Als we de rechtszaal van L’Affaire Marie-Claire binnenstappen, weten we misschien welke plaats het proces van Bobigny in de geschiedenis inneemt. Al snel stelt die voorkennis ons niet langer gerust. Lauriane Escaffre en Yvo Muller nemen ons mee terug naar 1972, toen nog niets vaststond. Marie-Claire Chevalier wordt vervolgd omdat ze een abortus heeft ondergaan. Ook haar moeder en de vrouwen die haar hebben geholpen, moeten zich voor hun daden verantwoorden. Hun advocaat, Gisèle Halimi, waagt het de wet zelf ter discussie te stellen.
De regie voert ons van de rechtszaal naar de voorbereiding van de verdediging. Geleidelijk wordt duidelijk wat er met elke beslissing op het spel staat. Voor Gisèle Halimi kan de zaak de wet veranderen. Voor Michèle Chevalier gaat het er in de eerste plaats om haar dochter te beschermen. De film laat die twee zorgen naast elkaar bestaan en geeft de strategie van de advocate zo een heel concrete lading. De spanning neemt toe naarmate duidelijker wordt wat deze vrouwen riskeren, zelfs op de momenten waarop ze wachten tot ze het woord mogen nemen.
Charlotte Gainsbourg geeft Gisèle Halimi de vastberadenheid die nodig is om deze gok te wagen. Tegenover haar heeft Cécile de France ons bijzonder ontroerd. Ze laat voelen wat het een moeder kost om te zien hoe de geschiedenis van haar dochter een publieke zaak wordt. Saül Benchetrit en de andere actrices geven het verhaal zijn collectieve kracht. Via hen beseffen we hoeveel deze tijd vergde van vrouwen die gewoon probeerden elkaar te helpen.
De film neemt hier en daar een loopje met de historische gebeurtenissen. Voor ons doet dat niets af aan de kracht van het verhaal. Wat ons bijblijft, is de onzekerheid van deze vrouwen en de moed die ze nodig hebben om te spreken tegenover degenen die over hen oordelen. De regie is voldoende beheerst om ons die spanning te laten voelen, zelfs wanneer we weten hoe het verhaal afloopt.
We vonden L’Affaire Marie-Claire uitzonderlijk in de manier waarop de film deze strijd teruggeeft aan de vrouwen die hem hebben meegemaakt. Het is een film die je moet zien om de kracht van de actrices en om wat hij ons laat voelen van een tijdperk dat we makkelijk als ver weg zouden kunnen beschouwen. Het proces van Bobigny hoort thuis in de geschiedenisboeken. Deze film doet je ook verlangen om de vrouwen te herinneren die door die deur hebben moeten gaan.
Deze strategie maakt van het proces een politiek en mediapodium. De weerklank ervan draagt bij aan de evolutie van het publieke debat over abortus, nog vóór de invoering van de Wet-Veil in 1975.
Charlotte Gainsbourg speelt Gisèle Halimi. Cécile de France vertolkt Michèle Chevalier, de moeder van Marie-Claire, terwijl Saül Benchetrit zijn gezicht uitleent aan de tiener. Grégory Gadebois speelt Claude Faux.
De cast omvat ook Sarah Suco in de rol van Lucette Duboucheix, Florence Loiret Caille als Micheline Bambuck en Xavier Robic als procureur. Lauriane Escaffre en Émilie Gavois-Kahn verschijnen ook in de cast.
Gepresenteerd in een Speciale Zitting op het Festival de Cannes 2026, werd de film daarna geselecteerd voor de officiële selectie, in avant-première, op het Festival van de Franstalige Film in Angoulême. Het sluit aan bij de traditie van het gerechtelijke film, door te volgen hoe een individuele zaak uitgroeit tot een strijd tegen het wettelijke kader van die tijd.
Om verder te gaan, bekijk de bioscoopreleases van november, de films die nu te zien zijn en onze selectie van de historische films van het jaar.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
