Hurlevent, adaptatie van de roman Les Hauts de Hurlevent van Emily Brontë door Emerald Fennell, verschijnt op digitale aankoop op 11 juni 2026, gevolgd door VOD op 17 juni 2026. In Frankrijk in de bioscoop verschenen op 11 februari 2026, dit romantische drama met hoofdrollen voor Margot Robbie, Jacob Elordi en Hong Chau biedt een gothische, pop- en zintuiglijke herlezing van Brontë’s klassieker.
Wuthering Heights
Film | 2026
Beschikbaar voor digitale aankoop op 11 juni 2026
Beschikbaar in VOD op 17 juni 2026
In de bioscoop vanaf 11 februari 2026
Romantisch drama | Duur: 2u16
Van Emerald Fennell | Met Margot Robbie, Jacob Elordi, Hong Chau
Oorspronkelijke titel : Wuthering Heights
Nationaliteit : Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten
Classificatie : Alle leeftijden
Geregisseerd en geschreven door Emerald Fennell, Wuthering Heights duikt opnieuw in de geplaagde relatie tussen Cathy Earnshaw en Heathcliff. Hun band verandert in een opeenvolging van emotionele spanningen, gevormd door familiale en maatschappelijke obstakels. De evolutie van hun verhaal onderstreept de impact van deze hartstocht op hun omgeving.
De intrige onderzoekt de destructieve gevoelens die de twee personages verbinden. Hun gehechtheid voedt een spiraal van breuken, herenigingen, wraak en de blijvende nasleep die zich uitstrekt over meerdere generaties.
Deze nieuwe beschikbaarheid maakt het mogelijk de film thuis te ontdekken of opnieuw te bekijken nadat deze in de bioscoop is uitgebracht. Warner Bros. Home Entertainment kondigt bovendien meerdere extra’s aan op de fysieke edities: Het erfgoed van liefde en waanzin, Zonen van verlangen, De opbouw van een koortsachtige droom evenals de commentaren van de regisseuse Emerald Fennell.
Warner Bros. Pictures presenteert de film als een gewaagde interpretatie van de roman van Emily Brontë. Het project wordt geproduceerd door Emerald Fennell, Josey McNamara en Margot Robbie. Tom Ackerley en Sara Desmond verzorgen de uitvoerende productie. De opnames steunen op verschillende medewerkers van de regisseuse, waaronder Linus Sandgren voor de fotografie, Suzie Davies voor productieontwerp, Victoria Boydell voor montage en Jacqueline Durran voor kostuums. De originele muziek bevat nummers gecomponeerd door Charli XCX.
Deze versie legt de nadruk op natuurlijke decors, een dramatische sfeer en een hedendaagse aanpak van het verhaal. De thema's betreffen verboden liefdes, emotioneel geweld, begeerte, affectieve afhankelijkheid en de moeite die personages hebben om aan hun lot te ontkomen.
Onze kijk op "Hurlevent" :
Met Hurlevent gaat Emerald Fennell recht in op een van de meest gekoesterde monumenten van de Engelse literatuur, niet om er een eerbiedige adaptatie van te maken, maar om er een ervaring van puur zintuiglijke, lichamelijke en visceraal beleefde grootte aan te geven. Vanaf de eerste beelden toont de film meteen zijn toon: het moeras verandert in een speelveld voor bezielde driften, lichamen geven zich over aan immoraliteit en de regie richt zich minder op vertellen dan op voelen. De processie van de opgehete figuren die het verhaal opent, fungeert als een esthetisch manifest: excess blijft hier geen afwijking, maar een werkprincipe.
Deze benadering, diep verdeeld, doordringt de hele film. Fennell legt de klemtoon op emotionele intensiteit en het oppervlak van de sensaties in plaats van op narratieve strengheid of sociale complexiteit uit Brontës roman. De passie tussen Cathy en Heathcliff wordt gefilmd als een giftige obsessie, gevoed door een te groot ego, wraak en rauw verlangen, waardoor het verhaal zijn tragische en politieke dimensie dreigt te verliezen. De film zoekt nooit naar analyse: hij preekt, hij stroomt over en verzadigt beeld en geluid.
Wat betreft de vorm impressieert Hurlevent evenmin moeilijker dan expected. De grandioze cinematografie van Linus Sandgren geeft het ruige landschap, de decors en de kostuums ademruimte en wordt voortdurend benadrukt door een bijna schilderachtige belichting. Elke scène lijkt als een iconisch beeld te zijn opgebouwd, soms aan de rand van illustratie, maar altijd weelderig. De soundtrack, grof en alomtegenwoordig, wikkelt de film in een verstikkende atmosfeer en versterkt het gevoel van een lange, sensuele duizeling boven een gestructureerd verhaal.
Deze esthetische overvloed vormt tegelijk de kracht en de beperking van de film. Hoewel het onmiskenbaar aantrekt met deze weelderige mise-en-scène, blijft er na de vertoning weinig van over. De emotie is onmiddellijk, bijna lichamelijk, maar het duurt niet lang om in duur te vallen. De morele duisternis, sociale brutaliteit en generatiecrueldheid die de radicaliteit van de roman kenmerken, worden hier op de achtergrond geplaatst, verschoven naar een erotische melodramatisering die meer inzet op een schok van beelden dan op de diepgang van de boodschap.
Hurlevent spreekt vooral een publiek aan dat gevoelig is voor excessieve kunst, pop-relecties en cinema-objecten die too much als artistieke daad omarmen. Kijkers die op zoek zijn naar een onderdompelende ervaring, gedragen door muziek, cinematografie en een hedendaagse iconografie, zullen in deze film een hypnotiserend, soms fascinerend werk vinden, nooit lauw. Degenen die de provocerende aanpak van Fennell in haar eerdere werk hebben gewaardeerd, zullen hier haar auteurssignatuur herkennen.
In tegenstelling tot lezers die de literaire complexiteit van de Hoogten van Hurlevent en de sociale kritiek en morele geweld van Brontës meesterwerk koesteren, kunnen ze zich hier ontdubbeld voelen. De film zoekt geen dialoog met de tekst: hij doorklieft hem, verandert hem en soms ontdoont hem van z’n inhoud. Het einde, ietwat uitgesponnen, versterkt het gevoel van een object dat zich aan zijn eigen vertigo overgeeft zonder altijd te weten hoe eruit te komen.
Een werk dat diep clivert is, Hurlevent is minder een adaptatie dan een radicale hermachtiging. Prachtig om naar te kijken, op momenten verontrustend, vaak teleurstellend in inhoud, bevestigt de film Emerald Fennells voorliefde voor extreem zintuiglijke ervaringen. Een gedurfd maar onvoorspelbaar staaltje cinema, dat blijvend verdeelt tussen wie zich laat meeslepen door de storm der sensaties en wie betreurt dat Brontë’s tragedie achterin deze visuele woede een deel van zijn duisternis en diepte verliest.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
