Sommige films laten zich makkelijk navertellen. Wild Horse Nine daarentegen laat zich moeilijk samenvatten: de plot uiteenzetten volstaat niet om recht te doen aan het plezier van de dialogen, de eigenaardigheid van de personages en de manier waarop diep absurde gesprekken toch geloofwaardig overkomen. In die mix schuilt het succes van de film van Martin McDonagh, die op 4 november 2026 in Frankrijk in de bioscoop verschijnt.
Het verhaal speelt zich kort voor de Chileense staatsgreep van 1973 af. Chris, gespeeld door John Malkovich, en Lee, gespeeld door Sam Rockwell, worden vanuit Santiago naar Paaseiland gestuurd door hun meerdere MJ, vertolkt door Steve Buscemi.
Midden tussen de monumentale beelden van het eiland worden de twee langjarige partners geconfronteerd met de operaties waaraan ze hebben deelgenomen en met de complotten die op stapel staan. Hun verblijf krijgt een andere wending wanneer Chris dichter bij twee rebelse studentes komt te staan, gespeeld door Mariana Di Girólamo en Ailín Salas.
De subtiliteit van Wild Horse Nine schuilt niet in een voortdurende fijngevoeligheid. De film weet een nuance te vatten, maar kan vervolgens ook een open deur intrappen, een provocatie lanceren of een gesprek tot in het absurde rekken. Soms beukt hij met bijna verbazingwekkende kracht open deuren in. Die bewust aangezette lompheid maakt deel uit van zijn humor, met alles wat daaraan zowel vermakelijk als potentieel irritant kan zijn.
Die grote tegenstelling wist ons bijzonder te overtuigen. De personages zijn niet altijd subtiel, terwijl hun relatie ruimte laat voor fijnere gevoelens. Het plezier schuilt in die combinatie: een absurditeit verhindert niet dat een gesprek iets gevoeligs blootlegt, en de emotie wist de eigenaardigheid van degenen die haar oproepen nooit helemaal uit.
Deze manier om zwarte humor, absurdisme en menselijkheid te vermengen, doet denken aan de gebroeders Coen. We herkennen het bijzondere genoegen van het volgen van mannen die moreel weinig hoogstaand zijn en vooral met hun eigen zaken bezig zijn, terwijl de ernst van de wereld hen omringt. De vergelijking maakt vooral een bepaalde toon duidelijk: we kunnen om deze personages lachen, gehecht raken aan hun relatie en ons bewust blijven van waar ze voor staan.
John Malkovich speelt een ongelooflijk personage, waarvan de eigenzinnigheid een van de grote troeven van de film vormt. Zijn woorden, reacties en de manier waarop hij gesprekken naar zijn hand zet, geven de dialogen een bijzondere smaak. Tegenover hem komt Sam Rockwell volledig tot zijn recht. Hun duo werkt zo goed dat je er met plezier naar kijkt wanneer ze met elkaar praten, los van wat het gesprek direct aan het plot bijdraagt.
De dialogen zijn geestig, ook wanneer ze onwaarschijnlijke zijpaden inslaan. Daarin schuilt de andere paradox van de film: de gesprekken kunnen alle kanten op gaan zonder dat je ophoudt de personages die ze voeren te geloven. De geloofwaardigheid komt voort uit de band tussen de twee mannen, uit de indruk dat ze een gedeeld verleden hebben en een heel eigen manier om elkaar te verdragen.
De muziek vergroot het plezier nog. De liedjes die het verhaal begeleiden, dragen bij aan de sfeer en doen verlangen naar een voortzetting van de ervaring na afloop van de vertoning. Samen met de dialogen en de acteurs maken ze de film makkelijker om van te genieten dan om na te vertellen.
Wild Horse Nine zal niet voor alle kijkers vanzelfsprekend zijn. De provocaties, nadrukkelijke gesprekken en toonwisselingen kunnen afstand scheppen. Wat ons amuseert in het contrast tussen finesse en grof geschut, kan anderen wat aangezet voorkomen. Hoezeer je je kunt vinden in dit duo en zijn humor, bepaalt in grote mate het kijkplezier.
De film is vooral iets voor liefhebbers van zwarte komedies en eigenzinnige personages, die graag genieten van dialogen en hun zijpaden voor lief nemen. Minder geschikt is hij voor kijkers die een komedie verwachten die meteen toegankelijk is, of een spionageverhaal waarin actie en een strak uitgestippeld plot vooropstaan.
Wat ons betreft maken die tegenstrijdigheden Wild Horse Nine juist zo rijk. Soms heel subtiel, soms bewust grotesk, absurd en toch geloofwaardig in de centrale relatie: de film heeft aan Malkovich en Rockwell twee opmerkelijke vertolkers. Wat ons betreft een pareltje, mits je gevoelig bent voor humor die raak kan zijn, maar ook graag hard uithaalt.
De cast omvat ook Tom Waits en Parker Posey. Laatstgenoemde keert terug naar het repertoire van de zwarte komedie na haar deelname aan The White Lotus, terwijl Tom Waits de samenwerking met Martin McDonagh hervat na Zeven Psychopaten.
Wild Horse Nine zet een (nieuwe) samenwerking op tussen Martin McDonagh en Sam Rockwell, een duo waarmee de regisseur eerder regisseerde in Seven Psychopaths en Three Billboards: De borden van wraak. De regisseur werkt bovendien opnieuw samen met Searchlight Pictures, Blueprint Pictures en Film4 na The Banshees of Inisherin.
Gepresenteerd in september 2026 in de officiële competitie van de 83e editie van het Venetië Film Festival, leverde de film John Malkovich de Volpi Cup voor Beste Acteur op. Deze prijs bekrachtigt zijn vertolking van Chris, een oudere agent wiens verleden en werkwijzen tijdens de missie ter discussie komen te staan.
Met een speelduur van 1u58, is deze Britse, Amerikaanse en Chileense productie geproduceerd door Graham Broadbent, Pete Czernin, Martin McDonagh en Anita Overland. Searchlight Pictures verzorgt de distributie.
Ontdek ook de films die je in november in de bioscoop kunt zien, de films die momenteel in de bioscoop draaien en onze selectie van de thrillers die je nu en binnenkort in de bioscoop kunt ontdekken.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
