Prix van de Jury op het Festival de Cannes 2025, Sirāt wordt uitgezonden op Canal+ op dinsdag 19 mei 2026 om 21:10. Geregisseerd door Oliver Laxe, is dit drama, opgenomen in het woestijnmassief van Saghro in Marokko, met Sergi López, Bruno Núñez Arjona en Richard Bellamy.
Sirāt
Film | 2025
In première in de bioscoop: 10 september 2025
Uitzending op Canal+ : dinsdag 19 mei 2026 om 21:10
Drama | Duur: 1u54
Van Oliver Laxe | Scenario: Oliver Laxe, Santiago Fillol
Met Sergi López, Bruno Núñez Arjona, Richard Bellamy
Originele titel : Sirāt
Nationaliteit: Spanje
In de bergen in het zuiden van Marokko heeft Luis al maanden geen nieuws meer van zijn oudste dochter. Vergezeld door zijn zoon Estéban sluit hij zich aan bij een groep ravers op weg naar een nieuw feest in de woestijn. De reis verandert gaandeweg in een fysieke en innerlijke tocht, in een gebied waar de zoektocht naar jezelf botst met de grenzen van het lichaam en die van de groep.
Met Sirāt betreedt Oliver Laxe voor het eerst de officiële competitie van het Festival de Cannes 2025, en gaat naar huis met de Juryprijs, uitgereikt ex aequo. De film werd daarnaast bekroond met de Cannes Soundtrack-prijs en de Grand Prix van de Palm Dog, waarmee de Spaanse cineast stevig is neergezet tussen de belangrijkste auteurs van de hedendaagse cinema.
Onder regie van Oliver Laxe en co-schrijver Santiago Fillol, brengt deze film de aanwezigen in contact met Sergi López, ondersteund door Bruno Núñez Arjona en Richard Bellamy. Opgenomen in het uitgestrekte Saghro-gebergte, ten oosten van Ouarzazate, combineert de film een existentiële tragedie, een zintuiglijke ervaring en een spirituele roadmovie. Het is een consequente vertolking van de radicale artistieke stijl van de cineast."
Trailer van Sirāt
Via de parallelle secties van het Cannes Film Festival keerde hij terug met armen vol prijzen (Juryprijs Un Certain Regard, FIPRESCI-prijs, Grand Prix Nespresso), en dit jaar verschijnt de Spanjaard Oliver Laxe in de officiële competitie met Sirāt, een hallucinant en verbluffend roadmovie… en onze eerste hartstochtelijke coup de cœur van deze 78e editie.
In het woestijnmassief Saghro in Marokko is het rave-feest in volle gang. Hier arriveert Luis(Sergi López), vergezeld door zijn zoon Esteban. Hij is op zoek naar zijn oudste dochter Marina, die verdwenen is. Er gaat een onbekende wereld voor hem open, die van dromerige ravers aan de zelfkant van de maatschappij, moderne acrobaten met wie hij een roadtrip door de Saharawoestijn maakt op zoek naar het volgende feest waar zijn dochter misschien komt.
Echt filmtrip, Sirāt zet de toon vanaf het begin met een sensorische openingsfeest-scène. De camera beweegt tussen de deelnemers (allemaal amateurs), in het tempo van de techno. Het enige wat overblijft is je mee laten nemen door het drijvende ritme van het werk, gedragen door een geluidssamenwerking die bijzonder verzorgd is (van Kangding Ray), tussen dronesachtige golven die in de ziel snijden en rij/golven die komen en gaan. Suspensevolle momenten die je meeslepen, omarmen en opwarmen.
Voorbij de landschappen van ongeëvenaarde schoonheid scheuren de freaks met hoge snelheid in hun aangepaste trucks, gevolgd door de vader des huizes. De echte wereld ligt ver weg (toch gonst er een conflict in het land), de ruimte is oneindig, en tijd lijkt niet te bestaan. Maar dan brengt een dramatische gebeurtenis een abrupt einde aan de feestvreugde en duwt het verhaal in een onverlichte neerwaartse spiraal, als de nasleep van een moeilijke nacht.
De film wordt zoiets anders, en fungeert als een schimmige erfgenaam van Clouzots Het loon der angst. Men kan er onterecht aan twijfelen wegens onnodige—ja, zelfs perverse—schokmomenten die het al goed op dreef zijnde verhaal ondermijnen, maar Sirāt zal ongetwijfeld niemand onverschillig laten.
De titel Sirāt draagt een dubbele betekenis: in het Arabisch verwijst hij zowel naar een pad als naar een symbolische brug die de hel met het paradijs verbindt. Deze ambivalentie doordrenkt de hele film, opgezet als een fysieke én spirituele reis. Oliver Laxe erkent de invloed van Abbas Kiarostami, met name Le Goût de la cerise, in zijn manier om de dood te benaderen als een vraag over het leven.
Behalve Sergi López berust de cast grotendeels op niet-professionele acteurs, gekozen om hun fragiliteit en kwetsbaarheid. De muziek, verzorgd door Kangding Ray, speelt een centrale rol: ze begeleidt de transformatie van de film, van een ruwe, lichamelijke techno naar een zuiverdere, bijna immateriële klank. Sirāt markeert zo de meest geslaagde samenwerking tot nu toe tussen de cineast en een componist.
Onder meer geproduceerd door Pedro en Agustín Almodóvar via El Deseo en voor het eerst gesteund door een Spaanse zender, Movistar Plus+, Sirāt profileert zich als een kantelpunt in de carrière van Oliver Laxe, tegelijk zijn meest toegankelijke en meest radicale film.
Tussen een zintuigelijke ervaring en existentiële meditatie onderzoekt Sirāt de grens tussen schaduw en licht, verlies en transcendentie. Bekroond op Cannes, sluit de film aan bij een eigenzinnig oeuvre dat de menselijke limieten bevraagt door middel van extreme landschappen en verhalen van overgang.
Om verder te gaan, ontdek ook onze selectie van films, series en programma’s die deze week op televisie te zien zijn, ons overzicht van releases op alle platformen en de selectie van vandaag: Wat vandaag in streaming te zien is.
