Τι είναι αυτό το παράξενο βιομηχανικό φρούριο που βρίσκεται ανατολικά του Παρισιού, κοντά στο Pantin;

Από το Canal de l'Ourcq ή το Périphérique, μπορείτε να δείτε μια τεράστια, ασυνήθιστη τοποθεσία στην πλευρά του Pantin που μοιάζει με οχυρωμένο κάστρο και προσελκύει μεγάλη περιέργεια. Είναι το Grands Moulins de Pantin! Σας εξηγούμε τι είναι και την ιστορία τους.

Περπατώντας κατά μήκος του καναλιού Ourcq, είναι αδύνατο να μην προσέξετε αυτά τα επιβλητικά κτίρια από τούβλα, με τα καμπαναριά στην κορυφή τους: τα Grands Moulins de Pantin. Χτισμένα το 1884 για να προμηθεύουν αλεύρι στο Παρίσι και ανακαινισμένα από την BNP Paribas το 2009, μαρτυρούν μια βιομηχανική περιπέτεια που ήταν τόσο θεαματική όσο και μεταμορφωμένη. Έτοιμοι για ένα ταξίδι;

Το Grands Moulins de Pantin είναι ένας πρώην αλευρόμυλος που χτίστηκε το 1884 στο κανάλι Ourcq, σχεδιασμένος για να αλέθει έως και 600 τόνους σιταριού την ημέρα και να τροφοδοτεί το Παρίσι. Με κυρίαρχους τρεις πύργους από τούβλα και τεράστια σιλό από σκυρόδεμα, τα κτίρια αυτά είναι διατηρητέα από το 1987. Αφού σταμάτησαν οι εργασίες άλεσης το 2001, μετατράπηκαν σε σύγχρονα γραφεία το 2009, διατηρώντας όμως τη βιομηχανική τους ψυχή.

Γιατί αυτοί οι ανεμόμυλοι μοιάζουν με κάστρα;

Η μοναδική αισθητική του χώρου προέρχεται από τη νεο-περιφερειακή αρχιτεκτονική της δεκαετίας του 1920, σχεδιασμένη από τον Eugène Haug και την εταιρεία Züblin: σκυρόδεμα, τούβλα και καμπαναριά κυριαρχούν στο κανάλι. Η παρουσία ενός μεγάλου λεβητοστασίου, ενός γιγάντιου σιλό και τριών ψηλών πύργων προσδίδει στον χώρο τον αέρα μιας βιομηχανικής ακρόπολης.

Τι συνέβαινε εκεί κατά τον XIXᵉ και XXᵉ αιώνα;

Τοποθετημένος στην είσοδο του Παρισιού, ώστε να εκμεταλλεύεται τη διώρυγα και τις σιδηροδρομικές συνδέσεις, ο μύλος άλεθε χιλιάδες κιβώτια σιταριού την ημέρα από τις περιοχές Brie και Beauce. Ο χώρος καταστράφηκε εν μέρει κατά τη διάρκεια του πολέμου το 1918 και στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε τη δεκαετία του 1920 και του 1930, με σιλό χωρητικότητας 130.000 κιλών.

Γιατί αυτή η μετατροπή σε γραφεία;

Η εξορυκτική δραστηριότητα σταμάτησε το 2001. Η BNP Paribas αγόρασε τον χώρο και ξεκίνησε ένα έργο αποκατάστασης υπό την καθοδήγηση των Reichen & Robert και Jean-François Authier, το οποίο διήρκεσε έως το 2009. Η πρόκληση; Να μετατραπούν 50.000 τ.μ. σε γραφεία HQE (υψηλής περιβαλλοντικής ποιότητας), διατηρώντας παράλληλα τους ιστορικούς όγκους: πύργους, σιλό, λεβητοστάσιο που μετατράπηκε σε καφετέρια.

Οι μύλοι αυτοί αντιπροσωπεύουν μια θεαματική αστική μεταμόρφωση: από τη βαριά βιομηχανία στον σύγχρονο τριτογενή τομέα. Το έργο έχει προωθήσει μεγαλύτερη συνέργεια με την πόλη: τα καταστήματα και τα μέσα μαζικής μεταφοράς έχουν γίνει πιο πυκνά, και η περιοχή έχει λάβει το σήμα βιομηχανικής και τριτογενούς κληρονομιάς.

Αυτή η σελίδα μπορεί να περιέχει στοιχεία με την υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, περισσότερες πληροφορίες εδώ.