Ze noemden hem Robin Hood verschijnt in de Franse bioscopen op 1 juli 2026. Geregisseerd door Michael Sarnoski, is deze actie-, avontuur- en thrillerfilm een moderne herziening van het Robin Hood-verhaal in een donkerdere vorm, met Hugh Jackman, Jodie Comer en Bill Skarsgård in de hoofdrollen.
We noemden hem Robin Hood
Film | 2026
Bioscoopuitgave: 1 juli 2026
Actie, avontuur, thriller | Duur: 2u02
Regie: Michael Sarnoski | Scenario: Michael Sarnoski
Met Hugh Jackman, Jodie Comer, Bill Skarsgård
Originele titel: The Death of Robin Hood
Nationaliteit: Verenigde Staten
Franse distributie: Metropolitan FilmExport
De film wijkt af van het traditionele beeld van de populaire volksheld en richt zich op een op leeftijd geraakte Robin Hood, geteisterd door zijn verleden en getekend door een leven vol misdaad en geweld. De trailer schetst een schemerige toon, gericht op het eindpunt van het traject van het personage in plaats van op een klassiek heldhaftig avontuur.
In Wij noemen hem Robin Hood wordt Robin na een gevecht dat hij als zijn laatste beschouwde achtergelaten en voor dood verklaard. Opgevangen door een mysterieuze vrouw krijgt hij een laatste kans op verlossing. Het verhaal draait dan ook om een eenvoudige vraag: wat blijft er van een held over wanneer de legende plaatsmaakt voor de gevolgen van zijn daden?
Onze kijk op de film On l’appelait Robin des Bois
De eerste schok van On l’appelait Robin des Bois zit hem in zijn geweld. Recht op de keel, droog en bijna overdadig, en meteen duidelijk maakt regisseur en scenarioschrijver Michael Sarnoski dat hij niet probeert het volkse bravoure-beeld van de Sherwood-held terug te halen, maar de ruïnes ervan te doorgronden.
Geregisseerd en geschreven door Michael Sarnoski verschijnt On l’appelait Robin des Bois, de Franse titel van The Death of Robin Hood, op 1 juli 2026 in Frankrijk. Hugh Jackman vertolkt een verouderde Robin Hood, versleten door een leven vol misdaad en geweld,‑ dood achtergelaten maar gered door een mysterieuze vrouw, gespeeld door Jodie Comer. Om hen heen vormen ook Bill Skarsgård, Murray Bartlett en Noah Jupe een cast.
De film formuleert duidelijk een idee: het mythe van de vrijgevige wreker doorbreken en terugkeren naar een man die geplaagd wordt door wat hij heeft aangericht. Deze Robin is geen stralende legende meer, maar een vermoeid lichaam, een vroegere boosdoener wiens mogelijke verlossing schuilt in stilte, pijn en het verdwijnen. Op papier biedt deze duistere benadering genoeg om te intrigeren, vooral in een tijd waarin heldenfiguren vaak in hun schaduw worden heroverwogen.
Wijzelf blijven echter verdeeld over wat deze hervertelling daadwerkelijk toevoegt aan het personage. De wens om een bloederige Robin te tonen in plaats van een held werkt als een anticlimax, maar het verhaal worstelt ermee voorbij die intentie te komen. Het personage blijft moeilijk benaderbaar, onaangenaam, en de band die de priesteres aan hem lijkt te ontwikkelen mist voldoende dramatische bewijsvoering. Deze afstand beperkt de emotie, zelfs wanneer de film probeert langzame momenten te gebruiken als ruimte voor berouw en herstel.
Vooral op formeel vlak weet On l’appelait Robin des Bois te imponeren. De beeldcompositie is doordacht, het oog voor detail voelbaar in gezichten, materialen, gewonde lichamen en natuurlijke decors. Het geluidwerk, gedragen door een ruige muziek, schept een brute middeleeuwse sfeer die zowel organisch als bijna sacrueel aanvoelt. Zelfs de extreem gewelddadige openingsactie heeft een plastische kracht, omdat alles lijkt te zijn uitgedacht binnen kader, klank en beweging.
Toch volstaat die schoonheid niet altijd om de inhoud te dragen. Na zijn brute opening wordt de film traag, introspectief en somber. Die traagheid is op zich geen fout: hij past bij het eindaarse verhaal van een held aan het eind van zijn tocht. Het dreigt echter afstand te scheppen tussen kijkers die juist op zoek zijn naar een stevigere dramatische ontwikkeling of een echte heruitvinding van het mythe. Je kijkt de film uit tot het eind zonder echt verveling, maar vooral blijft er een sterke esthetische sensatie over, meer dan een langdurige emotie of gedachte.
De film spreekt eerder kijkers aan die houden van donkere hervertellings van mythische figuren, verhalen over schuldgevoel, verduisterde westerns en verlossingsdrama’s. Liefhebbers van gepolijste regie, sombere, minerale sferen en ruige middeleeuwse voorstellen zullen er een bijzondere ervaring in vinden.
Het zal minder aanspreken degenen die hoopten op een avonturenfilm voor het hele gezin, heldhaftig of tempo-gedreven, evenals kijkers die een sympathieke, romantische of klassieke actie Robin des Bois zoeken. De gevoeligheid voor de frontale geweldsopening of voor zeer contemplatieve vertellingen kan ook afschrikt worden.
On l’appelait Robin des Bois blijft dus een coherente voorstelling in zijn weigering om het heldere mythe te omarmen, maar onregelmatig in zijn vermogen om dit idee om te zetten in emotie. Een film die visueel prachtig is, meeslepend door geluid en textuur, maar wiens donkerte minder sporen achterlaat dan zijn beelden.
De officiële trailer presenteert een donkerdere en sombere interpretatie van Robin Hood, waarin een held die geplaagd wordt door zijn verleden centraal staat en geconfronteerd wordt met een laatste kans op verlossing.
Om de bioscoopervaring te verlengen, bekijk de bioscoopreleases van juli, de films die je nu moet zien en onze selectie van de actiefilms van het jaar.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
