The Ugly, de nieuwste thriller van de Zuid-Koreaanse regisseur Yeon Sang-ho, bekend van Last Train to Busan, draait vanaf 29 juli 2026 in de bioscoop. Met een hoofdrol voor Park Jeong-min, Kwon Hae-hyo, Shin Hyun-been en Han Ji-hyeon, is de film een duister familieonderzoek naar vooroordelen, geheugen enSociaal geweld.
Met The Ugly zet Yeon Sang-ho zijn verkenning van de grijze zones in de Koreaanse samenleving voort, maar laat ditmaal het fantastische en het spectaculaire achterwege. Gebaseerd op zijn eigen stripverhaal Face, dat in 2018 verscheen, kiest de film voor een meer intieme toon, opgebouwd uit getuigenissen, herinneringen en terugblikken naar het verleden.
Het verhaal volgt de zoon van een blinde zegelgraveerder nadat de beenderen van zijn moeder zijn gevonden, veertig jaar nadat zij verdween. Geassisteerd door een televisieproducent die aanvankelijk kwam voor een reportage over het opmerkelijke werk van haar vader, probeert hij het bestaan van deze vrouw te reconstrueren, wiens familieleden schijnbaar alleen een veronderstelde lelijkheid lijken te hebben onthouden.
Het ensemble bestaat uit Park Jeong-min, die een dubbele rol speelt — de zoon in het heden en de vader in zijn jeugd — Kwon Hae-hyo, Shin Hyun-been en Han Ji-hyeon. Samen dragen zij een verhaal waarin de spanning minder voortkomt uit politieplotwendingen dan uit tegenstrijdigheden, stiltes en het geweld dat in de getuigenissen schuilgaat.
Ver weg van de energie van Dernier Train pour Busan, verschijnt The Ugly eerder als een familiale en morele autopsie dan als een puur misdaadthriller. Een sombere, sterk dialogische vertelling die onderzoekt hoe een samenleving iemand kan reduceren tot zijn uiterlijk en een collectief oordeel kan laten uitgroeien tot officiële waarheid.
Onze mening over The Ugly
In The Ugly blijft een gezicht lange tijd buiten bereik, verborgen door cameraposities, haren en vooral door wat de getuigen die doen alsof ze het nog herinneren, zeggen. Wat deze getuigen beschrijven met een bijna mechanische brutaliteit interesseert minder dan wat hun verhalen over henzelf onthullen. Naarmate het onderzoek vordert, wordt de vermeende lelijkheid van een vrouw het spiegelbeeld van een veel dieper ding: een familie en een hele samenleving.
Yeon Sang-ho laat hier de massa’s, de zombies en de grootschalige spektakels achter zich voor een intense drama dat draait om acteurs en gesproken woorden. De regisseur bouwt zijn verhaal op via een opeenvolging van interviews, elk een terugblik in het verleden ontsierend. De informatie vult elkaar aan, verzoet en botst tegen elkaar, waardoor het door de vader opgebouwde lofverhaal langzaam zijn basis verliest.
De tegenstelling in het onderzoek boeit minder door de complexiteit van het mysterie dan door de opeenstapeling van getuigenissen. Elke nieuwe sprong in de dialoog geeft een extra laag van geweld aan het collectieve portret. De woorden waarmee over het verdwenen menselijk worden gesproken, zijn vernederend, soms onhoudbaar in hun alledaagsheid. Een beledigende bijnaam doet dienst als identiteit, alsof haar persoonlijkheid, haar verlangens en haar waardigheid definitief zijn vervangen door het oordeel van de groep.
Deze opbouw kan statisch of repetitief lijken, maar ze schept juist een gevoel van benauwing dat past bij het onderwerp. De waarheid wordt niet onmiddellijk bevrijd door het spreken: eerst laat het zien hoe een samenleving een gemakkelijke versie van een mens maakt. Getuigen rechtvaardigen zichzelf, minimaliseren hun daden of vertellen hoe cruheden vanzelfsprekend lijken. Elk interview wordt zo minder een betrouwbare bron dan een reveal van vooroordelen, lafheid en eigenbelangen.
De grote kracht van The Ugly ligt in het contrast tussen de geadverteerde schoonheid en de morele lelijkheid. De vader, blind, wordt gevierd om de prachtige stempels die hij heeft gemaakt. Rond hem is het beeld geschetst van een kunstenaar die ondanks zijn handicap is verheven. Maar die publieke legende laat gaandeweg zijn intieme blinde vlekken zien.
Wie de gezichten niet ziet, ontkomt evenmin aan de maatschappelijke blik en aan de schaamte die die blik teweeg kan brengen. De film toont met grote bitterheid hoeveel het verlangen naar elevatie en erkenning iemand die het meest kwetsbaar is kan zien als een humiliëring of een obstakel. De blindheid van het personage wordt dus geen geruststellend symbool van onverschilligheid tegenover uiterlijkheden: juist onthult ze hoe diep vooroordelen kunnen worden geïnternaliseerd zonder ook maar door de ogen te gaan.
Deze contradictie loopt ook door het personage van de producent. Ze komt filmopnames maken van het graveerwerk, maar begrijpt al snel dat een misdaad- en familieverhaal meer aandacht kan trekken. Haar belang helpt zeker een onderliggende geschiedenis naar boven te halen, maar de camera wordt nooit een onschuldige macht. Hij geeft stem aan iemand, maar selecteert tegelijk wat onderwerp waard is op de markt. The Ugly onderzoekt zo de kwetsbare grens tussen het blootleggen van een onrecht en het omzetten van pijn in spektakel.
De terugblikken naar het industriële Korea van de jaren tachtig en zeventig vergroten deze familie-tragedie tot een bredere sociale geweldsstructuur. In de werkomgeving die de film portretteert, worden vrouwen geërgerd, geslagen, lastiggevallen en onderworpen aan de macht van mannen die beschermd worden door hun positie. Het geweld tegen de moeder gaat dus niet alleen om uitzonderlijk wrede individuen; het floreert in een systeem waarin klasse, gender en uiterlijk de waarde bepalen die aan elk mens wordt toegekend.
De film stapelt figuren van dit dagelijkse geweld op: collega’s die zonder berouw vernederen, een meerdere die misbruik maakt van zijn macht, een familie die meer bezorgd is om erfgoed dan om de overledene, een echtgenoot die zijn vrouw ziet als een rem op zijn eigen carrière. Alles klinkt “lelijk”, niet door uiterlijk maar door egoïsme, opportunisme en gebrek aan empathie die menselijke relaties sturen.
Park Jeong-min, die de zoon in het heden en de vader in zijn jeugd vertolkt, geeft effectief vorm aan dit spel van generatie-overeenkomsten. Zijn dubbele rol concretiseert een ongemakkelijke afstamming: het achterhalen van de waarheid over zijn moeder dwingt de zoon ook om anders naar de bewonderde man die zijn vader is te kijken. Zonder gespeeld effect onderscheidt de acteur de twee personages terwijl hij laat doorschemeren wat van tijdperk tot tijdperk kan worden doorgegeven.
Het systeem kent echter ook duidelijke grenzen. Sommige personages belichamen zo helder een vorm van geweld, lafheid of hypocrisie dat de dialoog soms al geschreven lijkt voordat ze klaar zijn met spreken. De opeenvolging van onthullingen laat weinig ruimte voor ambiguïteit en de maatschappelijke demonstratie kan geforceerd overkomen.
De moeder blijft bovendien lange tijd gevangen in de verhalen die over haar worden verteld. De film probeert haar bestaansrecht terug te geven, maar haar beslissing om haar gezicht te verbergen en voortdurend haar gezichtspunt uit te stellen voedt ook de nieuwsgierigheid die het verhaal juist beweegt. Deze tegenstelling is verontrustend: om de collectieve obsessie rondom haar uiterlijk aan te kaarten, gebruikt het verhaal deels precies die obsessie als suspense-motor.
Deze grens benadeelt geen emotie van de film. Integendeel, het maakt ze zelfs ongemakkelijker. The Ugly is boeiend om te kijken, maar doordrenkt met een bijna onontkoombare tristesse. De vernederingen stapelen zich op tot een wereld waarin bijna iedereen de kwetsbaarheid van anderen uitbuit: om een reputatie te behouden, een sociale positie te beschermen, een erfenis te verkrijgen of een aantrekkelijker mediaspoor te creëren.
De film richt zich eerder tot liefhebbers van psychologische thrillers, familie-onderzoeken en Zuid-Koreaanse cinema met maatschappelijke thema’s. Ook kijkers die gevoelig zijn voor reflecties op normen rond lichamelijkheid, patriarchy, herinnering, klassegeweld en de collectieve fabricatie van vooroordelen zullen aan het verhaal zijn. Lezers die nieuwsgierig zijn naar een intiemere kant van Yeon Sang-ho zullen een werk vinden dat ver verwijderd is van de energie van Train to Busan.
Het is minder geschikt voor wie een politier thriller vol actie, valse piste en complexe wendingen verwacht. De cadans van het verhaal berust vooral op dialoog, getuigenissen en terugblikken. Kijkers die gevoelig zijn voor herhaalde vernederingen, seksueel geweld, klappen en intimidatie gerelateerd aan uiterlijk, moeten ook weten dat de film deze onderwerpen met een aanhoudende donkerte behandelt.
The Ugly vertelt uiteindelijk niet het verhaal van een lelijke vrouw, maar van een vrouw die anderen hebben besloten tot dat woord te reduceren. Ondanks een soms wat al te expliciete demonstratie bouwt Yeon Sang-ho een boeiende familiale en sociale autopsie, waarvan het echte raadsel niet een verborgen gezicht is, maar de gemakkelijke manier waarop gewone mensen leren de menselijkheid van een ander niet meer te zien.
Om de zaalervaring te verlengen, bekijk de bioscoopreleases van juli, de films die je nu moet zien en onze selectie thrillers van het jaar.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
