In Parijs wijdt het Palais de Tokyo een retrospectief aan Cathy de Monchaux, met als titel Studio, Wounds and Battles. Desire is the Reiteration of Hope, van 3 april tot 13 september 2026. De eerste grote tentoonstelling in Frankrijk gewijd aan de Britse kunstenaar verzamelt bijna vijftig werken gemaakt tussen 1984 en nu. Beelden, installaties, technische tekeningen en archieven schetsen een parcours rond het lichaam, zijn metamorfoses, spanningen en wonden. Het geheel onthult een universum doorkruist door verlangen, geheugen, opsluiting en machtsverhoudingen.
Als een zintuiglijke reis geloofd de tentoonstelling in een gefragmenteerde ruimtelijke opzet, waarin de kunstwerken zich ontvouwen langs wanden, op de vloer of in de lucht. De volumes communiceren zonder hiërarchie, in een scenografie die de gebruikelijke referenties aanvalt en de formele en symbolische kaders losweekt. Door deze bewust onstabiele constructie daagt de kunstenaar de normen van representatie, de codes van genres en de associatie met autoriteit uit. Het Palais de Tokyo biedt hiermee een onderdompeling in een plastisch en mentaal universum, waar materie taal wordt en vormen dienen als draagvlak voor een kritisch en poëtisch verbeeldingsecosysteem.
In een voortdurende schaalwisseling bewegen de kunstwerken zich tussen het microscopische en het spectaculair. Koel metaal, gerafeld fluweel, banden, lood, marmer, klinknagels: de gebruikte materialen vormen een dialoog met dierlijke, planten- of anatomische vormen. Een tastbare en ambivalente esthetiek, die de grens trekt tussen romantiek, sciencefiction en een vleugje victoriaans gotisch imaginair.
De tentoongestelde objecten doen soms denken aan relikwieën, soms aan totems, en vormen samen een gelaagde interpretatie. Sommige werken zijn alleen visueel te ervaren, terwijl andere de verbeelding van de kijker stimuleren door hem of haar te laten reconstrueren uit losse fragmenten. Men ziet er eenhoorns, organen, hybride silhouetten, vormen van verzet of overleving. Het zijn complexe objecten, niet louter decoratief of simpelweg verhalend, maar ontworpen om een spanningsboog te creëren tussen aantrekkingskracht en ongemak.
Verschillende tentoongestelde stukken komen uit archieven van verdwenen werken, terwijl andere voor het eerst worden gepresenteerd. De oudste installatie van Cathy de Monchaux, bedacht toen ze nog studeerde, blijft een constant referentiepunt in haar werk. Ze neemt de vorm aan van een eenhoornskelet, een verlengstuk van een jeugdtrauma dat te maken had met een val van een paard. Dit fundamentele werk keert keer op keer terug in haar beeldende fantasie.
De route toont ook het schrijfwerk van de kunstenaar, zichtbaar in de titels van zijn werken die verhalen vertellen en onderliggende betekenissen bevatten. Once upon a Fuck, once upon a Lifetime, once upon a Duchamp of nog Never forget the power of the tears zijn voorbeelden van deze tekstuele dimensie die de sculpturale vormen begeleidt. Het geheel presenteert een autonome beeldtaal, zonder spektakel, maar met diepgaande symbolische lagen die de aandacht trekken.
Actief sinds de jaren 1980, is Cathy de Monchaux genomineerd voor de Turner Prijs in 1998. Ze ontwikkelt een persoonlijke stijl, die ver afstaat van de visuele codes van de Young British Artists, een beweging waarmee ze weliswaar historisch verbonden is. Ze heeft geëxposeerd in onder andere de Whitechapel Gallery, het Hirshhorn Museum en het Centre Pompidou, waaronder in de tentoonstelling Féminin - Masculin, le sexe de l’art in 1996.
Haar werk is opgenomen in diverse internationale openbare collecties, waaronder de Tate Gallery, het Nationale Museum voor Vrouwen in de Kunsten en het FRAC Occitanie Montpellier. In 2007 kreeg ze een opdracht van Newnham College in Cambridge, geïnspireerd door de toespraak van Virginia Woolf die leidde tot A Room of One’s Own. Deze opdracht weerspiegelt haar werk rond reliëfs en de geschiedenis van vrouwen in de openbare ruimte en het intellectueel domein.
De tentoonstelling opent een wereld van verkenning voor iedereen die geïnteresseerd is in hedendaagse beeldhouwkunst, verhalen over het lichaam en artistieke praktijken die buiten de gebaande paden treden. Zonder zich te beperken tot één specifieke invalshoek, nodigt ze uit tot verschillende benaderingen — of ze nu zintuiglijk, analytisch of onderdompelend zijn — in een ruimte die is ontworpen om een breed scala aan perspectieven te verwelkomen.
Door een parcours aan te bieden dat tegelijk verdeeld en vloeiend is, nodigt Palais de Tokyo uit tot een ervaring waarin iedereen zijn eigen interpretaties kan projecteren. Tussen formele spanningen en verborgen verhalen laten de werken van Cathy de Monchaux talloze paden open, die je in eigen tempo kunt verkennen — net als vele mogelijke wandelroutes in een binnenlandschap.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
Datums en tijdschema's
Van 3 april 2026 Bij 13 september 2026
Plaats
Paleis van Tokio
13, avenue du président Wilson
75116 Paris 16
Toegang
Metro lijn 9 "Iéna" of "Alma-Marceau" station
prijzen
Tarif réduit : €9
Plein tarif : €13
Officiële site
palaisdetokyo.com
Meer informatie
Open dagelijks, behalve op dinsdag, van 12.00 tot 22.00 uur.
