Γλυπτώντας το χρώμα: το ισπανικό μπαρόκ γλυπτό φτάνει στο Λούβρο

Το Μουσείο του Λούβρου παρουσιάζει μια επιλογή από 23 ισπανικά γλυπτά του 17ου αιώνα, δανεισμένα από το Museo Nacional de Escultura της Βαγιαδολίδ. Η έκθεση "Sculpter la couleur" φιλοξενείται στο Hall Napoléon από τις 7 Οκτωβρίου 2026 μέχρι τις 25 Ιανουαρίου 2027.

Το μουσείο του Λούβρου φιλοξενεί αυτό το φθινόπωρο μία μη δημοσιευμένη έκθεση αφιερωμένη στην ισπανική μπαρόκ γλυπτική, με τίτλο "Sculpter la couleur - Κορυφαία έργα του Museo Nacional de Escultura, Valladolid". Παρουσιάζεται στο Hall Napoléon, στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού, από τις 7 Οκτωβρίου 2026 έως 25 Ιανουαρίου 2027, συγκεντρώνει 23 γλυπτά πρώτης κατηγορίας, όλα δανεισμένα από το Museo Nacional de Escultura de Valladolid, το ισπανικό εθνικό μουσείο αφιερωμένο στη γλυπτική, στο πλαίσιο μιας αποκλειστικής συνεργασίας.

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: αυτή η έκθεση παρουσιάζεται ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο με την αναδρομή αφιερωμένη στον Francisco de Zurbarán, με μια σκηνογραφία σχεδιασμένη από κοινού ώστε να διευκολύνει τα παιχνίδια βλέμματος ανάμεσα στα δύο πεδία. Δύο εκθέσεις με την τιμή μίας εισόδου, και ένας σπάνιος καλλιτεχνικός διάλογος που δεν πρέπει να χάσετε φέτος το φθινόπωρο στο Παρίσι.

Τι είναι η ισπανική πολύχρωμη ξύλινη γλυπτική του 17ου αιώνα;

Στον πυρήνα αυτής της έκθεσης βρίσκεται ένα ιδιαίτερο είδος τέχνης που άνθησε στην ισπανική μπαρόκ περίοδο: η θρησκευτική ξυλογλυπτική πολυχρωμίας. Αυλάτοι καλλιτεχνικοί κόσμοι με εκφραστικότητα που κόβει την ανάσα είχαν σχεδιαστεί για να διεγείρουν τη θρησκευτική κατάνυξη των πιστών, απεικονίζοντας αγίους, τον Χριστό σταυρωμένο και τη Θεοτόκο με ακρίβεια ανατομική και δραματική ένταση που συγκρίνεται με τα μεγαλύτερα έργα της ίδιας εποχής. Ζωγραφική και γλυπτική διατηρούν τότε στενούς δεσμούς, όπως αποδεικνύει η πρακτική καλλιτεχνών όπως ο Alonso Cano, που ανέπτυξαν και τις δύο τέχνες ταυτόχρονα. Ακριβώς αυτή η εσωτερική συνομιλία είναι που η έκθεση φέρνει στο φως, τοποθετώντας these works σε άμεσο αντίστοιχο με τους πίνακες του Zurbarán, του Velázquez ή του Murillo. Για να εμβαθύνετε περαιτέρω σε αυτό το θέμα, ακολουθεί η επιλογή μας από τις εκθέσεις ζωγραφικής που δεν πρέπει να χάσετε στο Παρίσι και στην Ίλ δε Φρανς.

Τι θα δείτε στην έκθεση «Γλυπτώντας το χρώμα» στο Λούβρο;

Το κύριο έκθεμα είναι ένα πλήρες πομπικό άγημα από Gregorio Fernández, ένα μνημειώδες συνόλου πέντε γλυπτών σε φυσικό μέγεθος που χρονολογείται από τις αρχές του 17ου αιώνα, παρουσιασμένο σε ύψος ανθρώπου για άμεση παρατήρηση. Αυτά τα πομπικά άγηματα, σχεδιασμένα για να μεταφέρονται στις πομπές της Μεγάλης Εβδομάδας, αποτελούν ειδίκευση της Βαγαδολίδ. Η θέα ενός τόσο συνόλου στο Παρίσι, στην Αίθουσα Ναπολέοντα, θεωρείται γεγονός.

Μεταξύ των άλλων σημαντικών δανείων, που δεν είχαν ποτέ παρουσιαστεί στη Γαλλία, ξεχωρίζουν το Cristo de la Luz του Gregorio Fernández, ένας Χριστός σε σταύρωση σε πραγματικό μέγεθος με εντυπωσιακό φυσιοκρατικό ρεαλισμό, καθώς και το Saint Jean Baptiste, αριστούργημα του Alonso Cano. Δύο πρόσφατες αγορές του μουσείου, εντυπωσιακά αποκατεστημένες, είναι επίσης στο πρόγραμμα: η Vierge et l'Enfant avec saint Jean Baptiste της Luisa Roldán και η Immaculée Conception του Pedro de Mena (1680).

Η διαδρομή οργανώνεται γύρω από διακριτούς θεματικούς άξονες: ο σεβασμός προς τα λείψανα και ο ρόλος των αγίων-μεσολαβητών, τα φορεμένα αγάλματα, η απεικόνιση των παθών του Χριστού και της Παναγίας, η ιδιωτική ευλάβεια και η Αμόλυντη Σύλληψη. Ένας τρόπος να εξερευνηθούν οι χρήσεις αυτών των γλυπτών, η υλικότητά τους, οι περιφερειακές τους αποχρώσεις και η προσωπικότητα των μεγάλων γλυπτών που δραστηριοποιήθηκαν στην Καστίλλη και στην Ανδαλουσία. Ιδιαίτερα αξίζει να σημειώσουμε τη Luisa Roldán, από τις ελάχιστες γυναίκες καλλιτέχνες της εποχής που κατάφερε να φτάσει στη βασιλική αυλή της Ισπανίας, πλάι στους Gregorio Fernández, Alonso Cano, Juan de Mesa, José de Mora, Pedro de Mena, Pedro Roldán ή και José de Arce.

Γιατί το Εθνικό Μουσείο Γλυπτικής του Βαγιαδολίδ αποτελεί παγκόσμιο σημείο αναφοράς;

Το Εθνικό Μουσείο Γλυπτικής της Βαγιαδολίδ φιλοξενεί μια από τις καλύτερες συλλογές στην Ευρώπη, και βεβαίως τη μεγαλύτερη συλλογή πολυχρωμης ξύλινης γλυπτικής στο ήπειρο, με πάνω από 3.000 κομμάτια. Ιδρύθηκε το 1842 και στεγάζεται στο παλιό Κολέγιο του Αγίου Γρηγορίου, μνημείο ιστορικού ισαβενικού ρυθμού, και φέρει το σημερινό του όνομα από το 1933. Το γεγονός ότι το μουσείο δανείζει 23 σημαντικά κομμάτια στο Παρίσι, μερικά από τα οποία δεν έχουν βγει ποτέ από την Ισπανία, μετρά τη σημασία αυτής της συνεργασίας με το Λούβρο.

Η έκθεση βρίσκεται υπό την επιμέλεια Valérie Carpentier-Vanhaverbeke, διευθύντρια επιμέλειας του Τμήματος Γλυπτικής του Λούβρου, σε συνεργασία με Alejandro Nuevo Gómez, διευθυντή του Μουσείου Εθνικής Γλυπτικής. Απευθύνεται τόσο στους φανατικούς ο μπαρόκ καλλιτεχνικός όσο και στους περίεργους που έλκονται από μια μορφή γλυπτικής ακόμη σχετικά άγνωστη στο ευρύ γαλλικό κοινό. Η είσοδος συμπεριλαμβάνεται στο βασικό εισιτήριο του μουσείου του Λούβρου, με 22 € για κατοίκους και υπηκόους του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (32 € εκτός ΕΕ), δωρεάν για όσους είναι κάτω των 18 ετών και για τους κάτω των 26 ετών που είναι υπήκοοι ή κάτοικοι ΕΕ. Το μουσείο είναι ανοιχτό καθημερινά εκτός από Τρίτη. Προτείνεται η κράτηση στην επίσημη πύλη αγοράς εισιτηρίων.