La Femme de, de nieuwste speelfilm van David Roux, draait op 8 april 2026 in de bioscoop. Deze drama wordt gedragen door Mélanie Thierry, Eric Caravaca en Arnaud Valois en volgt een vrouw die verankerd is in een grote bourgeoisie, totdat de terugkeer van een deel van haar verleden het evenwicht ondermijnt waaraan zij zich gaandeweg had onderworpen.
La Femme de
Film | 2026
In de bioscoop vanaf: 8 april 2026
Drama | Duur: 1u33
Door David Roux | Met Mélanie Thierry, Eric Caravaca, Arnaud Valois
Land van herkomst: Frankrijk
De film verfilmt de roman Son nom d'avant van Hélène Lenoir, dat via producent Candice Zaccagnino door David Roux werd opgepikt nadat L’Ordre des médecins was uitgebracht. De cineast ziet erin materiaal voor een portret van een vrouw die gehinderd wordt door haar omgeving, binnen een familiale, sociale en conjugele setting waarin woorden uiteindelijk geen gewicht meer in de schaal leggen.
Marianne verschijnt eerst als een modelvrouw: bewonderd, een toegewijde moeder en volkomen geïntegreerd in haar omgeving. Het verhaal onderzoekt wat die positie inhoudt: een sluimert verdwijnen dat nauwelijks meer opvalt, gevoed door gewoontes, verplichtingen en materieel comfort. Wanneer een schaduw uit het verleden terugkeert, wordt een andere weg weer denkbaar, met de bijbehorende breuk en persoonlijke prijs.
David Roux en Gaëlle Macé plaatsen dit verhaal in het universum van de grote katholieke industriële bourgeoisie uit de provincie, zonder er een louter sociaal-demonstratieonderwerp van te maken. Deze setting werkt vooral door wat ze teweegbrengt bij de personages: een logica van overdracht, het handhaven van de schijn en een toegewezen plek. Het familiehuis, in de buurt van Angers gevonden, verlengt dit idee. De architectuur ervan, gedacht als teken van een oude, zelfverzekerde rijkdom, geeft de film een ruimte die tegelijk beschermend en beklemmend is.
De keuze voor Mélanie Thierry verheldert deze lijn. David Roux verklaart dat hij aan haar dacht na La Douleur van Emmanuel Finkiel, op zoek naar een actrice die een ingetogen personage kan dragen, wiens innerlijke beweging minder uitstraalt door glans dan door een ingehouden spanning. Eric Caravaca belichaamt de echtgenoot, met de uitgesproken intentie om mannelijke figuren niet te reduceren tot eendimensionale silhouetten. Arnaud Valois vult dit hoofdtrio aan dat voor de release officieel wordt aangekondigd.
Vanuit de contextuele elementen die de regisseur aanreikt, neemt het personage van de fotograaf Johann Sameck een bijzondere plaats in. Gedeeltelijk geïnspireerd door Bernard Plossu, introduceert hij een trager, stiller en observatiever contact met de wereld. In subtiele zin onderstreept deze aanwezigheid de rigiditeit van het kader waarin Marianne zich beweegt en de mogelijkheid, hoe fragiel ook, tot verplaatsing.
Om de bioscoopervaring te verlengen, bekijk de bioscoopuitgaven van april, de films die momenteel te zien zijn en onze selectie van drama's van het jaar.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
