We kenden David Guetta als hitmachine. Deze donderdagavond, bij de première van zijn drie optredens in het Stade de France, heeft de Franse DJ vooral laten zien dat hij de spanning nog steeds kan opvoeren. En niet alleen achter de draaitafels. Twee uur lang transformeerde hij de Dionysische ambiance van het stadion in een gigantische openlucht dansvloer, waar 80.000 mensen op dezelfde golflengte meezwommen.
Vanaf de allereerste seconden staat de toon meteen op scherp. Een spectaculaire entree, vlammenstralen die de lucht in spuwen, lasers die door de hemel scheren en een lawine aan hits van Titanium tot Without You die naadloos op elkaar volgen. Guetta zoekt niet naar een nieuw recept: hij draait alle knoppen op maximaal. En het publiek vraagt om méér.
Nog voordat de eerste baslijnen klinken, laat hij een boodschap vallen die de intensiteit van de avond aankondigt: "Parijs, vanavond speel ik in mijn eigen stad, thuis, waar alles begon." Een trots moment, bijna een terugkeer naar de bron, versie Stade de France, dat alleen al!
De scenografie draagt in grote mate bij aan deze opmars. Drie monumentale schermen brengen ultrafijne grafische werelden in beeld, die schommelen tussen sciencefiction en digitale droom. Een esthetiek rechtstreeks geïnspireerd op Monolith, het thema van de DJ-tour. Net als de monoliet, dit mysterieuze en monumentale blok dat tegelijk evolutie, transformatie en een kracht van elders symboliseert, torent de scène op als een futuristisch object in het hart van het Stade de France. Rondom deze imposante centrale structuur lijken de elementen los te barsten: vlammen, golven en visuele explosies nemen het strijdperk in beslag. Bovendien een gulle pyrotechnie die de benen tot in de tribunes verwarmt, lichteffecten die precies op BPM zijn afgestemd en een indrukwekkend arsenaal aan lasers: tegen zonsondergang lijkt het Stade de France meer op een gigantisch festival dan op een sporttempel.
Wat de sfeer betreft, blijft niemand stil staan. Van de pit tot de tribunes staat iedereen rechtop. We dansen, we springen, we zingen. Een immense electro-communie waarin generaties mengen zich rond een soundtrack die collectief geworden is.
Het meest poëtische moment van de avond komt met Gone, Gone, Gone. Twee atletische danseressen duiken plotseling op aan weerszijden van het podium, hangend aan enorme trossen ballonnen, en voeren luchtacrobatische figuren uit boven een publiek dat zijn ogen naar de hemel heeft gericht.
En dan komt het moment dat onmiddellijk de decibels de lucht injaagt. Jennifer Lopez betreedt het podium. Sterstatus, beeldhouwwijze silhouet, overloop aan charisma: de Amerikaanse ster sluit zich aan bij de DJ om Save Me Tonight ten gehore te brengen, hun allereerste samenwerking, uitgebracht afgelopen maart. En zonder adem te halen gaat ze naadloos verder met On the Floor : het stadion ontploft, letterlijk.
Enkele minuten later, tweede verrassing. Akon voegt zich ook bij het feest. Voor zijn aankomst introduceert Guetta hem met een bijna broederlijke tederheid: "Een persoon die een enorme rol heeft gespeeld in mijn carrière… maak veel lawaai voor Akon!" En de draaitafels lopen opnieuw op volle toeren. Sexy Bitch, dan Smack That, dan Right Now (Na Na Na) : een trio vol nostalgie, ruim voldoende om een groot deel van het publiek terug te brengen naar de herinneringen aan de jaren 2000.
Enfin, de emotionele scène... explosief. Nadat hij zijn trouwe publiek heeft bedankt, zonder wie hij nergens zou staan waar hij nu is, lanceert hij Without you, in sync met de vuurwerk dat het dak van het stadion volledig in vuur en vlam zet. Zonder overgang blijven de grote schermen kloppen op het ritme van de set… maar raken van vertelling. Dan duiken er beelden op van David Guetta op 14-jarige leeftijd, achter zijn eerste draaitafels. Zonder muzikale onderbreking schuift het spektakel naar een ander vlak: dat van de tijd die verstrijkt. Van de jongen die in zijn kamer gemixt maakte tot de man die hele stadions aan het dansen brengt, dezelfde energie, gewoon vermenigvuldigd door de jaren en de BPM’s.
David Guetta levert niet het meest verrassende concert van het jaar. Maar het is wel een van de meest verbindende optredens die je dit seizoen kunt meemaken. In het Stade de France stem je af op zijn frequentie… en het signaal is uitstekend!
Deze test is uitgevoerd in het kader van een professionele uitnodiging. Als uw ervaring afwijkt van de onze, laat het ons dan weten.
