμάρουν για λίγα δευτερόλεπτα, μεταφέροντας το κοινό σε έξαλλη εορταστική κατάσταση. Μετά την ένωση στη σκηνή, Skin και Frah αγκαλιάζονται. "I love that guy" λέει τότε ο Skin, μπροστά σε θεατές ευχαριστημένους που βρέθηκαν σε αυτήν τη μάλλον απροσδόκητη στιγμή.
Με το εξαιρετικό « Little Baby Swastikkka » (1995) οι Skunk Anansie αποφασίζουν να ολοκληρώσουν το σετ τους γύρω στη μία ώρα και δέκα λεπτά, θερμά χειροκροτούνται από τους θαυμαστές που φαίνονται ευχαριστημένοι που ξαναβρήκαν τη νεότητά τους.
Κι η ανανέωση της βραδιάς απέχει πολύ από το να ολοκληρωθεί, καθώς η βραδιά συνεχίζεται με την Garbage, που εμφανίζεται στη σκηνή στις 21:35. Παρότι είχε ανακοινωθεί ως "co-headlining", γρήγορα καταλαβαίνουμε ότι η Garbage είναι η πραγματικά επικεφαλής της βραδιάς. Ο ήχος, πιο δυνατός κατά τη διάρκεια του σόου της Shirley Manson και των συνεργών της, το επιβεβαιώνει. Θα θέλαμε μάλιστα να είχαμε αυτήν την ένταση και κατά τη συναυλία των Skunk Anansie.
Σε αντίθεση με τον Skin και τους συντρόφους του που είχαν επιλέξει να ξεκινήσουν ερμηνεύοντας ένα χιτ του 1999, Garbage επενδύει στη φρεσκάδα και ξεκινά το σετ με το single «There’s No Future in Optimism» (2025). Και ο ήχος πιάνει αμέσως. Αν η φωνή της Shirley Manson δεν φτάνει την ακρίβεια της Skin, η Σκωτσέζα τραγουδίστρια παρασύρει το κοινό μαζί της με ακατάβλητα χιτς, όπως το «I Think I'm Paranoid» και μετά το «Stupid Girl», δύο κορυφαία τραγούδια των ’90s που περιμέναμε πώς και πώς να ακούσουμε απόψε στο Ζενίθ του Παρισιού, για να κάνουμε ένα χαρούμενο άλμα στο παρελθόν.
Με την πολύχρωμη αλογοουρά της και το παντελόνι με patches, Shirley Manson φαίνεται κι εκείνη να θέλει να ξαναβρεί τη νεότητά της. Παρά τα 59 της χρόνια, η καλλιτέχνις δεν έχει χάσει τίποτα από το αγωνιστικό της πνεύμα. Στη σκηνή, η τραγουδίστρια περιφέρεται δεξιά-αριστερά, σαν λιοντάνι σε κλουβί. Η ίδια δεν διστάζει να απευθυνθεί και στο κοινό. Αυτή τη Δευτεριάτικη βραδιά, η Shirley Manson μοιράζεται τη χαρά της για περιοδεία με τους Skunk Anansie. Η Σκωτσέζα ερμηνεύτρια εκμεταλλεύεται επίσης την ευκαιρία για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της και να ευχαριστήσει το γαλλικό κοινό του Παρισιού για την πιστότητά του όλα αυτά τα χρόνια. Σατιάζοντας αργότερα το βράδυ, η τραγουδίστρια θα τιμήσει και το βάρος της γαλλικής κουλτούρας. Stay stong, θα πει.
Επιστροφή στη μουσική και στο ροκ με το πιασάρικο «Special» και το αναπόφευκτο «Vow». Ήδη η ατμόσφαιρα είχε ζέστη, αλλά η ένταση ανεβαίνει ακόμη περισσότερο καθώς ακούγονται, κατά σειρά, τα τεράστια «When I Grow Up», «Push It» και «Only Happy When It Rains». Το κοινό ξεσηκώνεται και τα κινητά ανάβουν παντού, από τη φάση της μίας γέφυρας μέχρι τις εξέδρες, για να αποτυπωθεί η στιγμή. Στον χώρο του Ζενίθ, βλέπεις ακόμα την Jennifer Ayache από τους Superbus να τραγουδάει ορισμένους στίχους.
Αν και η Shirley Manson είχε προειδοποιήσει ότι το « The Day That I Met God» θα ήταν το τελευταίο κομμάτι του σετ και καθώς ένα τμήμα του κοινού ετοιμαζόταν να αποχωρήσει, το συγκρότημα αποφάσισε τελικά να επιστρέψει για ένα τελευταίο τραγούδι, «Cherry Lips (Go Baby Go!)», που τραγουδήθηκε σε ενίσχυση από τους φανς. Με περίπου 1 ώρα και 25 λεπτά, οι Garbage αποχώρησαν οριστικά από τη σκηνή του Ζενίθ υπό βροντερά χειροκροτήματα.
Παρά τα χρόνια που περνούν, οι αναμνήσεις μένουν και το ροκ της δεκαετίας του '90 έχει αναμφίβολα σημαδέψει ένα κομμάτι της εφηβείας πολλών από εμάς. Τη Δευτέρα το βράδυ, χάρη στη μουσική τους και την ενέργειά τους, Skunk Anansie και Garbage ξύπνησαν μέσα μας αυτή την αδέσμευτη χαλάρωση και την ορμή που νομίζαμε ότι είχαμε χάσει. Λοιπόν, ευχαριστούμε για αυτή τη δόση ευτυχίας! Από την άλλη, θα θέλαμε να είχε υπάρξει ένα ντουέτο της Skin με τη Shirley Manson εκείνο το βράδυ στο Zénith του Παρισιού.
Τσάρλι, ο Μεγάλος Πατάτας
Εξαιτίας σου
Ένας Καλλιτέχνης είναι Καλλιτέχνης
Ο Θεός Αγαπά Μόνο Εσένα
Ντροπή
Ηδονισμός (Απλώς για το αίσθημα)
Αδύναμος
Στραβωμένος (Κάθε μέρα πονά)
Στην Υγειά Σου
Αγάπα Κάποιον Άλλο
Χαμένα και Ευρεμένα
Μπορώ να Ονειρεύομαι
Ναι, Είναι Πολιτικά Με Αποκλεισμό
Σάρωσε τον Χώρο
Μικρό Μωρό Σβαστίκα
Δεν υπάρχει μέλλον στην αισιοδοξία
Κράτα
Άδειο
Νομίζω ότι είμαι παρανοϊκός
Ηλίθια Κοπέλα
Ακριβώς στα Μάτια
Ειδικό
Συναντηθήκαμε ποτέ; (Το κενό)
Όρκος
Κινέζικο Φλογερό Άλογο
Τα Αγόρια Θέλουν να Μαλώσουν
Όταν Μεγαλώσω
Σπρώξ’ το
Χαίρομαι Μόνο Όταν Βρέχει
Τη Μέρα Που Γνώρισα τον Θεό
Υπενθύμιση
Κεραγέ χείλη (Πήγαινε, Μωρό μου)
