Een sterke terugkeer na negen jaar afwezigheid in Europa! Negen jaar lang hebben de fans van System of a Down nooit opgegeven om ooit hun favoriete band nog eens live te zien in Frankrijk. Het is uiteindelijk in het Stade de France, aan de poorten van Parijs, dat Serj Tankian, Daron Malakian, Shavo Odadjian en John Dolmayan hebben besloten hun koffers neer te leggen als onderdeel van hun nieuwe Europese tournee. Een primeur voor deze hoeksteen van de alternatieve metal die tot nu toe nog nooit in dit iconische stadion van de Seine-Saint-Denis had gespeeld.
Deze donderdag 2 juli 2026, voor het eerste van de twee Parijse concerten van het Amerikaanse kwartet in de Île-de-France-regio, stonden de toeschouwers dus in de startblokken. Sinds 2001 en het wereldwijde succes van hun tweede album, Toxicity, zijn de fans gegroeid en ouder geworden. Maar het enthousiasme en de opwinding om dit onmisbare act van alternatieve metal weer live in Parijs te zien, zijn duidelijk voelbaar. T-shirts met het imago van SOAD waren trouwens in groten getale aanwezig in de tribunes en de pit op deze donderdavond.
Maar voordat het publiek van het Stade de France ging headbangen en pogoën op de nummers van System of a Down, kreeg het twee voorprogramma’s voorgeschoteld, behoorlijk uitzonderlijk te noemen, met als opener Acid Bath. Acid Bath, minder bekend bij de jongere generatie, is onlangs heropgericht nadat deze Amerikaanse sludge-formatie in 1997 de deur sloot na het overlijden van bassist Audie Pitre bij een verkeersongeval. Dit jaar staan ze opnieuw in de belangstelling, onder meer op Hellfest en bovendien als voorprogramma van SOAD.
Het viel niet mee om de avond te openen, maar het uit Louisiana afkomstige quintet maakte het uitstekend af. Na een korte inleiding op de iconische track "Black Sabbath" van Black Sabbath, om 18.30 uur ingezet, speelde Acid Bath vijf van hun oudere nummers, waaronder de geliefde "Tranquilized" en "Bleed Me an Ocean". De bijzondere stem van zanger Dax Riggs doet ons de rillingen over de rug lopen, terwijl de klanken die doom metal, blues en gothische rock mengen, ons snel in hun greep krijgen. Het staat buiten kijf dat deze Amerikaanse groep er goed aan deed om zich opnieuw te verenigen en na 27 jaar weer op het podium te staan.
Andere stijl, andere groep met de Queens of the Stone Age. Het Amerikaanse kwartet onder leiding van de charismatische Josh Homme stapt om 19u30 het podium van het Stade de France op voor een uur strak spel, gedreven door enkele van zijn grootste hits. "Little Sister", "Go With the Flow", "Sick, Sick, Sick", maar ook "No One Knows", meegezongen door een groot deel van het publiek, en "Run, Pig, Run" dat de groep sinds 2008 niet live had gespeeld... Ze veroorzaakten de eerste circle pits van de avond, QOTSA heeft onmiskenbaar zowel de ogen als de oren van het Stade de France-publiek verleid, en wij ook!
We zijn nog maar enkele minuten verwijderd van het begin van het concert van System of a Down en het publiek warmt de sfeer gaandeweg op met een opzwepende ola. In de pit klimt een fan verkleed als Waar is Wally? op de schouders van zijn vriend en laat een applausgolven los! Enkele Armeense vlaggen - een knipoog naar de afkomst van de bandleden - wapperen eveneens in de wind. Om 21.10 uur doven eindelijk de lichten en de Amerikaanse formatie stapt het podium op onder een oorverdovend applaus.
Met het nummer "X", afkomstig van het album "Toxicity", opent SOAD dit optreden. Met een pet op het hoofd en een zonnebril strak op de neus laat Daron Malakian al vrij snel een kathartische kreet los. Al snel is duidelijk dat de multi-instrumentalist en Armeens-Amerikaanse zanger in topvorm verkeert, net als zijn kompanen Serj Tankian, Shavo Odadjian en John Dolmayan. SOAD neemt geen seconde gas terug en trekt meteen het vurige "Prison Song" uit de kast, waardoor talrijke pogos in de zaal losbarsten. Vervolgens volgen de donderslagen "Violent Pornography" en "Mr. Jack", waarbij Serj Tankian achter de toetsen verschijnt en vervolgens met gitaar in de hand het podium verovert.
Allemaal in het zwart gekleed, op Shavo Odadjian na, die die avond felgele kousen draagt, lijken de leden van SOAD blij om na zoveel jaren terug in Parijs te zijn. Af en toe laat Serj Tankian zich zelfs een glimlach ontvouwen. Ook de fans zitten vol adrenaline nu de set pas is begonnen. In de pit vliegen schoenen en T-shirts boven de hoofden uit. In de lagere tribunes staan de toeschouwers nog altijd rechtop. De benen, voeten en hoofden bewegen zo wild mee dat ze de riffs van de gitaar en de drumbeats volgen.
De sfeer stijgt nog een niveau met "I-E-A-I-A-I-O". Het publiek borrelt en trilt op het ritme van de zinnen die Serj Tankian met brille heeft gezongen. Vervolgens klinkt het nummer "Soldier Side - Intro". "Welcome to the soldier side, where there's no one here but me. People all grow up to die, there is no one here but me", zingt Daron Malakian. De band gaat verder met nog meer kracht met de beroemde "B.Y.O.B." en zijn agressieve riffs. Het publiek springt en schreeuwt, terwijl zinnen geprojecteerd worden op vier zeer dunne, lange mobiele schermen die aan het podium zijn opgehangen. "No Coverage, no Shelter, no Future", kun je daar lezen.
Voor wat volgt blijft de spanning hoog en vliegen de nummers elkaar op verwoestende wijze voorbij met dezelfde vuurkracht en hetzelfde enthousiasme: Soil, Deer Dance, Radio/Video of ook Bubbles en zijn complexe ritmes, de onmisbare Hypnotize evenals de onweerstaanbare Needles.
Serj Tankian is niet het type dat voortdurend springt of van links naar rechts over het podium rent. Nee. Vrij terughoudend, verkiest de leider van SOAD af en toe zijn ogen te sluiten en het ritme met zijn linkerarm te kloppen. Zijn kracht zit in zijn stem. Vanavond biedt de artiest ons een indrukwekkende demonstratie van zijn zangtalent. Niets op aan te merken! Aan zijn zijde stapelen Shavo Odadjian en grimaces en kleine pasjes op elkaar, terwijl Daron Malakian lijken ontwaakt te zijn en een ongelooflijke vertoning neerzet. Echte podiumdieren vormen zij samen een hecht duo en hun energie werkt enorm aanstekelijk. In de pit ontstaan tegelijk meerdere circle pits terwijl een toeschouwer tot ieders verrassing een rookbom tevoorschijn haalt.
De avond kantelt nog verder in euforie wanneer de eerste klanken van de wereldwijde hit "Chop Suey!" weerklinken, gevolgd door "Lonely Day". Zoals te verwachten flitsen talrijke telefoons in de Francilaanse zaal terwijl dit nummer, minder opzwepend dan de vorige, net zo genot oplevert.
De lichamen lijken moe, maar de avond is nog niet ten einde. Het publiek juicht bij Lost in Hollywood, en de opgestoken armen zwaaien van rechts naar links. De groep neemt dan even de tijd om op adem te komen, terwijl ze van dit moment genieten en deze mensenmassa in het grootste stadion van Frankrijk aanschouwen. De fan verkleed als Waar is Charlie? maakt trouwens zijn terugkeer op de schouders van zijn maatje. Shavo Odadjian merkt het op en doet een fototoestel na. System of a Down wordt langdurig toegejuicht. De band lijkt het nauwelijks te kunnen geloven.
System of a Down, dat al altijd pleit voor pacifisme en zich verzet tegen oorlogen, maakt van deze avond ook gebruik om een nummer te wijden aan de bevolking van Gaza, aan de demonstranten in Iran en aan de Libanezen. De band besluit vervolgens verder te gaan met "Aerials", een van de liedjes waar fans hoopten op te horen tijdens deze tournee. Op het centrale grote scherm worden beelden getoond van trapezisten die een act uitvoeren.
Daron Malakian en Serj Tankian brengen ons daarna een prachtig moment tijdens het nummer "Roulette". De tweede zanger zou zelfs tot een kus op het hoofd van de eerste gaan, terwijl het publiek ontroerd toekijkt. Want ondanks al die jaren lijkt System of a Down sterker dan ooit. Deze donderdagavond maakte de groep duidelijk haar goede verstandhouding te tonen en haar plezier om weer in Europa te spelen.
Maar dit is nog niet alles. SOAD heeft nog kracht genoeg in de benen en dat geldt ook voor het publiek. Dat blijkt uit de klassieker "Toxicity", dit jaar 25 jaar oud en zelfs de naamgever van het bekendste album van de band. Niet verrassend: telefoons worden massaal omhoog gehouden en de fans in de pit blijven kwellen met energie! Dankzij die euforie laat de band de dochter van de drummer het podium op komen, die jarig is. Enige aarzeling kent het publiek niet: ze zingen in koor "Happy Birthday".
Terug naar de muziek en het is met "Sugar" dat System of a Down beslist om deze set van ongeveer 1u45 in stijl af te sluiten. We hadden trouwens graag nog wat meer gehoord na al die jaren afwezigheid. Maar duidelijk blij, omarmen de vier leden van SOAD elkaar terwijl ze het publiek begroeten en stokjes en plectrums de zaal in gooien.
Terwijl het Stade de France de afgelopen weken grote scenografieën heeft ontvangen, zoals die van David Guetta, kiest System of a Down voor eenvoud. Geen monumentaal decor voor deze tour, zelfs geen vuurwerk, maar alleen een gigantisch scherm als achtergrond van het podium en lights die tot in de puntjes verzorgd zijn. Eigenlijk heeft System of a Down geen fratsen nodig om te schitteren. Hun nummers, tijdloze riffs en de knallende stemmen van Serj Tankian en Daron Malakian volstaan om ons te laten wegdromen en mee te doen op een reis. Want ja, System of a Down heeft zijn doel bereikt: ons terugbrengen in de tijd en onze jeugd laten herbeleven. Die onbezorgde tijden, die we donderdagavond enkel door de kracht van muziek terugvonden!
Plaats
Stade de France
stade de france
93200 Saint Denis
Routeplanner
