Tosca του Πουτσίνι στην Όπερα Μπαστελίν: ένα λυρικό δράμα γεμάτο έρωτα και εξουσία

Στην Όπερα Μπαστελ, η «Τόσκα» του Γιακόμο Πουτσίνι ανεβαίνει ξανά σε σκηνοθεσία Πιέρ Οντί, από τις 12 Μαρτίου έως τις 18 Απριλίου 2026. Αυτή η εμβληματική όπερα εξερευνά ένα ηθικό δίλημμα μέσα σε ένα φόντο πολιτικών εντάσεων στη Ρώμη του 1800.

Ένας εκβιασμός, η απόλυτη εξουσία και μια καταδικασμένη πάθος... Tosca, όπερα σε τρεις πράξεις του Giacomo Puccini, παρουσιάζεται στο Όπερα Μπαστίλ από τις 12 Μαρτίου έως 18 Απριλίου 2026. Δημιουργήθηκε στη Ρώμη το 1900 και αποτελεί μια από τις πιο εμβληματικές παραγωγές του λυρικού ρεπερτορίου, εδώ σε σκηνοθεσία του Pierre Audi. Η ιστορία τοποθετείται στη Ρώμη του 1800 και ακολουθεί τη σημαντική σοπράνο Floria Tosca, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με ηθικά και πολιτικά διλήμματα, καθώς ο εραστής της, ο ζωγράφος Mario Cavaradossi, κινδυνεύει από τον αρχηγό της αστυνομίας, Scarpia. Μέσα σε έναν κόσμο πάθους, εξουσίας και πολιτικής αναταραχής, Tosca υπογραμμίζει μια έντονη δραματουργία, όπου κάθε απόφαση έχει ανεπανόρθωτες συνέπειες.

Εμπνευσμένο από ένα έργο του Βικτοριέ Σαρντού, το λιμπρέτο του Tosca βασίζεται σε μια έντονα φορτισμένη πλοκή, με την αντιπαράθεση ανάμεσα στα ιδεώδη της δημοκρατίας και την αυταρχική βασιλική εξουσία που στηρίζει η Εκκλησία. Ο Μπιάτζιο Κοσίνι συνθέτει μια συμφωνία όπου η ένταση γίνεται αισθητή ήδη από τις πρώτες νότες, δίνοντας έμφαση σε μια πυκνή και εκφραστική ορχηστρική γραφή. Το έργο εναλλάσσει σκηνές προσωπικές με στιγμές σύγκρουσης, δίνοντας κεντρική θέση στα συναισθήματα των χαρακτήρων, κυρίως μέσα από τα διάσημα άσματα που έχουν γίνει σήμα κατατεθέν της.

Tosca : l'opéra de Puccini à l'Opéra Bastille — ©Vincent Pontet/Opéra national de Paris

Μια παράσταση που αποτυπώνει το βάρος της εξουσίας

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Pierre Audi, ήδη γνωστή στο παρισινό κοινό, ξεχωρίζει με μια σκηνογραφία κυρίαρχα διαμορφωμένη από έναν τεράστιο σταυρό. Αυτό το οπτικό στοιχείο οριοθετεί τον χώρο και θυμίζει τη διαρκή παρουσία της θρησκευτικής αρχής στη μοίρα των πρωταγωνιστών. Η Εκκλησία παρουσιάζεται ως ένας θεσμός άμεσα συνδεδεμένος με την πολιτική εξουσία, συμμετέχοντας στην καταπίεση των ατόμων. Αυτή η επιλογή στη σκηνογραφία τοποθετεί την παράσταση σε ένα συμβολικό επίπεδο, χωρίς να αλλοιώνει την αρχική πλοκή της ιστορίας.

Δεν απομακρυνόμενη από την παράδοση, η παραγωγή στην Όπερα Μπαστέλ δίνει έμφαση στην κατανόηση του δράματος και στα ιστορικά και πολιτικά ζητήματα που διατρέχουν την όπερα του Πουτσίνι.