De Hechting: een gevoelig drama met Valeria Bruni Tedeschi, uitgeroepen tot Beste Film op de Cesar Awards 2026

L’Attachement is een Franse drama geregisseerd door Carine Tardieu, die samen met Raphaële Moussafir het script schreef op basis van de roman L’Intimité van Alice Ferney. Met hoofdrollen voor Valeria Bruni Tedeschi, Pio Marmaï en Vimala Pons, ging de film op 19 februari 2025 in première in de bioscopen. Gepresenteerd op de Venetië Filmfestival 2024 (Orizzonti-sectie), won de film tijdens de 51e César-uitreiking 2026 drie belangrijke prijzen: Beste Film, Beste Adaptatie en Beste Actrice in een Bijrol voor Vimala Pons.

Sandra, een vrijgevochten vrouw van in de vijftig, leidt een gestructureerd leven tussen haar boekwinkel en haar appartement. Wanneer haar buurman plotseling alleen komt te staan met een kleuter en een baby, wordt ze gedwongen haar leven te delen, al is het maar tijdelijk. Wat begonnen was als een vriendelijke hulp, groeit al snel uit tot een vaste aanwezigheid en ontwikkelt zich tot een diepere connectie.

Met de dagen die verstrijken, ontstaat de band in de kleine, dagelijkse momenten: een blik die wordt uitgewisseld, een gedeeld moment van stilte, een zorg die wordt toevertrouwd. Sandra, die zichzelf vaak als vrijgevochten beschouwde, ontdekt onverwachts een vorm van betrokkenheid bij deze hernieuwde familie. De film toont hoe de connecties ontstaan buiten de gebruikelijke kaders, tussen rouw, eenzaamheid en de drang om er voor de ander te zijn.

De aanhangwagen van Attachment

• Lees ook
• Beste bioscopen in Parijs

Met L’Attachement brengt Carine Tardieu op vrije wijze het boek van Alice Ferney uit 2020 tot leven. De filmmaker heeft ervoor gekozen om het verhaal te centreren rond het personage Sandra, waardoor deze de kern van de film vormt, met een intieme en compacte aanpak. De opnames vonden plaats met een licht team en met een handheld-camera, ontworpen om zo dicht mogelijk bij de acteurs en kinderen te komen. De directeur van de fotografie, Elin Kirschfink, koos voor een afbeelding met natuurlijke tinten, waarbij de warmte van binnenruimtes afwisselt met koudere buitenlichteffecten. De film won in 2026 drie César Awards (Beste Film, Beste Adaptatie voor Carine Tardieu, Raphaële Moussafir en Agnès Feuvre, en Beste Vrouwelijke Bijrol voor Vimala Pons) en behaalde nog vijf andere nominaties, waaronder voor Beste Acteur en Beste Actrice.

In de lijn van Les Jeunes Amants en Ôtez-moi d’un doute blijft de regisseur haar verkenning van menselijke relaties en kwetsbare evenwichten voortzetten. De film past binnen de traditie van de Franse dramafilm, die de intime kant centraal stelt, waarbij de regie zich richt op gezichten, stiltes en dialogen. Het geluidsontwerp, waarin onder meer klassieke muziek en Oost-Europese geïnspireerde stukken van Eric Slabiak voorkomen, versterkt deze dynamiek zonder de emoties te overduidelijk te benadrukken.

Onze mening over Hechte banden :

Er bestaan films die je keihard raken, en anderen die zachtjes in je oor fluisteren. Hechte banden, van Carine Tardieu, behoort tot die tweede categorie: een intiem en bedachtzaam drama waarin de emoties zich opbouwen uit stilte, gebaren en terughoudende woorden. Gebaseerd op de roman De Intimiteit van Alice Ferney, verkent deze film hoe fragiele levens elkaar ontmoeten, soms botsen, en uiteindelijk een gedeelde ruimte vinden, zonder handleiding of belofte op directe heling.

Met sterke vertolkingen van Valeria Bruni Tedeschi, Pio Marmaï en Vimala Pons schetst Hechte banden een gevoelig portret van rouw, eenzaamheid en het herdefiniëren van relaties. De film forceert nooit de emotie, maar laat die in kleine momenten opborrelen, met een zeldzaam talent om zowel het gewicht van verlies als de hoop op nieuw evenwicht voelbaar te maken. De knappe acteerregie geeft diepgang aan personages, getekend door conflicten en discretie.

Carine Tardieu regisseert op een organische wijze, heel nabij de gezichten, met afwisselende close-ups — waar twijfels en onderdrukte verlangens zichtbaar worden — en ruimere shots die de personages plaatsen in een soms te grote wereld. De beelden vertonen een zachte, natuurlijke kleurstelling: warme interieurs waar nabijheid voorzichtig wordt opgebouwd, afgewisseld met koudere exterieurs die het aanvankelijke isolement versterken. Deze subtiele visuele taal ondersteunt de evolutie van de onderlinge verbinding, zonder die expliciet te verklaren.

Het verhaal wordt sterk gedragen door Sandra. Als al geruime tijd buren, raakt deze onafhankelijke boekhandelaar onbedoeld betrokken wanneer een noodgeval haar bijna per ongeluk middenin een wankelende familie duwt. Bruni Tedeschi portretteert een terughoudend personage, vol onderhuidse impulsen die ze nauwelijks durft toe te staan: alles uit zich in blik, houding en onderbroken zinnen. Aan de andere kant staat Alex (Pio Marmaï), een jonge vader gedaan door rampspoed, die met een lichte façade voortbeweegt, maar nooit helemaal de vermoeidheid of pijn verbergt. De film schetst treffend dat precaire moment waarin je “voor de kinderen” nog rechtop blijft staan, zonder dat je weet hoe je verder moet.

In het hart van het verhaal ligt de band tussen Sandra en Elliot (César Botti), die een kostbare echtheid brengt: soms wat onbeholpen, soms grappig, altijd verbonden met de realiteit. De dialoog, vaak doorspekt met subtiele ironie, vermijdt moraliserende uitleg en sentiment. Bijvoorbeeld deze scène, die veel zegt over de manier waarop de film kracht, verantwoordelijkheid en kinderlijke bewondering benadert:
"Kinderen krijgen, dat is boven mijn kunnen!
- Is mama sterk?
- Ze kan jouw leven regelen en niet alleen haar eigen. Ja, ik denk dat Cécile heel sterk is."

Wat opvalt, is de afwijzing van gemakzucht. De film biedt geen ‘oplossing’ voor rouw of eenzaamheid: hij observeert met tact hoe iedereen z’n weg zoekt, struikelt en weer probeert. Het geluid draagt hier volledig aan bij: een sobere soundtrack zonder teveel poeha, met klassieke toetsen en vooral veel veelzeggende stilte, waarin je ademhaling hoort, een pagina omslaan, of een ongeduldige kinderstem. Al die details scheppen een intieme sfeer zonder die te overaccentueren.

Naast het melodrama stelt Hechte banden een eenvoudige, centrale vraag: wat maakt iemand familie? Bloed, gewoonte, aanwezigheid, de keuze om er te zijn — ook al is het niet perfect. Tardieu neemt geen standpunt in, en dat vormt een kracht: geen enkel personage wordt geïdealiseerd, iedereen heeft zijn blinde vlekken. Een uitspraak van Sandra aan Alex vat deze ‘present’-ethiek treffend samen: "Ik ben slechts degene die er was! Jouw taak is gelukkig te zijn, zodat Lucille een voorbeeld heeft om zich aan vast te houden. Anders is ze verloren."

Hechte banden is een film vol zachtheid en terughoudendheid, nooit melodramatisch of showachtig. Het verkiest nuance boven effect, en geeft de kijker de tijd om zich in de personages te verplaatsen. Een film die niet zoekt naar schokeffecten, maar op een duurzame manier blijft hangen — net als die subtiele banden die uiteindelijk betekenis krijgen.

Het Hechtingsproces
Film | 2025
Première in de bioscoop: 19 februari 2025
Drama | Speelduur: 1u45
Van Carine Tardieu | Met Valeria Bruni Tedeschi, Pio Marmaï, Vimala Pons
Oorspronkelijke titel: Het Hechtingsproces
Nationaliteit: Frankrijk

Bekroond door de César Academie, bevestigt deze dramafilm de positie van Carine Tardieu in het hedendaagse Franse cinema, waar literaire adaptaties en intieme verhalen over familie dynamiek samenkomen. Met een bewonderde cast en strakke regie groeit het uit tot een opvallend werk van 2025.

Wil je je bioscoopbeleving verlengen? Kijk dan eens naar de bioscoopaankondigingen van februari, de aanraders van het moment en onze toplijst met drama’s van het jaar.