Επιθεώρηση για τις 25 Οκτωβρίου στο Παρίσι: Εγκατάσταση του οβελίσκου του Λούξορ στην Place de la Concorde

Τρίτη 25 Οκτωβρίου 1836, ο Οβελίσκος έχει υψωθεί στη μέση της πλατείας Concorde υπό την πρωτοβουλία του βασιλιά Λουδοβίκου-Φιλίππου, μπροστά σε πάνω από 200.000 Παριζιάνους που έχουν συγκεντρωθεί στην πλατεία, στις γύρω ταράτσες και στο κάτω μέρος της οδού Champs-Elysées. Δωρισμένος στη Γαλλία το 1830 από Μεχμέτ Αλί, αντιβασιλέα της Αιγύπτου, ως ένδειξη φιλίας, αυτός ο αιγυπτιακός θησαυρός ύψους 23 μέτρων και βάρους 230 τόνων, φτιαγμένος από ροζ γρανίτη του Ασσουάν και παλαίος 3300 ετών, προέρχεται από τον ναό του Αμώνα προς το Λούξορ. Καταφέρνει, παρά τις δυσκολίες, να φτάσει στον προορισμό του το 1833 μετά από ένα ταξίδι 2 ετών στα ανοιχτά της θάλασσας.

Φθάνοντας στην Αίγυπτο τον Αύγουστο του 1828 επικεφαλής γαλλο-ιταλικής αποστολής, ο Ζαν-Φρανσουά Champollion, αιγυπτιολόγος από τη Γαλλία στον οποίο οφείλεται η μετάφραση των ιερογλυφικών της ίνιας πέτρας της Ροζέτ, καθηλώνεται από τα δύο οβελίσκοι στην είσοδο του ναού του Λούξορ. Την 24η Νοεμβρίου 1828 γράφει: "Ένας αχανής ανάκτορο, προφυλαγμένος από δύο οβελίσκους μήκους σχεδόν 80 πηχών, από έναν ενιαίο μπλοκ ροζ γρανίτη από το Άσσωαν, με εξαιρετική εργασία, συνοδευόμενος από 4 κολώσσους από το ίδιο υλικό, και με ύψος γύρω στα 30 πόδια, διότι είναι θαμμένοι μέχρι το στέρνο. Και αυτό είναι ακόμη ο Ραμσή ο Μέγας."

Με εντυπωσιακό λόγο, ο αιγυπτιολόγος καταφέρνει να πείσει τον Méhémet Ali να προσφέρει στη Γαλλία αυτά τα λαμπρά διακοσμήματα που ύψωσαν την εποχή του Ramsès II, τον 13ο αιώνα π.Χ. Ο αντιβασιλέας της Αιγύπτου, που σκόπευε μάλλον να χαρίσει στη Γαλλία ένα από τα δύο οβελίσκους της Αλεξάνδρειας, με τον άλλον να επιστρέφει στους Άγγλους, αποδέχεται. Αλλά πλέον εγείρεται το ζήτημα της μεταφοράς των δύο μονόλιθων, καθένας ζυγίζει πάνω από 200 τόνους.

Από το 1829, ο βασιλιάς Κάρολος ο Δέκατος, τότε βασιλιάς της Γαλλίας, ανέθεσε στο Υπουργείο Ναυτιλίας να βρει έναν τρόπο να φέρει πίσω τους οβελίσκους στο ασφαλές λιμάνι. Ένα πλοίο ειδικά σχεδιασμένο για αυτή τη δύσκολη αποστολή, ονομάστηκε Luxor, κατασκευάζεται και ρίχνεται στο νερό στο λιμάνι της Τουλόν στις 26 Ιουλίου 1830. Με μήκος 43 μέτρων και πλάτος 9, το Luxor πρέπει να είναι ικανό να πλεύσει στον Νείλο, να διασχίσει τη Μεσόγειο, να βρεθεί στον Ατλαντικό Ωκεανό και τελικά να φτάσει στον Σηκουάνα περνώντας κάτω από τις γέφυρες.

Η Επανάσταση του 1830, κατά την οποία ο Κάρολος Χ αντικαταστάθηκε από τον ξάδελφό του Λουδοβίκο-Φίλιππο της Ορλεάνης, δεν έθεσε σε κίνδυνο το έργο και λίγους μήνες αργότερα, στις 29 Νοεμβρίου 1830, η Αίγυπτος παρέδωσε επίσημα στη Γαλλία τους δύο οβελίσκους του Λούξορ ως ένδειξη καλής κατανόησης και ως ευγνωμοσύνη για το έργο του Σαμπολιόν στην αποκρυπτογράφηση των ιερογλυφικών. Το Luxor αναχώρησε από το λιμάνι της Τουλόν στις 15 Απριλίου 1831 υπό τη διοίκηση του Raymond de Verninac Saint-Maur, αρχικά για να φέρει πίσω μόνο έναν από τους δύο οβελίσκους.

Ο Champollion ήταν αυτός που επέλεξε ποιον οβελίσκο θα έφερνε πίσω πρώτος, "τον πιο δυτικό, αυτόν που βρίσκεται στα δεξιά καθώς μπαίνεις στο παλάτι". "Το πυραμιδιώνιο έχει υποφέρει λίγο, είναι αλήθεια, αλλά ολόκληρο το σώμα αυτού του οβελίσκου είναι άθικτο και θαυμάσια διατηρημένο, ενώ ο οβελίσκος στα αριστερά, όπως έχω πειστεί από τις ανασκαφές, έχει υποστεί ένα μεγάλο κάταγμα προς τη βάση", περιέγραψε ο αιγυπτιολόγος για να δικαιολογήσει την επιλογή του.

Ξεκινά τότε ένα ταξίδι πάνω απ' τα κύματα που θα διαρκέσει σχεδόν τρία χρόνια. Με ρυμουλκούμενο από τον Σφίγγα, το Λούξορ φτάνει στην πόλη στις 14 Αυγούστου 1831 και προσεγγίζει όσο γίνεται πιο κοντά στον ναό χάρη στο άνοιγμα καναλιού 400 μέτρων που επιτρέπει τη φόρτωση του μονόλιθου στις 19 Δεκεμβρίου 1831. Όμως το πλήρωμα πρέπει να περιμένει 8 μήνες επί τόπου και μέχρι να τελειώσει η πλημμύρα του Νείλου για να μπορέσει να συνεχίσει την πορεία στις 18 Αυγούστου της επόμενης χρονιάς.

Τον Οκτώβριο του 1832 ξέσπασε νέο πρόβλημα ναυσιπλοΐας: εμποδίστηκε από αμμόλοφους στην είσοδο του Νείλου, ο Λούξορ πρέπει ακόμη να περιμένει μέχρι τις 1 Ιανουαρίου 1833 προκειμένου να συνεχίσει το ταξίδι του. Φτάνοντας στην Αλεξάνδρεια, η βάρκα οφείλει στη συνέχεια να περιμένει μέχρι τις 1 Απριλίου 1833 και τη fin des tempêtes d'hiver για να επαναλάβει το περάσμα. Φθάνοντας στο Τουλόν τη νύχτα 10 προς 11 Μαΐου 1833, ο οβελίσκος φτάνει τελικά στο Παρίσι στις 23 décembre της ίδιας χρονιάς, μετά από ρυμούλκηση στη Μεσόγειο, περιπλάνηση στην Ισπανία και ανάβαση στον Σηκουάνα από το Ρουέν.