Heart of the Beast, een avonturen-thriller onder regie van David Ayer, draait op 23 september 2026 in de Franse zalen. Brad Pitt vertolkt er James Belmont, een voormalig lid van de speciale eenheden die na een watervliegtuigcrash geïsoleerd raakt in de ruige wildernis van Alaska, vergezeld door zijn hond Odin.
De film markeert de hereniging van David Ayer en Brad Pitt, twaalf jaar na Fury. De cast bestaat verder uit J.K. Simmons en Anna Lambe, in een overlevingsverhaal geschreven door Cameron Alexander.
Wat kun je verwachten van Heart of the Beast ? Een survivalfilm die in opbouw vrij klassiek is, maar die in uitvoering buitengewoon doeltreffend werkt. David Ayer legt de nadruk op een bijna tastbare natuur, een zeer betrokken Brad Pitt en vooral een relatie tussen man en hond die sterk genoeg is om deze tocht een echt emotioneel gewicht te geven.
De film neemt toch de tijd voordat hij zijn personages in een overlevingssituatie plaatst. Heart of the Beast opent met Odin, door een jonge vrouw langs de rand van een weg teruggevonden, alleen. Waar is James gebleven? Het verhaal spoelt dan enkele dagen terug. We ontdekken de voormalige soldaat en zijn hond die bivakkeren in de uitgestrekte wildernis, verenigd door een vertrouwen dat veel sterker lijkt dan het vertrouwen dat James nog in mensen heeft.
Oorlogsherinneringen in sepia-tinten ontrafelen geleidelijk de trauma's van James. Ook Odin draagt de zichtbare sporen van dat gedeelde verleden met zich mee: zijn lijf zit vol littekens en één van zijn poten heeft een prothese. Nog voordat hun leven opnieuw in gevaar komt, zet de film zo twee personages neer die al diep getekend zijn door wat ze samen hebben meegemaakt.
Het duurt een goeie veertien à vijftien minuten voordat het verhaal écht kantelt. Tijdens een vlucht met een watervliegtuig crasht het toestel en worden James en Odin aan hun lot overgelaten midden in Alaska. Heart of the Beast verspringt dan van tempo en laat zijn belangrijkste troef zien: het vermogen om van die spectaculaire natuur een bijna tastbare overlevingservaring te maken.
David Ayer filmt de uitgestrekte wildernis nooit als een simpele opeenvolging van ansichtkaarten. Het water is ijskoud, de stromingen te sterk, het terrein te moeilijk om te passeren en de wilde dieren gewoon hun eigen gang gaan. De natuur is eigenlijk niet de vijand van James en Odin: ze blijft vooral volledig onverschillig voor hun lot.
De film toont zich dan ook bijzonder concreet in de beproevingen die hij aan zijn personages oplegt. James moet onder meer terugkeren naar het ondergelopen watervliegtuig om te halen wat hen nog van nut kan zijn. Het vervolg confronteert het duo met het reliëf, de waterlopen en een wilde fauna die voortdurend benadrukt dat ze zich bevinden op een gebied waar ze geen vat op hebben. David Ayer vermijdt zo dat overleving gereduceerd wordt tot een simpele opeenvolging van catastrofes: elk nieuw milieu vereist een andere aanpak.
Overleven draait minder om heldhaftige daden dan om een reeks zeer concrete problemen die opgelost moeten worden, met doorgaans een uiterst kleine foutmarge. En sommige confrontaties, die we liever niet prijsgeven, behoren tot de meest indrukwekkende scènes van de film.
Daar maakt het realisme van Heart of the Beast het verschil. In een tijd waarin digitale omgevingen avonturen soms gladstrijken, ademt de film juist een bijna tastbare realiteit uit. Wanneer Brad Pitt duikt, klimt, valt of gewoon probeert verder te gaan ondanks de uitputting, voel je de inspanning. We voelen de kou met hem mee, we lijden met hem mee en, vooral, geloven we wat we zien.
Deze fysieke dimensie voedt de spanning rechtstreeks. Nog maar net voorbij een hindernis of er duikt al een volgende op, maar de opeenstapeling laat nergens verzadigd raken. David Ayer weet dit gevoel van onzekerheid vast te houden en elke stap concreet genoeg te maken zodat we meegaan met het verhaal van het duo. We vervelen ons geen seconde en willen koste wat kost weten wat er daarna gebeurt.
Maar het ware hart van Heart of the Beast is nog altijd de relatie tussen James en Odin. De hond staat niet alleen paraat om makkelijk emoties op te wekken: hij wordt een echt partner, die zijn baasje beschermt net zo goed als James op hem let. Het ongeluk schept geen onderlinge afhankelijkheid, het maakt haar gewoon levensvatbaar. Ze overleven niet slechts naast elkaar, maar dankzij elkaar.
Hun militaire verleden versterkt die band nog. James lijkt een deel van zijn vertrouwen in mensen op het slagveld achtergelaten te hebben, terwijl Odin er fysiek de littekens van draagt. De flashbacks dienen dus niet alleen om James’ trauma uit te leggen: ze werpen ook licht op dit absolute vertrouwen tussen twee mensen die in elkaar een manier hebben gevonden om verder te gaan.
Brad Pitt komt in dit register bijzonder overtuigend over. Zijn vertolking legt veel nadruk op het lichaam, de stiltes en uitputting. Tijdens het grootste deel van de film blijft zijn belangrijkste speelpartner een hond, maar die beperking merk je bijna niet. Hun onderlinge chemie lijkt zo natuurlijk dat Odin als een volwaardig personage bestaat, en niet als louter narratief hulpmiddel.
Dit duo roept onvermijdelijk de recente The Dog Stars van Ridley Scott op, waarin eveneens een getekende man, diens hond en uitgestrekte wildernis centraal stonden. Maar de twee films volgen heel verschillende routes. In The Dog Stars zoekt Hig naar wat er nog kan bestaan voorbij zijn onderkomen: andere mensen, een toekomst, de mogelijkheid om opnieuw een plek te vinden in de wereld. In Heart of the Beast moet James vooral omgaan met een natuur die hem bij elke kilometer haar regels oplegt. De één zoekt nog een reden om te leven in de wereld; de andere moet eerst leren hoe hij erin kan overleven.
Daar tekent zich uiteindelijk de grens van Heart of the Beast af. David Ayer beheerst perfect de codes van het survivalgenre, maar probeert ze nooit echt te overstijgen. Tijdens de vertoning maakt dat weinig uit: de spanning zit, de fysieke scènes maken indruk en de band met James en Odin zorgt ervoor dat elke nieuwe dreiging een extra inzet oplevert.
Wanneer het licht weer aangaat, vervaagt de filmische impact al snel. De trauma's van James en de band met Odin geven het verhaal een echte emotionele diepgang, zonder dat hij volledig buiten de gebaande paden treedt. Sommige scènes blijven sterk, maar uiteindelijk blijft het geheel vooral hangen door wat je tijdens de vertoning voelt, en niet zozeer door wat hij achterlaat.
Heart of the Beast zal vooral aanspreken bij liefhebbers van survival, uitgestrekte landschappen, actief avonturenfilm en verhalen die de band tussen mens en dier centraal zetten. Kijkers die Brad Pitt in een wat kwetsbaardere rol willen zien, zullen er ook hun gading in vinden. Zij die op zoek zijn naar een ingrijpende vernieuwing van het genre of een film die nog lang na de vertoning blijft nazinderen, zouden daarentegen wellicht wat teleurgesteld achterblijven.
Heart of the Beast lukt het zo om een avontuur tastbaar te maken waarvan we de codes bijna allemaal kennen. Het water lijkt ijskoud, de uitgestrekte landschappen en de uitputting bijna aanstekelijk. Maar achter de effectiviteit van het survivalgenre schuilt vooral het absolute vertrouwen tussen James en Odin, waardoor de film zijn emotie krijgt. Een heel mooie survivalfilm, tijdens het kijken boeiend, al blijft de herinnering veel minder aanwezig wanneer de zaal leeg is.
Om je komende kijkbeurten voor te bereiden, vind je ook de films die deze maand in de bioscoop verschijnen, de films die je nu moet zien en onze selectie van de actiefilms die binnenkort in de bioscoop verschijnen.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
