Een blik, een personage dat een kamer binnenstapt, een stil gebaar: een deel van het verhaal van een film wordt via beelden verteld. De audiodescriptie vertaalt deze informatie naar woorden voor blinde of slechtziende kijkers. Ze vult de soundtrack aan door dingen toe te lichten die dialogen en geluiden alleen niet volledig kunnen verduidelijken.
Dit werk begint met observatie en het opschrijven. In een interview gepubliceerd door het CNC legt de audiodescriptor Marie Gaumy uit dat ze de film bekijkt en aantekeningen maakt over de personages, de decors en de bedoelingen. Een historisch verhaal kan extra documentatie vereisen om een kostuum of een decorstuk correct te benoemen.
Vervolgens moet je de bruikbare details kiezen op basis van de beschikbare tijd. Het volledig beschrijven van alle beelden zou de luisterervaring kunnen overbelasten. Gaumy onderstreept het belang van het respecteren van de dialogen en van het afstemmen van de hoeveelheid tekst en het tempo op het ritme van de scène. De stem moet hoorbaar zijn, maar op de achtergrond blijven, zodat de kijker het werk kan volgen.
De audiodescriptie is dus een kenmerkende, filmspecifieke manier van schrijven. Een actiescène en een contemplatieve passage laten niet dezelfde ruimte voor taal toe. In de praktijk werkt Gaumy daarnaast met een niet-ziende corrector die getraind is in audiodescriptie bij de herlezing, en die zijn gevoel bij het resultaat meegeeft.
Om een toegankelijke versie te herkennen, spelen de aanduidingen een belangrijke rol. Het CNC somt onder meer « AD », « audiodescriptie » en « audiodescriptie-sessie » op als aanduidingen voor blinde of slechtziende mensen. Het maakt dit systeem onderscheid van ondertiteling voor doven en slechthorenden: het ene beschrijft beelden mondeling, het andere maakt geluidselementen leesbaar via tekst.
Het CNC houdt ook een lijst bij van films waarvoor één of meerdere toegankelijke versies door de distributeurs zijn aangemeld. Het bestaan van een audiodescriptieve versie en de voorwaarden voor het luisteren in een zaal vormen twee aanvullende informatiestromen: de signage kan bijvoorbeeld aangeven waar de hoofdtelefoons te vinden zijn. Een vermelding van gebouwtoegankelijkheid beschrijft niet op zichzelf de aanpassingen die voor de film beschikbaar zijn.
Deze aandacht geldt ook voor oudere werken. Zoals uitgelegd in onze décryptage sur la restauration en 4K, kan het opnieuw toegankelijk maken van een film ook betekenen dat men aan audiodescriptie werkt. De kwaliteit van het gerestaureerde beeld en de toegankelijkheid van het verhaal voldoen aan uiteenlopende behoeften.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
