Στο Παρίσι υπάρχουν σχεδόν μυστικοί κήποι που, ωστόσο, κρύβουν μεγάλες Ιστορίες. Είναι το παράδειγμα αυτού του πράσινου εσωτερικού κόσμου με ένα μακάβριο παρελθόν. Κρυμμένος πίσω από τις ήρεμες όψεις του 8e arrondissement, ο square Louis XVI, που βρίσκεται δίπλα στην Chapelle expiatoire, καταλαμβάνει τη θέση του παλιού νεκροταφείου της Μαδαλέιν, το οποίο, υπό τη Γαλλική Επανάσταση, μετατράπηκε σε τόπο ταφής για τους θανάσιμα εκτελεσμένους από τη γκιλοτίνα. Δίπλα στην εικόνα ενός μικρού ήσυχου καταφυγίου, αυτός ο ιστορικός κήπος του Παρισιού καλύπτει λοιπόν ένα αρχαίο νεκροταφείο, συνδεδεμένο με Λουδοβίκο ΙΞ, με Μαρία Αντουανέτα και με εκατοντάδες θύματα της Τιμωρίας.
Αρχικά, το Νεκροταφείο της Μαλέν ανοίγει τον 18ο αιώνα για να καλύψει τις ανάγκες μιας γειτονιάς σε πλήρη ανάπτυξη. Αλλά κατά τη διάρκεια της της Επανάστασης, η γειτνίασή του με την τωρινή πλατεία Κονκόρντ, τότε πλατεία της Επανάστασης, όπου βρισκόταν η γκιλιότινα, το καθιστούσε ένα σημείο ταφής ιδιαίτερα βολικό για τα σώματα των καταδικασμένων.
Περίπου 500 αποκεφαλισθέντες θάφτηκαν εκεί. Μεταξύ τους συγκαταλέγονται διάσημα ονόματα όπως Ολύμπ ντε Γουζ, Σαρλότ Κορντέ, Ντυ Ντυ Μπαρύ ή και αρκετές βουλεύτριες Γιροντίνων. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος XVI, ο οποίος αποκεφαλίστηκε στις 21 Ιανουαρίου 1793, θάφτηκε σε ατομικό λάκκο. Μαρία-Aντουανέττα, εκτελεσθείσα στις 16 Οκτωβρίου 1793, θάφτηκε κι αυτή εκεί. Και οι δύο φέρονται να καλύφθηκαν με ασβέστη.
Μετά την Επανάσταση και την Αυτοκρατορία, Louis XVIII, αδελφός του Louis XVI, αποφασίζει να σηματοδοτήσει τον χώρο με ένα μνημείο μνήμης. Το 1815, τα λείψανα που αποδίδονται στους Louis XVI και Marie-Antoinette μεταφέρονται στη βασιλική της Σεν Ντινί, κι έπειτα χτίζεται ένας ναός-παρεκκλήσιο πάνω στον χώρο του παλιού τους ενταφιασμού. Οι εργασίες, που ανατέθηκαν στον Pierre Fontaine, αρχίζουν το 1816 και ολοκληρώνονται το 1826. Το μνημείο σχεδιάστηκε σε νεοκλασικό στυλ και σήμερα φιλοξενεί εκθέσεις ανοικτές στο κοινό.
Το square Louis XVI όπως το γνωρίζουμε σήμερα διαμορφώθηκε αργότερα, τον 19ο αιώνα, έπειτα από τις μεταρρυθμίσεις του Χουσν, που αναδιαμόρφωσαν τη γειτονιά. Οι λευκές ανθοφορίες αντηχούν στη μοναρχία και στη μνήμη του Louis XVI και της Marie-Antoinette. Αλλά τι απέγινε ο κοινόταφος;
Αν τα υπόλοιπα που θεωρούνται ότι ανήκουν στον Louis XVI και στην Marie-Antoinette μεταφέρθηκαν στην ιεραποστολική νεκρόπολη των βασιλιάδων και βασιλισσών της Γαλλίας, στο Σαιν-Ντενί, μια επικρατούσα άποψη αφήνει να νοηθεί πως τα σώματα που βρισκόταν σε αυτόν τον χώρο μεταφέρθηκαν στις Κατακόμβες του Παρισιού, όπως συνέβη και με άλλα παλιά νεκροταφεία εντός των τειχών του Παρισιού.
Στην πράξη, ο Λουδοβίκος ΙΗ’ φέρεται να ζήτησε ρητά να μη βγει από τον χώρο κανένα τμήμα γης «γεμάτο από θύματα». Τα οστά του παλιού νεκροταφείου θα διατηρούνταν σε οστεοφυλάκια. Με άλλα λόγια, ακόμα και μετά τη μεταφορά των μονάρχων, ο τόπος παρέμενε μια νεκρόπολη της Επανάστασης.
Η σύγχυση οφείλεται σε μια πλάκα στις Κατακόμβες που αναφέρει έναν άλλο «παλιό νεκροταφείο της Μαδελίν», που βρίσκεται στην οδό Laville-Lévêque, ενώ το νεκροταφείο πάνω στο οποίο χτίστηκε το Ναός της Εξιλάσεως βρισκόταν στην οδό d’Anjou. Αρχαιολογικές ανασκαφές που διεξήχθησαν το 2018 μάλιστα επέτρεψαν να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη οστών πίσω από τους τοίχους της κατώτερης παρεκκλησίας.
Αυτή η σελίδα μπορεί να περιέχει στοιχεία με την υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, περισσότερες πληροφορίες εδώ.
Θέση
Εξομολογητικό παρεκκλήσι
29 Rue Pasquier
75008 Paris 8
