Η Μαρσεϊιάζ: ορίστε η ιστορία του εθνικού ύμνου της Γαλλίας και οι στίχοι του

"Εμπρός, τέκνα της Πατρίδας…" έτσι ακούγονται οι πρώτες νότες της La Marseillaise. Τραγουδιέται σε επίσημες τελετές, σε αθλητικούς αγώνες ή σε εθνικές επετείους, συνοδεύοντας τους Γάλλους εδώ και πάνω από δύο αιώνες. Ωστόσο, λίγοι γνωρίζουν ότι αυτός ο εθνικός ύμνος γεννήθηκε σε μια μόνο νύχτα, σε συνθήκες πολέμου και Επανάστασης, προτού γνωρίσει μια ταραχώδη ιστορία που χαρακτηρίζεται από απαγορεύσεις, αποκαταστάσεις και σύμβολα.

Ένα τραγούδι που γεννήθηκε μέσα στην καρδιά της Γαλλικής Επανάστασης

Η ιστορία του La Marseillaise ξεκινά τη νύχτα μεταξύ 25 και 26 Απριλίου 1792 στη Στρασβούργο. Λίγες μέρες νωρίτερα, η Γαλλία που βρισκόταν σε επανάσταση κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστρία. Ο δήμαρχος της πόλης, ο μπάρων Φιλίπ-Φρεντέρικ ντε Ντιτρίχ, ζητά από έναν αξιωματικό του μηχανικού, τον Claude Joseph Rouget de Lisle, να συνθέσει ένα τραγούδι ικανό να εξιτάρει τους στρατιώτες.

Εμπνευσμένος από το πατριωτικό κλίμα, ο Ρουζέ ντε Λιλ γράφει και συνθέτει το "Chant de guerre pour l'Armée du Rhin". Το τραγούδι σημειώνει γρήγορα τεράστια επιτυχία και κυκλοφορεί σε ολόκληρη τη χώρα.

Γιατί ονομάζεται «La Marseillaise»;

Σε αντίθεση με ό,τι θα μπορούσε να πιστέψει κανείς, La Marseillaise δεν γράφτηκε στη Μασσαλία.

Λίγους μήνες μετά τη γέννησή του, εθελοντές από τη Μασσαλία ανεβαίνουν προς το Παρίσι για να υπερασπιστούν την Επανάσταση. Στο δρόμο τους τραγουδούν με ενθουσιασμό τον νέο ύμνο. Οι Παριζιάνικοι γρήγορα συνδέουν το τραγούδι με αυτούς τους νοτιογαλλικούς στρατιώτες και αρχίζουν να το αποκαλούν «La Marseillaise».

Το όνομά του θα μείνει συνδεδεμένο για πάντα με αυτό το επαναστατικό τραγούδι.

Ένας ύμνος που γνώρισε πολλές απαγορεύσεις

Η μοίρα της La Marseillaise δεν υπήρξε ποτέ ένας ομαλός δρόμος. Το 1795 η Συνέλευση την ανακήρυξε εθνικό ύμνο της Δημοκρατίας. Όμως υπό Ναπολέων Α' η σταδιακή απομάκρυνσή της υπέρ άλλων ύμνων πιο κατάλληλων για το αυτοκρατορικό καθεστώς. Κάτω από τη Restauration, μετά την επιστροφή των βασιλιάδων Λουδοβίκου XVIII και Καρόλου Χ', απαγορεύεται ακόμη, καθώς θυμίζει έντονα τα επαναστατικά ιδεώδη.

Ανακτά εκ νέου την απήχησή της με την Επανάσταση του 1830, κυρίως χάρη στον διάσημο πίνακα του Ευγένιου Ντελακρουά Η Ελευθερία Καθοδηγεί τον Λαό, που συμβολίζει εκείνη την πατριωτική έξαρση. Ωστόσο, πρέπει να περιμένουμε μέχρι το 1879, υπό τη Γαλλική Τρίτη Δημοκρατία, για η La Marseillaise να γίνει επίσημα ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας. Από τότε, έχει καταγραφεί στο γαλλικό Σύνταγμα.

Οι στίχοι της Μαρσεϊλάς

Ο περισσότερος κόσμος γνωρίζει τον διάσημο πρώτο στίχο και το ρεφρέν, La Marseillaise στην πραγματικότητα αποτελείται από επτά στίχους, στους οποίους προστίθεται ένας «στίχος των παιδιών», γραμμένος λίγο αργότερα. Ακολουθεί το μέρος που τραγουδιέται συνήθως περισσότερο, που περιλαμβάνει τον πρώτο στίχο καθώς και τον πρώτο ρεφρέν:

Δεν δόθηκε γαλλικό κείμενο προς μετάφραση. Το παρεχόμενο απόσπασμα είναι ένα κενό div. Στείλτε το γαλλικό κείμενο και θα το μεταφράσω σε φυσική, ιδιωματική ελληνική γλώσσα, διατηρώντας τη δομή και τα HTML tags.

Αυτές οι φράσεις αντικατοπτρίζουν το εξαιρετικά τεταμένο κλίμα του 1792, καθώς η νεοσύστατη Γαλλική Δημοκρατία βρισκόταν υπό απειλή από τις ευρωπαϊκές μοναρχίες. Κάποιες εκφράσεις, όπως η διάσημη φράση «αίμα ακάθαρτο», εξακολουθούν να προκαλούν συζητήσεις μέχρι σήμερα. Οι ιστορικοί υπενθυμίζουν όμως ότι πρέπει να ερμηνεύονται στο ιστορικό τους πλαίσιο: αναφέρονται στους στρατούς των εχθρών που μάχονταν εναντίον της Επανέστασης, και όχι σε οποιαδήποτε αντίληψη ανωτερότητας μεταξύ λαών.

Σε ποιες περιστάσεις τραγουδιέται η La Marseillaise;

Σήμερα, το La Marseillaise ερμηνεύεται σε πολλές επίσημες τελετές και αποτελεί ένα από τα κύρια σύμβολα της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Τραγουδιέται μάλιστα κυρίως:

• κατά την 14 Ιουλίου, την εθνική εορτή της Γαλλίας·
• κατά τις τελετές της 11ης Νοεμβρίου και της 8ης Μαΐου, προς τιμήν των μαχητών·
• κατά την ανάληψη καθηκόντων από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας ή σε άλλες επίσημες κρατικές τελετές·
• κατά τις εθνικές αποτιμήσεις προς προσωπικότητες ή μετά από τραγικά γεγονότα·
• πριν από ορισμένες διεθνείς συναντήσεις όπου μια γαλλική ομάδα εκπροσωπεί τη χώρα, κυρίως σε ποδόσφαιρο, ράγκμπι, χάντμπολ, μπάσκετ ή στους Ολυμπιακούς Αγώνες·
• σε ορισμένα γαλλικά σχολεία κατά τη διάρκεια επετειακών τελετών ή στο πλαίσιο διδασκαλίας της πολιτικής αγωγής.

Επίσης παίζεται στις επίσημες επισκέψεις ξένων αρχηγών κρατών, μαζί με τον εθνικό ύμνο της φιλοξενούμενης χώρας.

Ένα σύμβολο που ενώνει τους Γάλλους

Με τα περάσματα των αιώνων, La Marseillaise ξεπέρασε τον απλό ρόλο ενός στρατιωτικού ύμνου και απέκτησε τη θέση ενός από τα σύμβολα της Δημοκρατίας, σε ισάξια μοίρα με τη τριχρωμία της σημαίας ή με το μότο «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα».

Σε κάθε μεγάλη αθλητική διοργάνωση, υμνείται συνήθως με φανατικότητα από χιλιάδες οπαδούς. Μετά τις επιθέσεις του 2015, αντήχησε και σε πολλές χώρες ως ένδειξη αλληλεγγύης προς τη Γαλλία, δείχνοντας ότι ο εθνικός ύμνος πλέον ξεπερνά κατά πολύ τα εθνικά σύνορα.

Περίπου δύο αιώνες μετά τη δημιουργία της, La Marseillaise συνεχίζει να συμβολίζει την ιστορία, τους αγώνες και τις αξίες της Γαλλικής Δημοκρατίας. Πίσω από τους συχνά πολεμικούς στίχους της κρύβεται πρωτίστως η μαρτυρία μιας εποχής κατά την οποία το έθνος υπερασπιζόταν την ύπαρξή του, μετατρέποντας αυτόν τον ύμνο σε έναν από τους πλέον διάσημους στον κόσμο.

Αυτή η σελίδα μπορεί να περιέχει στοιχεία με την υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, περισσότερες πληροφορίες εδώ.