Πριν καν μιλήσουμε για βιώσιμες γειτονιές ή ποιότητα ζωής, ορισμένοι πολεοδόμοι ήδη ονειρεύονταν κατοικίες περιτριγυρισμένες από πράσινο, δημόσιους χώρους και δρόμους σχεδιασμένους για τους κατοίκους. Η συνοικία Ορζεμοντ, στην Argenteuil, αποτελεί ένα από τα ομορφότερα μαρτυρήματα αυτής της αντίληψης στην περιοχή του Παρισιού. Κατασκευασμένη μεταξύ τέλους της δεκαετίας του 1920 και αρχές της δεκαετίας του 1930, έλαβε τον τίτλο Κληρονομιά περιφερειακού ενδιαφέροντος για την ποιότητα του πολεοδομικού σχεδιασμού και της αρχιτεκτονικής της.
Η γειτονιά πήρε το όνομά της από τον λόφο Orgemont, πάνω στον οποίο έχει διαμορφωθεί. Το τοπωνύμιο «Orgemont» καταγράφεται από τον Μεσαίωνα και υποδηλώνει αυτό το ανάγλυφο που κυριαρχεί στην κοιλάδα του Σεάν. Όταν η Société anonyme des cités-jardins de la région parisienne ακούμπα στη μαζική κατασκευή της γειτονιάς, ο στόχος της είναι να απαντήσει στην ταχεία ανάπτυξη του Argenteuil προσφέροντας στις εργατικές οικογένειες κατοικίες πιο υγιείς, φωτεινότερες και καλύτερα εξοπλισμένες από τα παραδοσιακά οικιστικά συγκροτήματα.
Το ενδιαφέρον για το Ορζμοντ δεν περιορίζεται σε μια σειρά από κατοικίες. Η γειτονιά σχεδιάστηκε ως ένα πραγματικό τμήμα πόλης, με μεμονω houses, συλλογικά κτίρια, σχολεία, λουτρά-ντους, εμπορικά καταστήματα και πράσινους χώρους. Τα δημόσια κτίρια, σχεδιασμένα από τον αρχιτέκτονα-τοπογράφο Αντρ ν Κορντονιέ, εμφανίζουν έναν κομψό λεξιλόγιο Art déco, το οποίο διακρίνεται ιδίως από τα στρογυλά προαύλια, τα ψηφιδωτά και τη φροντίδα των όψεων. Αυτή η αναζήτηση ισορροπίας ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, την υγιεινή και το περιβάλλον διαβίωσης καθιστά σήμερα το Ορζμοντ μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές κηποτεμάδες-γειτονιές της Ίλ ντε Φρανς.
Περίπου έναν αιώνα μετά την κατασκευή της, η πολιτεία Όρζμοντ παραμένει μια ζωντανή γειτονιά, πάντα κατοικημένη και πιστή στην κλίση της προς κατοικία. Οι δρόμοι της με σχήμα «φερ- α-σέ», η οργάνωση της πόλης και οι αρχικοί της εξοπλισμοί εξακολουθούν να επιτρέπουν την κατανόηση των κοινωνικών και αρχιτεκτονικών φιλοδοξιών που συνόδευσαν την άνθηση των προαστίων γύρω από το Παρίσι τον 20ό αιώνα. Περιπατώντας εκεί, διακρίνεται κυρίως ότι μια κηπο-διαπολιτεία δεν ήταν μόνο ένα σύνολο κατοικιών, αλλά ένας αληθινός τρόπος σκέψης για το πώς θα χτιζόταν μια πόλη.
Αυτή η σελίδα μπορεί να περιέχει στοιχεία με την υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, περισσότερες πληροφορίες εδώ.
