Superfacial: Audrey Tautou'nun Paris'te Seine Nehri kıyısındaki Quai de la Photo'daki ücretsiz fotoğraf sergisi

Bu yaz, 5 Haziran - 10 Eylül 2025 tarihleri arasında, ikonik Audrey Tautou, Paris'in 13. bölgesinin kıyılarında dalgalar yaratan yüzen sanat merkezi Quai de la Photo'da su üzerinde (kelimenin tam anlamıyla) kurulan ücretsiz bir fotoğraf sergisi olan Superfacial için sinemadan çıkıp objektifin arkasına geçiyor.

Audrey Tautou ekrandaki ışıltılı varlığıyla tanınıyor, ancak şimdi bir fotoğrafçı olarak parlıyor. Adını 2024 yılında yayınlanan kitabından alan Superfacial ile Audrey Tautou beklenmedik, neredeyse bilinmeyen bir yönünü ortaya koyuyor. Yaklaşık elli fotoğraf samimi, komik, ironik ve son derece ustalıklı bir görsel anlatı ortaya koyuyor. Kendi imajıyla - ve hem gerçek hem de mecazi anlamda klişelerle - oynayarak, bir rolün arkasında görülmenin, takip edilmenin, hayal edilmenin ve bazen unutulmanın nasıl bir şey olduğunu sorguluyor.

Üç fotoğraf serisi aracılığıyla kendi dünyasını ve bizim dünyamızı çerçeveliyor. İlk seri mi? Kişisel metinler, çerçevelenmiş hayran mektupları ve günlüğünden alıntılarla noktalanan, sahnelenmiş, sıra dışıotoportrelerden oluşan bir galeri. Onun dünyasına gizli bir albüm gibi giriyoruz, nazik bir itiraf ile içten bir hiciv arasında bir yerde. Her şey titiz, asla abartılı değil. Oynuyor, evet, ama bu kez kodlarla oynuyor.

Sahne Arkası serisinde Audrey, yirmi yıllık bir süre boyunca kendisiyle röportaj yapmaya gelenleri ölümsüzleştiriyor. Gazeteci portrelerinden oluşan bu koleksiyon , medya makinesine düşük bir açıdan bakan 'a benziyor: bize genellikle aceleye getirilen bu alışverişleri hatırlatmak ve tanıtım makinesine insani bir dokunuş katmak için bir tıklama.

• Ayrıca oku
• Paris ve Île-de-France'da 12-18 Ocak 2026 tarihleri arasında bu hafta kaçırılmayacak fırsatlar
• Paris ve Ile-de-France bölgesindeki ücretsiz müzeler ve anıtlar: kültürel ipuçları

Üçüncü durak:arkadan fotoğraflanmış isimsiz insanlardan oluşan daha düşünceli bir seri. Şaşı gözler yok, donuk ifadeler yok. Sadece doğal hallerinde, yüz yüze temasın ağırlığı olmadan yakalanan insanlar. "Rahatsız etmekten hoşlanmıyorum" diyor. Bu yüzden, yıllardır onu inceleyen herkese ters bir göz kırpma gibi, ihtiyatlı bir şekilde yakalıyor.

Filmi daha da ileri götürerek, sergi bir hayran merakı dolabı görünümüne bürünüyor: mektuplar, hediyeler, tuhaflıklar... emanetler gibi sergileniyor. Gerçek Audrey ile hayal edilen Audrey'nin hassas ve incelikli bir sahnelenişi.

Bir basın bülteninde "Fotoğrafçılık gemimin kaptanı olmamı sağlıyor" diyor. Ve burada bulanıklık yok: her şeyi çerçeveliyor, ne göreceğimizi seçiyor ve efsanesinin hatlarını mizah, alçakgönüllülük ve ısırıkla yeniden çiziyor. Ekranların kahramanı olduktan sonra, şimdi kendi negatiflerinin yazarı.

Yakınlaştırma ve geri tepmenin kesiştiği noktada, Superfacial bize Audrey Tautou 'yu daha önce hiç olmadığı gibi gösteriyor: tam ışıkta... ama her zaman çekimden doğru mesafede!