Τι θα λέγατε αν σας λέγαμε ότι η πρωτεύουσα σώθηκε από την εισβολή των Ούννων από μια γυναίκα που λεγόταν Ζενεβιέβ, και μάλιστα χωρίς καν να δώσει μάχη; Λιγότερο γνωστή από την Ιωάννα της Λωραίνης, αλλά εξίσου χαρισματική, η προστάτιδα του Παρισιού αξίζει πλουσιοπάροχα τη θέση της στο πάνθεον των μεγάλων ιστορικών προσωπικοτήτων, κυριολεκτικά, αφού το Πάνθεον βρίσκεται σήμερα στη Montagne Sainte-Geneviève, στη θέση του πρώην αβαείου που ήταν αφιερωμένο σε αυτήν.
Φανταστείτε το Παρίσι του 5ου αιώνα. Το 451, ο Αττίλας ο Ούννος έφτασε στη Λουτετία από μακριά, μια πραγματική μάστιγα που κατέστρεψε τα πάντα στο πέρασμά του και έσπειρε τον τρόμο παντού. Όταν διαδόθηκε η φήμη ότι πλησίαζε, οι Παριζιάνοι τρόμαξαν και θέλησαν να φύγουν προς την Ορλεάνη, αλλά η Geneviève, μια ευσεβής νεαρή γυναίκα μόλις στα τριάντα της, προέτρεψε τα πλήθη να προσευχηθούν και να μην εγκαταλείψουν την πόλη, σίγουρη ότι η πόλη, που δεν ήταν ακόμη πρωτεύουσα, θα γλίτωνε. Τελικά, είτε από θαύμα είτε από σύμπτωση, ο Αττίλας άλλαξε κατεύθυνση και παρέκαμψε τη Λουτετία, κατευθυνόμενος προς την Ορλεάνη.
Η Geneviève έγινε έτσι μια πραγματική ηρωίδα και πνευματική μορφή της πρωτεύουσας, οργανώνοντας νηοπομπές τροφίμων κατά τη διάρκεια λιμών και μεσολαβώντας στους Φράγκους βασιλείς για να βοηθήσει τους φτωχότερους, ιδίως τους πρώτους χριστιανούς ηγεμόνες του φραγκικού βασιλείου, τον Κλοβίς και την Κλοθίλδη. Όταν πέθανε το 502, θάφτηκε στο λόφο που αργότερα θα έφερε το όνομά της: Montagne Sainte-Geneviève.
Σήμερα, η ψυχή της Sainte-Geneniève ζει σε πολλά μέρη της πρωτεύουσας, αλλά τα ίχνη της μπορούν να εντοπιστούν κυρίως στο 5ο διαμέρισμα, ιδίως στηνεκκλησία Saint-Étienne-du-Mont, όπου η σαρκοφάγος της είναι ακόμα ορατή, παρόλο που τα λείψανά της εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Παρόλο που η λατρεία της δεν είναι πλέον τόσο δημοφιλής όσο ήταν κάποτε, η επισκοπή εξακολουθεί να διοργανώνει κάθε χρόνο πομπή προς τιμήν της μεταξύ της Ναντέρ, όπου γεννήθηκε, και του Παρισιού.
Μια ανεπιτήδευτη φιγούρα, αλλά εν μέρει χάρη σ' αυτήν η Πόλη του Φωτός δεν βυθίστηκε στο σκοτάδι εκείνη την εποχή. Ποιος ξέρει τι θα είχε συμβεί αν είχε συμβεί;
