Ημερολόγιο 27 Οκτωβρίου στο Παρίσι: Το Θέατρο της Πορτ Σαιντ-Μαρίν ανοίγει, χτισμένο σε τρεις μήνες!

Να χτιστεί μια όπερα μέσα σε μερικές εβδομάδες; Παρίσι αναλάβει το στοίχημα το 1781! Στις 27 Οκτωβρίου, πλήθος κατακλύζει μια ολοκαίνουργη αίθουσα στο boulevarde Saint-Martin για να παρακολουθήσει το Adèle de Ponthieu, τραγωδία λυρική του Niccolò Piccinni. Το κτίριο, που σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Νικόλ Λενόρ, βγαίνει από τη γη με αξιοσημείωτη ταχύτητα: το εργοτάξιο ξεκίνησε στις αρχές Αυγούστου και συνεχίστηκε νύχτα-μέρα προκειμένου να μεταστεγάσει το συντομότερο την Ακαδημία Βασιλικής Μουσικής. Αυτή η αίθουσα αποτελεί τον άμεσο πρόγονο του σημερινού Θεάτρου της Πύλης Saint-Martin, παρότι το κτίριο που γνωρίζουμε σήμερα έχει επανασυνταχθεί μετά την πυρκαγιά του 1871.

Η έκτακτη προειδοποίηση χρονολογείται στις 8 Ιουνίου 1781. Εκείνη τη μέρα, μια βίαιη πυρκαγιά καταστρέφει την αίθουσα της Όπερας που βρίσκεται στο Palais-Royal. Το θέατρο είχε ήδη καεί μια πρώτη φορά το 1763 προτού ανοικοδομηθεί· αυτή η δεύτερη καταστροφή ήταν οριστική. 12 άτομα έχασαν τη ζωή τους και τα σκηνικά της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής εξαφανίζονται στις φλόγες. Το Παρίσι χάνει έτσι βίαια μία από τις κύριες λυρικές σκηνές.

Αλλά η θεατρική ομάδα πρέπει να συνεχίσει το παίξιμό της! Γι’ αυτό βρίσκει προσωρινό καταφύγιο στο Hôtel des Menus-Plaisirs, όπου μια μικρή αίθουσα ανοίγει ήδη από τις 14 Αυγούστου με το Le Devin du village του Ρουσώ και το Myrtil et Lycoris του Ντεσορμερύ. Την ίδια ώρα, οι αρχές αναζητούν έναν χώρο ικανό να φιλοξενήσει γρήγορα ένα πραγματικό θέατρο. Διαφορετικά σχέδια μελετώνται μέχρι να επιλεγεί εκείνο του Νικολά Λενπρ (Νικόλα Λενόρ), πλησίον της πύλης Saint-Martin. Ο αρχιτέκτονας τότε υπόσχεται ένα κατόρθωμα: να παραδώσει μια πλήρη αίθουσα σε 3 μήνες!

Το έργο κατασκευής ξεκινά στις αρχές Αυγούστου του 1781, σε μια ζώνη ανάμεσα στον δρόμο και τον σημερινό rue René-Boulanger. Για να τηρηθούν τα χρονοδιαγράμματα, ο Λενουάρ εξασφαλίζει εξαιρετικές άδειες: τα υλικά μπορούν να μεταφέρονται τη νύχτα και οι εργάτες εργάζονται με φως από δαυλούς, ακόμη και τις Κυριακές και τις αργίες! Δύο ομάδες εναλλάσσονται χωρίς διακοπή. Οι παλιές πηγές διχάζονται ως προς τον ακριβή αριθμό ημερών που χρειάστηκαν (65, 75 ή λίγο περισσότερο από 80, ανάλογα με το σημείο εκκίνησης που υιοθετείται), μα ένα είναι σαφές: λιγότερο από 3 μήνες χωρίζουν την έναρξη των εργασιών από τα εγκαίνια της αίθουσας.

Και μάλιστα το αποτέλεσμα απέχει πολύ από μια προσωρινή κατασκευή! Το νέο θέατρο μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 1 800 θεατές, κατανεμημένους κυρίως σε 4 σειρές θεωρείων. Η πρόσοψή του αποτυπώνει ορισμένους μνημειακούς κώδικες της γειτονικής πύλης Saint-Martin, ενώ ο εσωτερικός χώρος έχει σχεδιαστεί για καλύτερη ορατότητα από την αίθουσα. Ο Λενουάρ εγκαθιστά κυρίως ένα κεκλιμένο δάπεδο ώστε οι θεατές που βρίσκονται πίσω να μπορούν να διακρίνουν καλύτερα τη σκηνή.

• Διαβάστε επίσης
• Το Théâtre de la Porte Saint-Martin: ένας εμβληματικός χώρος για τους λάτρεις του θεάτρου στο Παρίσι
• Ποια θέατρα μπορώ να επισκεφθώ στο Παρίσι;
• Οι καλύτερες προτάσεις της εβδομάδας, από τις 26 Οκτωβρίου έως την 1η Νοεμβρίου 2026, στο Παρίσι και την Île-de-France

Την 22η Οκτωβρίου 1781, πέντε ημέρες πριν από τα εγκαίνια, η Μαρία Αντουανέτα γέννησε τον διάδοχο Λουδοβίκο-Ζοζέφ, τον πρώτο γιο του βασιλικού ζεύγους που κατάφερε να επιβιώσει από τη γέννηση. Η τελετή εγκαινίων του νέου Οπερα γίνεται λοιπόν και μια γιορτή δυναστείας. Μια δωρεάν παράσταση διοργανώνεται στις 27 Οκτωβρίου και η προσέλευση είναι εντυπωσιακή: σχεδόν 6000 άτομα επιδιώκουν να παρακολουθήσουν τις εορτές, πολύ πέρα από τη συνήθη χωρητικότητα της αίθουσας!

Στη σκηνή, το κοινό γνωρίζει την Αντέλ ντε Ποντιέ, τραγωδία λυρική σε 3 πράξεις με λιμπρέτο Ζαν-Παύλ-Αντρέ ντε Ραζίν ντε Σαιντ-Μαρκ, σε μουσική διασκευή από τον ιταλό Νικόλο Πικτίνι. Για περίπου δώδεκα χρόνια, οι παραστάσεις εναλλάσσονται σε αυτήν την αίθουσα, με έργα των Γκρετύ, Σακκίνι, Φιλλιντόρ ή Σαλιέρι. Το 1784, ο χώρος φιλοξενεί επίσης Τιβύλλος και Δέλια της Δεσποινίδος ντε Μπεαμούς-νιλ, παρουσιάστηκε από την Όπερα του Παρισιού ως το πρώτο όπερα που συνέθεσε γυναίκα που δόθηκε από τον θεσμό.

Αλλά η Επανάσταση ανατρέπει στη συνέχεια τη μοίρα του χώρου. Το Όπερα εγκαταλείπει τελικά τον boulevard Saint-Martin για μια νέα αίθουσα στην οδό Richelieu το 1794. Το παλιό κτίριο γνωρίζει τότε διάφορες χρήσεις πριν γίνει σταδιακά ένα από τα μεγάλα λαϊκά θέατρα του boulevard. Τον 19ο αιώνα, η Πύλη Saint-Martin γίνεται κυρίως ένα από τα κέντρα του ρομαντικού δράματος, αλλά πρέπει ωστόσο να αποφεύγεται ο χωροχρονικός αναχρονισμός: το 1781, οι Παριζιάνοι δεν έρχονται ακόμη στο "Θέατρο της Πύλης Saint-Martin" όπως το ακούμε σήμερα.

Πράγματι, το κτίριο του Νικολά Λενόρ δεν μας έφτασε άθικτο! Τη νύχτα της 25ης Μαΐου 1871, κατά τη διάρκεια της Κομμούνας του Παρισιού, το θέατρο πυρπολήθηκε και σχεδόν ολόκληρο καταστράφηκε. Αναστηλώθηκε δύο χρόνια αργότερα από τον Αρχιτέκτονα Όσκαρ ντε λα Σαρντονιέρ. Η τωρινή του μορφή θυμίζει επομένως τον πρόγονό του του 1781 χωρίς να αποτελεί πιστή διατήρηση στη μορφή της αρχικής.

Για περαιτέρω ενημέρωση:

Το Théâtre de la Porte Saint-Martin: ένας εμβληματικός χώρος για τους λάτρεις του θεάτρου στο Παρίσι
Το Théâtre de la Porte Saint-Martin είναι ένα από τα παλαιότερα θέατρα του Παρισιού, το οποίο προσφέρει ποικίλο πρόγραμμα σε ένα εξαιρετικό ιστορικό περιβάλλον. Βρίσκεται στο πολυσύχναστο 10ο διαμέρισμα και προσελκύει τους θεατρόφιλους που αναζητούν συγκινήσεις και ανακαλύψεις. [Διαβάστε περισσότερα]

Ποια θέατρα μπορώ να επισκεφθώ στο Παρίσι;
Το Παρίσι είναι γεμάτο με εμβληματικά θέατρα, το καθένα με τη δική του ιστορία, αρχιτεκτονική και μοναδικό πρόγραμμα. Ακολουθούν μερικά μέρη που δεν πρέπει να παραλείψετε να επισκεφθείτε, είτε για την κληρονομιά, την ατμόσφαιρα ή την πολιτιστική τους προσφορά! [Διαβάστε περισσότερα]

Αυτή η σελίδα μπορεί να περιέχει στοιχεία με την υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, περισσότερες πληροφορίες εδώ.