Χαρακτηρίζατε το γνώριμο; Το δάσος του Μπουλόν ήταν παλιά μια βασιλική δασική περιοχή για κυνηγούς.

Μάθατε ότι το Bois de Boulogne, το πράσινο πνεύμονας του 16ου διαμερίσματος του Παρισιού, ήταν άλλοτε ένα τεράστιο βασιλικό δάσος όπου οι Γάλλοι μονάρχες πήγαιναν να μαζέψουν το κυνήγι; Ας σας ταξιδέψουμε σε μια συναρπαστική ιστορία που χρονολογείται αιώνες πίσω.

Βρίσκεται στα δυτικά του Παρισιού, στο 16ο διαμέρισμα, το δάσος του Μπουλόν αποτελεί σήμερα έναν αχώριστο προορισμό για περιπάτους, με τα 846 στρέμματα πράσινης έκτασης του. Ωστόσο, πίσω από τις διαδρομές για ποδήλατο και τα ήρεμα λιμάνια, κρύβεται μια που χρονολογείται πάνω από είκοσι αιώνες. Αυτό το μεγάλο πράσινο πνευμόνι που οι κάτοικοι του Παρισιού επισκέπτονται καθημερινά ήταν, πολύ πριν από αυτούς, ο αποκλειστικός χώρος κυνηγιού των βασιλιάδων της Γαλλίας.

Από πού προέρχεται το όνομα «δασός του Μπολόν»;

Όλα ξεκινούν από το αρχαίο δάσος του Ρουβρέ, μια τεράστια έκταση που εκτεινόταν πολύ πέρα από τα σύγχρονα όριά μας, καλύπτοντας τις σημερινές δασικές εκτάσεις του Μοντμόρενσι, του Σεν-Ζερμέν-αν-Λαέ, το δάσος του Σαβίλ και το Μορόν. Το όνομά του προέρχεται από τους ρόβρους βελανιδιές, μια μικρότερη ποικιλία από τις συνηθισμένες βελανιδιές, που τότε φύονταν σε αυτήν την περιοχή. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Παρισιού, ο βασιλιάς των Φράγκων Δαγομπέρ, που βασίλευσε από το 629 μέχρι το 639, ήταν αυτός που πρωτόνιζε στο δάσος αυτό για να κυνηγήσει την αρκούδα, το ελάφι και κάθε λογής θήραμα ανάμεσα στις βελανιδιές αυτές.

Όσο για το όνομα «Boulogne», έρχεται πολύ πιο ύστερα. Γύρω στο 1315, Ο Φίλιππος ο Λεοντόκαρδος κατασκευάζει μια μικρή εκκλησία μετά από ένα προσκύνημα στη Boulogne-sur-Mer, και το δάσος παίρνει φυσικά το όνομά της. Ένα ετυμολογικό μικρό detail που ελάχιστοι περιπατητές φαντάζονται όταν περπατούν σήμερα μέσα από τις διαδρομές του πάρκου.

Ένα δάσος που φυλάσσεται με ζήλο από τους βασιλιάδες

Με την πάροδο των αιώνων, το δάσος γίνεται ένα βασιλικό κτήμα που προσελκύει πολλούς. Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, ο Φίλιππος ο Ωραίος αγοράζει το μεγαλύτερο μέρος του δάσους από τους μοναχούς του Σεντ-Ντυνί για να το μετατρέψει σε καταφυγείο κυνηγιού στα βασιλικά εδάφη. Κάτω από τον Φραγκίσκο τον Α’, χτίζεται μάλιστα ένα κάστρο — το διάσημο Παλάτι της Μαδρίτης — μετατρέποντας τον χώρο σε πραγματικό τόπο βασιλικών εορτασμών. Αργότερα, το κυνήγι χορηγείται με περίφραξη από τοίχο υπό τον Ερρίκο Β’ και τους διαδόχους του, με οκτώ πύλες, για να διαφυλάξουν αυτό το βασιλικό προνόμιο από τα εξωτερικά μάτια.

Αυτό το ίδιο δάσος φιλοξενεί επίσης μια γλυκιά ιστορία που αξίζει να αφηγηθούμε. Τότε, υπό τον Henri III, επικίνδυνα θηρία κλείνονταν στο κάστρο της Μαδρίτης και διασκεδάζοντας τον βασιλιά, τα ανάγκαζαν να μονομαχούν με ταύρους. Το τέλος της ιστορίας όμως είναι αρκετά αστείο: μια νύχτα, ο βασιλιάς ονειρεύτηκε ότι αυτά τα ζώα τον καταλάγιαζαν και τότε, σύμφωνα με αρχεία στη Βιβλιοθήκη της Γαλλίας στη Gallica, οι θηλυκοί συγκροτητές αντικαταστάθηκαν από μικρά σκυλιά που περιπολούσαν γύρω και τον προστάτευαν.

Κατά τη Αγώνια Πόλεμο των Εξήντα, το ξύλο λειτουργούσε ως καταφύγιο για ληστές, προτού επανέλθει επίσημα ως βασικό βασιλικό κυνηγετικό πάρκο τον 16ο αιώνα. Και είναι εκεί που οι αδερφοί Montgolfier πραγματοποίησαν την πρώτη τους πτήση με αερόστατο — ένα κεφάλαιο της ιστορίας που σίγουρα δεν περιμένει κανείς να συναντήσει σε ένα δάσος κυνηγιού.

Από το βασιλικό κυνήγι σε δημόσιο πάρκο: μια ριζική μεταμόρφωση

Η μετατροπή της βασιλικής μοναρχίας σε δημόσιο χώρο δεν γίνεται χωρίς αναταραχές. Το δάσος παραμένει σε μεγάλο βαθμό περικυκλωμένο, επιτρέποντας στον Λουδοβίκο XVI να οργανώνει εκεί τα κυνηγητικά του πάρτι, πριν το ανοίξει τελείως στο κοινό. Η Επανάσταση και οι ναπολεόντειοι πόλεμοι αφήνουν τα σημάδια τους: το δάσος καταλαμβάνεται και μέρος του καταστρέφεται από τα εχθρικά στρατεύματα που κατασκηνώνουν εκεί κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη Γαλλία.

Τελικά, υπό Ναπολέοντα Γ΄, το δάσος εισχωρεί στη σύγχρονη ζωή της πόλης. Ο αυτοκράτορας εμπνέεται από τα αγγλικά πάρκα τοπίου που ανακάλυψε κατά τη διάρκεια της εξορίας του στο Λονδίνο: πάνω από τετρακόσιες χιλιάδες δέντρα φυτεύονται, ενώ δημιουργούνται λίμνες και ποτάμια. Ο τοπιογράφος Αντόλφ Αλφαν αναμορφώνει ολοκληρωτικά τον χώρο, και αυτή την εποχή σχεδιάζεται και η Μεγάλη Καταρράκτης. Αρχικά φαντασμένη το 1856 από τον μηχανικό ΕΥγένιο Μπελγκράν, η τεχνητή αυτή καταρράκτης 12 μέτρων συνοδεύεται από έναν κομψό πύργο, που αρχικά λειτουργούσε ως σταθμός κυνηγιού για τον Ναπολέοντα Γ΄. Μπορεί κανείς να φανταστεί τον αυτοκράτορα να ξεκουράζεται εκεί μετά από ένα κυνήγι, πριν το μέρος αυτό αποκτήσει μια πολύ πιο γευστική υπόσταση.

Η Μεγάλη Κατάβαση, από το αυτοκρατορικό περίπτερο μέχρι το εστιατόριο με αστέρι

Η ιστορία της Μεγάλης Καταρράκτης αποτελεί μια από τις πιο εντυπωσιακές ανακαινίσεις του Παρισιού. Το παλαιό κυνηγετικό περίπτερο του Ναπολέοντα ΙΙΙ μετατρέπεται σε μια κομψή εστιατόριο κατά την ίδια την Έκθεση του 1900, με μια λαμπερή αρχιτεκτονική που συνδυάζει το Βασίλειο, την Περίοδο Μπελ Εποκ και το Art Nouveau. Το γυάλινο στέγαστρό του, με μια επιβλητική μεταλλική μαρίνα σε πράσινο χρώμα, που αποδίδεται στον Γκουστάβ Εϊφλ, το καθιστά σήμερα ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τοπόσημα του δάσους. Από το 1965, το εστιατόριο διατηρεί μια αστέρι Michelin και λειτουργεί εδώ και τρεις γενιές υπό την οικογένεια Menut, οι οποίοι φυλάττουν με ζήλο αυτό το σπάνιο κληροδότημα.

Στην κουζίνα, ο σεφ Φρεντερίκ Ρομπέρ (που έχει εργαστεί στα εστιατόρια Bernard Pacaud και Alain Senderens) προσφέρει μια κλασική και εποχική γαλλικήγαστρονομία, με το σήμα κατατεθέν του τα μακαρόνια με σελινόριζα, πάγωμα και μαύρη τρούφα. Ένα μέρος που αξίζει να θυμάστε για μια διαφορετική βόλτα, και μπορείτε να το βρείτε στο Michelin Guide.

Λογοτεχνική αντι-πρόταση για το τέλος: καθώς επέστρεφε από μια βόλτα στο δάσος Μπουλόν, ο νεαρός Μαρσέλ Προυστ, μόλις 9 ετών, υπέστη την πρώτη κρίση άσθματος. Ο μελλοντικός συγγραφέας της Έρευνας θα διατηρεί σε όλη του τη ζωή μια ξεχωριστή σχέση με αυτό το μέρος, φορτωμένο αναμνήσεις.

Σήμερα, το δάσος του Μπουλόν φιλοξενεί εκατομμύρια επισκέπτες που έρχονται για περπάτημα, ποδήλατο, βόλτες με κανό στο Λίμνη του Κάτω, ή για να εξερευνήσουν το πάρκο της Βακατέλ και τον κήπο της Ακκλιματάς. Δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί, περπατώντας κάτω από τις βελανιδιές, ότι τα ίδια αυτά δέντρα είδαν να περνούν βασιλιάδες, πομπές και κυνηγετικές ομάδες επί αιώνες.