Eleştirmenlerden büyük beğeni toplayan Past Lives – Geçmiş Hayatlarımız sonrası, Güney Kore-Kanada yapımı yönetmen Celine Song, Materialists adlı Amerikan romantik komedi filmiyle izleyicilerin karşısına çıkıyor. Film, Dakota Johnson, Pedro Pascal ve Chris Evans gibi yıldızlara sahip. 2 Temmuz 2025’te Fransa’da vizyona giren yapım, 17 Mart 2026 Salı günü saat 21:09’da Canal+’da ekranlara gelecek. New York aşk hikayeleri geleneğine sadık kalırken, aynı zamanda toplumdaki statü ve maddi başarıların ilişkiler üzerindeki etkisini çağdaş bir bakış açısıyla ele alıyor.
Manhattan'ın kalbinde geçen bu hikayede, Lucy Mason (Dakota Johnson), yüksek kaliteli tanışma ajansında ilişki kurma uzmanı olarak çalışmaktadır. Başkalarının aşk hayatını düzenli ve özenli bir şekilde yönetirken, kendi duygusal yaşamı söz konusu olduğunda kendinden emin olmaktan uzak. Hayatı aniden değişir ve beklenmedik bir aşk üçgeninin ortasında kalır, iki farklı adam arasında sıkışıp kalır.
Bir yanda, finans dünyasının etkileyici isimlerinden Harry Castillo (Pedro Pascal) duruyor. Çekici ve güvenilir yüzüyle istikrar ve toplumsal başarı vaad eden zengin bir finansçı. Diğer yanda ise eski sevgilisi John Finch (Chris Evans), hem oyuncu hem de garson olarak belirsiz gelirlerle mücadele eden, fakat içtenliği ve samimiyeti hiç eksilmeyen bir karakter. Madalyonun iki yüzü arasında, maddi konfor ve derin bağlar, Lucy’nin içsel bir ikileme sürüklenmesine neden oluyor. Bu çatışma, ilişkilerin ticarileştiği bir çağda, neslin karşı karşıya kaldığı ikilemi gözler önüne seriyor.
Celine Song'un ikinci uzun metrajlı filmi Materialists, Past Lives filminde de yer alan bazı temaları sürdürüyor; özellikle de geçmişteki aşkların, günümüz seçimlerimizi nasıl şekillendirdiği konusu. Yönetmen, bu hikâyeye kendi hayatından izler katmış; dramaturg ve yönetmen olmadan önce New York'ta bir ilişki ajansında çalışmış ve burada müşterilerin ideal eşlerini bulmak adına zaman zaman oldukça maddiyatçı kriterlerini gözlemlemiş.
Film, Nisan ile Haziran 2024 arasında New York ve çevresinde, özellikle High Falls'ta 35 mm film formatında çekildi. Shabier Kirchner'ın görüntü yönetmenliği, şehri zarif ve neredeyse gerçeküstü bir atmosfere dönüştürürken, Daniel Pemberton'un müziği bu şık ambiyansı tamamlıyor. Bu çağdaş duygusal anlatımda, Celine Song klasik üçgen aşk temasını yeniden ele alırken, Billy Wilder’ın Takım Elbise ya da Rob Reiner’ın Harry ve Sally gibi büyük romantik filmlere açıkça referanslar yapıyor.
Materialists Hakkında Senin Görüşlerin
Celine Song’un hem yönettiği hem de yazdığı Materialists (2025), çağdaş romantik komedilerin çizgisinde ilerlerken, daha yetişkin, eleştirel ve estetik açıdan sofistike bir yaklaşımla dikkat çekiyor. Dakota Johnson, Pedro Pascal ve Chris Evans’ı bir araya getiren film, duyguların kapitalist toplumda nasıl şekillendiğini anlatırken, New York’un ayrıcalıklı dünyasında aşkın nasıl pazarlık konusu haline geldiğine ironik bir bakış atıyor. Bir yandan vaadini tutarken, diğer yandan ise belirli bir duygusal soğuklukla sınırlarını çiziyor.
Hikaye, kendi hayatında aşkı anlamakta zorlanan ve bu yüzden daha çok başkalarının hayatındaki ilişkileri kavrayan, zeki ve biraz mesafeli bir New York eşleşme uzmanı Lucy Mason’ı (Dakota Johnson) takip ediyor. Filmin merkezinde ise: Çekici ve zarif finansçı Harry Castillo (Pedro Pascal) ile eski sevgilisi ve başarısız bir aktör olan John Finch (Chris Evans) yer alıyor. John’a karşı dürüst ve samimi duruşu ile Harry’nin zarafet ve güç dolu dünyası arasında geçen hikaye, geçmişin kırılma anlarını simgeleyen flashbacklerle anlatılıyor. Bu kırılmalar, aşkın gücünü zorlarken, ekonomik belirsizlik karşısında eriyip uçuyor.
Hikâyedeki ilerleyiş, keskin diyaloglara sahip eşleşme sahneleri ile kendi içine kapanıp, daha düşünceli anlara geçiş yapan sahneleri dengeliyor. Yavaş ve neredeyse sahne tiyatrosunu hatırlatan anlatım tarzı, romantik komedilerin hızından uzak, içsel bir inceleme niyetinde. Bu görsel tercihle, film ilişkilerin maddi değerlere indirgenmesini sert bir eleştiriyle ortaya koyuyor: gelirler, statü, boyutlar ve mal varlığı. Ancak, “duygusal kapitalizm” kavramsal eleştirisinin uzun vadede etkisi sınırlı kalıyor ve zaman zaman genre ait klişeleri yeniden canlandıran yapıya dönüşüyor.
Bir yanda, saldırıya uğrayan bir müşteriye dair yan hikâye ile feminist perspektifi güçlendirebilirdi; maalesef, bu konu fazlaca sert ve yapmacık bir şekilde ele alınmış, sadece anlatımın bir parçası olarak kalmış. Ana karakterlerin hikâyelerinde de bu duygusal derinlik eksikliği kendini gösteriyor.
Shabier Kirchner’un görüntü yönetmenliği, anlatıya lüks ve görkemli bir estetik katmış. Filmin New York’u, altın ışıklarla kaplanmış, şık kostümler ve sade mekanlarla dolu bir dekor gibi tasvir edilerek büyüleyici bir atmosfer yaratılmış. Daniel Pemberton’un müzikleri ise, görselin bu zarafetini tamamlayan, ince ve dramatik notalarla filmin içsel karmaşasını yansıtan detaylar sunuyor; Lucy’nin iç dünyasındaki belirsizliği, meşguliyetini ve duygusal durgunluğu işlemeye devam ediyor, ama asla onu boğmuyor.
Dakota Johnson, soğuk, mesafeli ve adeta klinik bir tutumla aşkı deneyimleyen karakterine uygun bir performans sergiliyor. Ancak, bu sessiz ve kontrollü duruş, filmin duygusal yoğunluğunu zayıflatıyor. Pedro Pascal ise, doğal çekiciliğiyle sahneye aksederken, karakteri daha çok bir proje gibi görünüyor; güç ve güvenlik arzusunun bir hayali. Chris Evans ise, John rolünde, biraz ham ve gerçekçi bir tavırla ortaya çıkıyor; ancak onunla diğer oyuncular arasında inandırıcı bir aşk gerilimi kurulmakta zorlanıyor. Yalnızca Zoë Winters, yan rolde, zor bir sahnede gösterdiği içtenlik ile filmi beklenmedik bir insani uzaklıktan yakalayan anlar katıyor.
Üçgen ilişkideki elektrik eksikliği, hikâyenin duygusal köklenmesini güçsüzleştiriyor. İzleyici, çoğu zaman, içsel bir değişimden çok sosyal bir gösterinin parçası gibi kalıyor; hatta, beş yılı özetlemeye çalışan anahtar flashback sahnesi bile dramatik açıdan zayıf kalıyor. Lucy ve John’un geçmişteki yoksulluklarından doğan ayrılığı, o kadar sert ve kuru anlatılıyor ki, simgesel gücü büyük oranda kayboluyor.
Sonuç olarak, Materialists, zeki ve estetik tona sahip romantik hikâyeleri tercih eden seyircilere hitap ederken, aşk ve toplumun sınıfsal ilişkileri üzerine inceleme yapanlar da keyif alabilir. Duyguların içselleştirilmesine ve detaylara özen gösteren, diyalogları üzerinde düşünülen modern kurgular ilgilenenler için ideal. Ancak, ham ve tutkulu duygular arayan, sarmalayan hikâyelerden hoşlananlar ya da sıcak bir atmosfer bekleyenler, beklentilerini karşılamayabilir. Film, çok düşünür, iyi konuşur; ama bazen anlatmak istediğini hissettirmekten uzak kalabilir.
Materialistler
Film | 2025
Sinema gösterimi: 2 Temmuz 2025
TV yayın: 17 Mart 2026, saat 21:09, Canal+
Romantik komedi | Süre: 1 saat 57 dakika
Yönetmen: Celine Song | Oyuncular: Dakota Johnson, Pedro Pascal, Chris Evans
Orijinal başlık: Materialists
Ülke: Amerika Birleşik Devletleri
Materialists ile Celine Song, duyguların toplumsal ve ekonomik bolluk karşısında nasıl çatıştığını anlatan çağdaş bir romantik komedi ortaya koyuyor. Modern ve şık bir New York atmosferinde geçen film, aşk seçimlerinin tutku ile güvenlik arasında nasıl bir denge arayışına dönüşebileceğine odaklanıyor. Bu sayede, ilişkilerin metalaşmasıyla yüzleşen bir neslin çatışmalarını ve ikilemlerini gözler önüne seriyor.
Bu yaklaşmaya duyarlı seyirciler aynı zamanda Celine Song’un ilk filmi Past Lives – Ölümsüz Hayatlarımız'a bakabilirler. Film, yıllar boyunca süregelen ilişkeleri ve yaşam tercihlerini derinlemesine inceliyor. Bir diğer referans ise, Rob Reiner’in klasik romantik filmi Harry ile Sally Tanışınca. New York romantizminin en telli örneklerinden olan bu yapım, ilişkilerin karmaşık doğasını mizahi ve hassas bir dille ortaya koyuyor.
Daha fazla bilgi için, bu hafta televizyonda izlenebilecek film, dizi ve programların seçkimize göz atmayı unutmayın. Ayrıca, tüm platformlardaki yeni çıkan akış filmler ve diziler rehberi ve günün seçkisi Bugün ne izlenir? Streaming önerileri de sizi bekliyor.
