Marty Supreme: Timothée Chalamet schittert als meester-oplichter in de film van Josh Safdie

Geregisseerd door Josh Safdie en mede-geschreven met Ronald Bronstein, Marty Supreme is een dramatisch biopic met centrale rollen voor Timothée Chalamet, Gwyneth Paltrow, Tyler the Creator en Odessa A'zion. Geproduceerd door A24, komt de film op 18 februari 2026 uit in Frankrijk. Vrij geïnspireerd, volgens Amerikaanse media, op het leven van tafeltennisser Marty Reisman, vertelt het de wervelwindreis van een outsider uit New York in het Amerika van de jaren 1950, waar sportief presteren en zelfrepresentatie hand in hand gaan.

Het verhaal volgt Marty Mauser, een jonge man uit een bescheiden achtergrond, vastbesloten om zijn plek te veroveren in een competitieve wereld die gedomineerd wordt door beeld en spektakel. In het naoorlogse New York is tafeltennis nog geen geformaliseerd sport: het wordt gespeeld in rokerige clubs, op daken van gebouwen of op oostkustuniversiteiten. Marty ziet hierin een kans op erkenning en ontwikkelt een onwankelbare ambitie, overtuigd dat zelfvertrouwen voldoende kan zijn om het lot twingen.

In zijn ontwikkeling worden zijn keuzes steeds riskanter. Tussen spectaculaire acties, leugens en opportunistische strategieën door, bouwt hij een publiekbeeld op dat soms verder gaat dan zijn daadwerkelijke prestaties. De film tekent de spanning op tussen zijn zoektocht naar roem en de kwetsbaarheid van een man die continu op de rand staat van vallend falen, in een wereld waar het onderscheid tussen genialiteit en bedrog nauwelijks duidelijk is.

De trailer voor Marty Supreme

Josh Safdie, bekend geworden met Good Time en Uncut Gems, werkt hier opnieuw samen met Ronald Bronstein aan een project dat geïnspireerd werd door een autobiografisch boek van Marty Reisman, dat tijdens de productie van Uncut Gems bovengehaald werd. Geïntrigeerd door deze outsider-figuur, richtte de cineast zich op de onderbelichte subcultuur van het New Yorkse pingpong in de jaren 1950, bevolkt door outsiders en zwendelaars. De opnames vonden plaats tussen Manhattan en andere internationale locaties, waaronder de piramides van Egypte, om de fantasierijke omvang van de droom van de hoofdpersoon te onderstrepen.

• Lees ook
• Beste bioscopen in Parijs

De reconstructie is gebaseerd op een uitgebreide set decors en kostuums. Regisseur van de scène-sets, Jack Fisk, heeft een oud tafeltennisclub uit New York nagebouwd dat vandaag de dag niet meer bestaat, met behulp van archiefbeelden van architectuur. De wedstrijdscènes zijn gefilmd met verschillende camera’s die dicht op de actie zitten, om de snelheid en spanning van de confrontaties nauwkeurig vast te leggen. De originele soundtrack, gecomponeerd door Daniel Lopatin (Oneohtrix Point Never), bouwt voort op de samenwerking die begon bij Uncut Gems en volgt een driedelige structuur, waarbij jaren vijftig-soundscapes worden afgewisseld met meer eigentijdse synthesetexturen.

Met een geschat budget tussen de 70 en 90 miljoen dollar, behoort deze langspeler tot de meest ambitieuze projecten ooit geproduceerd door A24, wat de evolutie van de studio naar grootschalige producties onderstreept. De keuze voor Timothée Chalamet, die al in een vroeg stadium door Safdie benaderd werd tijdens het scriptontwikkelingsproces, plaatst de film binnen de lijn van een cinema die focust op jonge, onstabiele personages met een ontembare ambitie.

Marty Supreme, geregisseerd door Josh Safdie, blijft trouw aan het nerveuze en zenuwachtige cinema dat de filmmaker samen met zijn broer heeft ontwikkeld, terwijl het tegelijkertijd een nieuwe stap zet in zijn omgang met ambitieuze randfiguren. Met Timothée Chalamet in de hoofdrol volgt de film de chaotische opkomst van een New Yorkse tafeltennisspeler uit de jaren 50, een charismatische leugenaar die ervan overtuigd is dat de wereld altijd onder de voet zal worden gelopen door zijn wil. Tussen een stedelijke odyssee, een zwarte komedie en een kroniek van een prachtige bedrieger, wordt Marty Supreme minder een sportbiopic dan een portret van een hustle die niet kan stoppen – zelfs niet met zijn eigen leven.

Wat direct opvalt aan Marty Supreme is de centrale rol van muziek. Vanaf de opening zet de film een tempo en toon neer via een opvallende soundtrack, waarin de nummers – waaronder Forever Young – niet slechts illustraties zijn, maar een ironisch commentaar vormen op de illusie van grootheid en de eeuwigheidsdorst van het personage. Josh Safdie gebruikt muziek als een drijvende kracht, die scènes versnelt, de euforie vergroot of de val benadrukt. Het draagt volledig bij aan dat gevoel van een film die “oververhit” is, steeds op het randje van ontsporing.

Deze muzikale energie volgt de trajecten van Marty, een getalenteerde maar onstabiele speler, een hardnekkige leugenaar en een showman in hart en nieren. Tafeltennis wordt nooit gefilmd als een nobel of strategisch sport: het wordt een theater, een performance ruimte waarin Marty minder op winst uit is dan op erkenning. Als hij in enkele seconden van opgeschepte bravoure naar opportunistisch opportunisme schakelt, belicht de film zijn overlevingsinstinct zonder er direct hard over te oordelen. Marty is een koning van de truc, overtuigd dat zelfvertrouwen voldoende is om de wereld te buigen: “Als ik in mezelf geloof, dan volgt het geld.”

De pikhaangeschikte structuur van het verhaal versterkt dat gevoel van constante onrust. Marty Supreme beweegt zich voort via memorabele scenes – soms absurd, soms beschamend – meer dan door een traditionele dramatische opbouw. De beroemde scène met de badkuip die door de verdieping heen gaat of die met de discipline wekt de indruk dat het de bedoeling is om gedenkwaardige, bijna overdreven filmmomenten te creëren, die bijdragen aan het portret van een excessief personage. Deze opeenstapeling kan voor sommigen los zand lijken, maar die weerspiegelt de vlucht voorwaarts van een man die niet kan remmen.

Deze artistieke keuze verklaart mede de kritische verdeeldheid: voor sommigen vertegenwoordigt deze uitgewerkte vertelstijl en het frenetische ritme een organisch en energiek Safdie-cinema; voor anderen lijkt de film onsamenhangend en soms vermoeiend, meer gefascineerd door zijn antiheld dan door de wereld die hij doorkruist. Toch ligt juist hierin de kern: Marty is geen tragisch kampioen, maar een charismatische loser, overtuigd dat hij een genie is terwijl hij fouten blijft maken — tot een brute val die het mythelandschap dat hij had opgebouwd, doet barsten.

In het hart van de film levert Timothée Chalamet een indrukwekkende vertolking, vol arrogANTE bravoure, zenuwachtig charme en voortdurende onrust. Zijn Marty is een prachtige verliezer, die vóór de Harlem Globetrotters poseert, voordat hij zich aansluit voor een paar dollar, terwijl hij tegelijkertijd vreemd genoeg sympathiek blijft. Hij belichaamt precies dat Amerikaanse archetype van de zelfgemaakte bedrieger, ervan overtuigd dat het spektakel van succes net zo belangrijk is als succes zelf. De film rust voor een groot deel op deze vertolking, en die geeft het de energie en consistentie die het heeft.

Marty Supreme richt zich vooral op kijkers die gevoelig zijn voor verhalen over chaotisch opstijgen en portretten van flamboyante antihelden, die meer fascineren dan dat ze voorbeelden zijn. Wie houdt van kronkelende trajecten, personages die voortdurend verder rennen en films die beweging boven psychologie plaatsen, zal hier een meeslepende ervaring vinden. Ook kijkers die geïnteresseerd zijn in de ontwikkeling van Timothée Chalamet, kunnen hierin een sleutrol zien die mogelijk een keerpunt in zijn carrière markeert.

Daarentegen kunnen kijkers die een klassieke sportfilm verwachten, gericht op prestaties of competitie, teleurgesteld zijn. Tafeltennis is hier slechts een decor, een symbool voor Marty's obsessie met overwinning en erkenning. De film kan ook vermoeiend overkomen door het tempo en de gepolariseerde structuur, soms meer een tocht dan een verhaal.

Maar juist in die gecontroleerde chaos ligt haar kracht. Door de lineaire weg van de sportbiografie te weigeren, schetst Safdie een portret van een spetterende bedrieger, een spiegel van een Amerika waar succes meer een geloof is dan verdienste. Marty Supreme is een film over beweging, performance en illusie, gedragen door een indrukwekkende hoofdrol en een zeldzame cinema-energie. Een werk dat klank en vibratie uitstraalt, soms vermoeiend, maar niet te negeren.

Marty Supreme
Film | 2026
Gaat in première in de bioscoop op: 18 februari 2026
Biopic | Duur: 2u29
Van Josh Safdie | Met Timothée Chalamet, Gwyneth Paltrow, Tyler the Creator, Odessa A'zion
originele titel: Marty Supreme
Land: Verenigde Staten

Om de bioscoopervaring voort te zetten, kunt u de filmreleases van februari, de films die u nu kunt zien en onze selectie van biografische films van het jaar bekijken.

Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.