Het is officieel ... Miranda Priestly is terug! En nee, dit is geen droom vol Chanel no. 5. Ruim twintig jaar nadat ze assistenten met ferme hand vastgezet had, maakt de Duivel zijn grote comeback... op het grote scherm. Sinds 30 juni 2025 draaien de camera’s in New York en laten ze de fans op hol slaan. Sterrenbesetting, plotomschrijving, releasedatum ... dit is wat we al weten over dit langverwachte tweede deel.
Noteer het meteen in je agenda met een oogpotloodstreek - Le Diable s’habille en Prada 2 verschijnt in de zalen in Frankrijk op 29 april 2026. Een langverwachte terugkeer, georkestreerd door de Disney 20th Century Studios, met hetzelfde team aan het roer: David Frankel als regisseur, Aline Brosh McKenna als scenariste - al de pen van de eerste film - en Wendy Finerman als producent. En in tegenstelling tot wat sommige fans hadden kunnen denken, zal deze vervolg niet gebaseerd zijn op de roman Vengeance en Prada uit 2015, maar rust op een 100 % origineel scenario, op maat geschreven voor deze comeback in stilettos. Daarmee hopen we op een opvolger die met glans de lat weet te leggen.
Geen vervolg zonder het dream team! Meryl Streep trekt opnieuw haar glanzende leren handschoenen aan om opnieuw Miranda Priestly te vertolken, terwijl Anne Hathaway en Emily Blunt hun iconische rollen van Andrea Sachs en Emily Charlton hernemen. En niet te vergeten de onvervangbare Stanley Tucci, alias Nigel, de stylist met een ongelooflijk gevoel voor stijl.
Maar wacht eens, de front row wordt groter! Kenneth Branagh neemt zijn rol als de echtgenoot van Miranda Priestly weer op, terwijl Tracie Thoms (de BFF van Andy Sachs, Lily) weer van zich laat horen. En omdat een modeshow zonder gasten niet hetzelfde prestige heeft, Simone Ashley (Bridgerton), Lucy Liu (Kill Bill), Pauline Chalamet (The Sex Lives of College Girls), B.J. Novak (Vengeance), Justin Theroux (Mulholland Drive), Conrad Ricamora, Helen J. Shen, Caleb Hearon (Sam fait plus rire) en Rachel Bloom (Crazy Ex-Girlfriend) sluiten zich aan bij de cast. Speciale vermelding voor Lady Gaga, die ofwel haar eigen rol speelt, ofwel een bijrol maar mysterieus blijft…
Qua liefdesleven zijn Nate (Adrian Grenier) en Christian (Simon Baker) uit beeld. De nieuwe aanbidder van Andy in 2026 is Patrick Brammall (Glitch en Super Mamans op Netflix).
De pitch? Runway wankelt, de verkoop keldert, de papieren pers zweet onder haar schouders. Miranda, nog altijd aan het hoofd van het blad, ziet haar heerschappij bedreigd. Tegenover haar staat Emily Charlton, de ooit overwerkte assistente, heeft zich omhoog gewerkt en leidt nu een machtige luxegroep, wiens reclamebudget cruciaal is voor het voortbestaan van Runway.
Miranda vs Emily, ronde twee. Een oorlog tussen regentes met 15 cm hakken, in het hart van een wereld waarin mode digitaliseert en macht verplaatst. En Andrea Sachs daarin? Haar rol blijft nog geheim, maar het is al snel duidelijk dat ze geen koffie meer schenkt. Het blijft afwachten aan welke kant van het strijdtoneel ze zal staan, en wat ze geworden is in dit veranderende modiejungle.
Als de eerste film de ambitie van de jaren 2000 in beeld bracht met slimme muziekmontages, BlackBerry en Fendi-tassen, belooft deze opvolger veel sterker verankerd te zijn in hedendaagse vraagstukken. De traditionele pers vecht tegen het algoritme, sociale netwerken herschrijven de regels van de macht, en de mode probeert te overleven in een tijdperk van scrollen en likes - waarbij de duivel zich moet aanpassen om in Prada te blijven.
Een uiterst actuele echo, temeer omdat het samenvalt met het vertrek van Anna Wintour na 37 jaar aan het hoofd van Vogue. De mode-paus die het personage Miranda Priestly heeft geïnspireerd, verlaat de scène nu terwijl haar fictieve alter ego hogerop klimt.
Onze mening :
Verwonderd maar een tikkeltje sceptisch bij het vooruitzicht Miranda Priestly twintig jaar later terug te zien, hebben we ons plezier niet onder stoelen of banken gestoken. The Devil Wears Prada 2 heeft natuurlijk niet meer het ontdekkingsgevoel van de eerste film, maar vindt wel zijn DNA terug: mode, ijskoude scherpte, urgente situaties, machtsverhoudingen en kleine redactieruzies geserveerd op hakken.
Het voelt soms alsof we het eerste hoofdstuk opnieuw beleven, maar dan in een remix van 2026. Andrea, rijper en zelfverzekerder, keert terug in Mirandas sfer nadat ze koos voor de weg van het "echte journalism". Haar passage bij Vanguard, het ontslag dat haar achtervolgt, en haar terugkeer naar Runway vertellen vooral over een fragiele pers, blootgesteld aan het digitale, dat probeert te overleven zonder zijn cover te schofferen. Sociale media zijn er wel, maar nemen het verhaal nooit over: de kern van de film blijft creatie, journalistiek en het overleven van een tijdschrift in een wereld die sneller scrolt dan hij leest.
Miranda, altijd imposant - lippen strak, blik omhoog, legendarische snobisme - lijkt echter iets kwetsbaarder, bijna overrompeld door de nieuwe regels van haar tijd. Haar race naar een wereldwijde positie als hoofdinhoud refereert natuurlijk aan Anna Wintour in het echte leven. Stuart, haar man, die men in het eerste deel niet zag, krijgt ook een onverwachte rol, tot hij bijna een centrale figuur wordt, alsof hij het verhaal een meer intieme dimensie geeft, of eraan herinnert dat zelfs de papegaai van Runway niet onfeilbaar is en meer dan ooit steun nodig heeft.
Wat het geheel echt laat hangen, is het plezier van het terugzien van het quattuor Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt en Stanley Tucci, altijd onweerstaanbaar. Een verzorgde sequel, dat klopt, maar die eerder inkomsten haalt uit zijn legende dan deze te vernieuwen. Je ziet meteen de vele clins d’œil naar het eerste deel: het tandenpoetsen in de openingsscène, de dressing-/make-over scène, de bekende mechanismen, en de soundtrack van Theodore Shapiro, met zijn pepende en geruststellende deuntjes die je gegarandeerd glimlachen geven. De looks doen hun werk. Die van Andrea, meer classy-chic dan iconisch, passen wel bij haar evolutie: ze hoeft niet langer te bewijzen dat ze bij deze wereld hoort. Enige spijtige moment is Nigel’s langverwachte pied-à-terre, dat te snel voorbijgaat.
Qua casting was een optreden van Lady Gaga zeker intrigerend. Toch levert het geen noemenswaardig filmmoment op, de scène blijft bijna anekdotisch.
En dan uiteindelijk dat idee van de hemelsblauw cerulean trui… simpel en slim, als een laatste knipoog om aan te geven dat de lus rond is.
Tot ziens op 29 april 2026 voor de meest chique, zure en stijlvolle comeback van het jaar.
Dat is alles.
