Αυτή η άγνωστη εκκλησία του Παρισιού έχει μετατραπεί στον μεγαλύτερο τάφο της Γαλλίας

Αυτός ο τεράστιος πέτρινος θόλος κρύβει μία από τις πιο ταραχώδεις ιστορίες της πρωτεύουσας. Αρχικά κατασκευασμένο ως η πιο επιβλητική εκκλησία του Παρισιού, το Πάνθεον τελικά εξελίχθηκε σε εθνικό μαυσωλείο. Ανακαλύψτε πώς ένας ιερός τόπος μετατράπηκε στο μεγαλύτερο τάφο της Γαλλίας, φιλοξενώντας τις μορφές που σημάδεψαν την ιστορία μας.

dominating the hill of Sainte-Geneviève in the 5th arrondissement, this monumental structure hides a history full of twists and turns. Built to be Paris's most magnificent church, the Panthéon ultimately exchanged its altars for the coffins of France’s greatest historical figures. An insight into the remarkable transformation of this sanctuary into the secular temple of the Republic.

Η ιστορία μιας βασιλικής ευχής

Όλα ξεκινούν με μια υπόσχεση. Το 1744, ο βασιλιάς Louis XV, βαριά ασθενής, ορκίζεται ότι akan να χτίσει έναν επιβλητικό ναό αφιερωμένο στην Αγία Γεωργίτσα αν καταφέρει να θεραπευτεί. Ο αρχιτέκτονας Jacques-Germain Soufflot οραματίζεται τότε ένα αριστούργημα που συνδυάζει την ελαφρότητα του γοτθικού και την μεγαλοπρέπεια της αρχαιότητας. Αλλά το έργο διαρκεί δεκαετίες, και όταν τελικά ολοκληρώνεται ο τρούλος, η Φιλελεύθερη Επανάσταση έχει ήδη εξαφανίσει τη μοναρχία.

Μία αρχιτεκτονική καιρική πινακίδα

Το 1791, το κτίσμα μεταμορφώνεται ριζικά στη χρήση του. Δεν προορίζεται πλέον για προσευχή προς τον Θεό, αλλά για τον τιμητικό εορτασμό των «Μεγάλων Ανθρώπων». Από εκκλησία, γίνεται το Πάνθεον. Ωστόσο, ορισμένες περιόδους, το κτίριο αντιμετώπισε μια ταυτότητα σε κρίση, αλλάζοντας πολλές φορές λειτουργία. Μόνο το 1885, κατά την τελετή των μεγάλων ενταφιασμών του Βίκτωρος Ουγκώ, διακηρύσσεται επίσημα και οριστικά η νεκρόπολη που γνωρίζουμε σήμερα.

Ένα ιερό κτιριακό σύμπλεγμα κάτω από τα πόδια μας

Ενώ η εκκλησία εντυπωσιάζει με τον όγκο και το εκκρεμές του Φουκώ, ο πραγματικός τάφος κρύβεται στα υπόγεια. Η κρύπτη, ένα τεράστιο λαβύρινθος από πέτρα, φιλοξενεί πλέον τις οστά των Voltaire, Rousseau, Émile Zola, Simone Veil και ακόμη και της Ζοζεφίν Μπέικερ. Εδώ χτυπά η καρδιά της γαλλικής μνήμης, σε έναν χώρο που αρχικά ήταν μια απλή κρύπτη μοναχών.

Αν αναζητάτε την οικειότητα μιας μικρής γειτονικής εκκλησίας, έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που εξαφανίστηκε. Οι μεγαλοπρεπείς θόλοι και ο επιβλητικός, σιωπηλός θάλαμος του Πανθεόνου ίσως να σας προκαλέσουν ένα μικρό ρίγος μοναξιάς, εκεί όπου οι ριπές αέρα κυκλοφορούν τόσο συχνά όσο και οι αναμνήσεις.