Trap - Een beklemmende thriller waarin M. Night Shyamalan de kijker meesleept in een spel van misleiding

De regisseur die vooral bekend staat om spanningfilms, M. Night Shyamalan, is terug met Trap, een psychologische thriller die gespeeld wordt als een bergruimte vol mensen. Na een bioscooprelease in 2024, draait de film rond Josh Hartnett, die de rol van Cooper op zich neemt—een vader die met zijn dochter naar een concert gaat… en geconfronteerd wordt met een serial killer op de jacht. Na de première op 7 augustus 2024, verschijnt Trap op HBO Max op 7 januari 2026.

De uitgangspositie rust op een simpele, maar meteen beklemmende mechaniek: in een volle zaal heeft de politie de deuren afgesloten om een verdachte te pakken. Cooper ontdekt al snel dat dit geen gewone gebeurtenis is, maar een ultieme valstrik. Zijn opdracht krijgt twee aspecten: ontsnappen zonder op te vallen, terwijl hij tegelijk de illusie van een gewone avond voor zijn dochter Riley moet bewaren.

Door te spelen met observatie, controles, bewegingen en de druk van de tijd, creëert de film een voortdurende spanning, gevoed door de keuzes die Cooper ter plekke moet maken, temidden van toeschouwers, personeel en een politie-inzet die zich aanspant. Het verhaal richt zich zowel op de adrenalinekick van de ontsnapping als op de maatschappelijke façade van het personage, dat gedwongen is een “normaal” ouderrol te blijven vervullen ondanks de urgentie.

De trailer van Trap

Valstrik

In de navolging van zijn thrillers met een uitgekiend plot, neemt Shyamalan hier een beperkte blik op zijn hoofdpersoon, waarbij hij het perspectief volgt vanaf de ‘juiste’ kant. Het doel is zowel een kat- en muisspel als een psychologisch gewonnen strijd: elke ogenschijnlijk onbeduidende interactie kan een test worden, elk detail (armbanden, toegangen, controlepunten, kleedkamers, bewegingen) wordt een sleutelmoment in het verhaal.

De filmproductie is het resultaat van een familie samenwerking: Saleka Shyamalan, muzikant en performer, brengt haar interpretatie van de popster Lady Raven en draagt bij aan de muzikale essentie van het project. De makers hebben een waar theater opgebouwd, gefilmd als een liveconcert, om muziek en scenografie (verlichting, choreografieën, publiek) naadloos te integreren in de spanning. Shyamalan heeft ook bewust op film gedraaid, met een 'organisch' gevoel, en koos voor een kleurenpalet geïnspireerd door Modigliani om een sfeer te creëren die zowel stijlvol als benauwend is.

• Lees ook
• Beste bioscopen in Parijs

De cast bestaat uit Josh Hartnett (recent nog te zien in Oppenheimer), Ariel Donoghue en Saleka Shyamalan. Tegelijkertijd produced de regisseur ook Les Guetteurs, de eerste lange speelfilm van zijn dochter Ishana Night Shyamalan, die rond dezelfde periode uitkwam, wat leidde tot een soort familiegevoel in de communicatie rond de zomer van 2024.

Met zijn opzet van een concert die verandert in een valstrik, richt Trap zich op liefhebbers van psychologische thrillers met voortdurende spanning en verhalen over manipulatie. De film legt de nadruk op progressie, ruimtegebruik en morele ambiguïteit, in plaats van een traditionele speurtocht. Het sluit aan bij een recente trend binnen het thriller-genre van verhalen die zich afspelen in één enkele locatie, die daardoor bijna een eigen verhaal op zich wordt.

Onze mening over Trap

Met Trap komt M. Night Shyamalan terug met een intense en originele thriller die de kijker onderdompelt in een benauwde huiselijke setting, midden in een vol concert. Met een indrukwekkende Josh Hartnett in de hoofdrol verkent de film de menselijke dualiteit, de aard van het kwaad en de illusie van bedrieglijke schijn. Door constante spanning en onvoorspelbare wendingen speelt Shyamalan weer met de verwachtingen van het publiek, en levert hij een film af die verdeeld, maar niet onverschillig laat.

Het verhaal van Trap rust op een onconventioneel script, ver weg van de gebruikelijke formules van het thriller. Cooper, vertolkt door Josh Hartnett, is een vader die met zijn dochter Riley naar een concert is gegaan. Maar achter zijn zorgzame vaderlaag huist een dubbel leven als seriemoordenaar. Wanneer de politie een operatie op touw zet om hem tijdens het evenement te arresteren, moet hij alles op alles zetten om te ontsnappen zonder dat zijn dochter of de uitzinnige menigte het doorhebben.

Het concept van "giechel in realtime", gesitueerd in de rumoerige en fel verlichte sfeer van het concert, zorgt voor een constant aanwezige spanning. Elke minuut brengt Cooper dichter bij zijn vangst, maar dankzij de vakkundige regie van Shyamalan blijft de kijker gefascineerd door de gevluchte crimineel. Zijn band met Riley, vol tederheid en ambiguïteit, voegt een diep emotioneel laagje toe, dat de morele grijstinten van de held in twijfel trekt.

Met Trap bewijst M. Night Shyamalan opnieuw zijn flair voor het creëren van voortdurende spanning via een uiterst precieze en meeslepende regie. De filmmaker sluit de kijker op in het gesloten wereldje van het vol concert, dat uitgroeit tot een beklemmende valstrik waarin elke beweging van Cooper nauwlettend wordt gevolgd, en elke misstap de ontknoping kan bepalen.

De camera kiest voor een quasi subjective benadering, die nauwgezet Josh Hartnett volgt tijdens zijn vluchtpoging. Soepel bewegende trackingshots die hem tussen de toeschouwers door vastleggen, versterken de onderdompeling en verhogen de adrenaline. Op meerdere momenten gebruikt Shyamalan close-ups op het gezicht van Cooper, die zijn spanning en angst vangt terwijl hij probeertkalmpjes te blijven voor zijn dochter. Het contrast tussen de menigte om hem heen en zijn psychologische isolatie wordt op indrukwekkende wijze in beeld gebracht.

Qua visuele stijl kiest de film voor een palette van donkere kleuren, voornamelijk blauwe en grijze tinten, die de koude en beklemmende sfeer benadrukken. Het gedimd licht, af en toe onderbroken door flitsen uit de scène, speelt een cruciale rol: het creëert een spel van schaduw en licht dat zowel de dualiteit van de hoofdpersoon als de dreiging die onvermijdelijk over hem hangt, onderstreept.

Na jaren van meer terughoudende optredens geeft Josh Hartnett hier een indrukwekkende hoofdrol, waarin hij de dualiteit van Cooper treffend vastlegt. Zijn verontrustende blik, zijn vermogen te schakelen tussen en kille jager, maken zijn personage zowel ontzagwekkend als eigenaardig boeiend.

Wat opvalt in Trap, is de omkering van morele verwachtingen: ondanks dat hij een seriemoordenaar is, wensen we dat hij het haalt, omdat de band met Riley zo sterk en goed opgebouwd is dat je het moeilijk vindt om hem te laten vallen. Deze vader-dochter relatie, even ontroerend als verontrustend, is een van de meest indrukwekkende aspecten van de film.

De kritieken op Trap lopen uiteen: sommigen vinden dat Shyamalan niet de grote verrassing weet te brengen zoals hij dat soms doet, terwijl anderen een efficiënt en meeslepend thriller prijzen. Maar het is moeilijk te ontkennen dat de film perfect haar doel dient: hij weet de kijker in spanning te houden, zit vol onverwachte wendingen, en combineert een meeslepende regie met intense acteerprestaties.

Voor liefhebbers van spannende thrillers, verhalen die spelen met de morele keuzes van de personages, en huis clos situaties die onderdrukken, is Trap een aanrader. Wie echter hoopt op een spectaculaire onthulling zoals in Sixieme Zintuig of een meer klassieke verhaallijn, zal misschien wat teleurgesteld zijn.